Ik voelde me die dag erg emotioneel en verdrietig en besefte ineens hoe spannend ik het allemaal vond en in wat voor bizarre achtbaan ik eigenlijk had gezeten de afgelopen maanden.
Thuis konden mijn ouders hun ogen niet geloven. Ik at alsof mijn leven ervan afhing. Ik ontbeet met brood, ik lunchte met brood en ik at mijn avondeten op mèt mijn vlees en nam soms zelfs nog een extra schep.