15. Wat een zomer

Hallo allemaal,

Laat ik eens bij jullie beginnen; hoe is het met jullie?

Hebben jullie de afgelopen maanden een beetje overleefd? Of kan ik beter vragen hoe heb je de afgelopen maanden overleefd?

Ik kan me voorstellen dat het voor vele mensen een hele rollercoaster is geweest de afgelopen tijd.

De spanning van corona, de vraag in hoeverre u in gevaar bent, of in hoeverre uw liefhebbende in gevaar is. Misschien zijn er hier wel mensen hun baan kwijt geraakt, of mensen die al met pensioen zijn die hun kleinkinderen al erg lang niet gezien hebben. Allemaal ervaren we het anders, maar we zitten allemaal in hetzelfde schuitje; corona grijpt ons, op welke manier dan ook.

Ik hoop dat iedereen in ieder geval gezond is gebleven, en hun naaste ook.

In april heb ik jullie voor het laatst geschreven, en ik moet zeggen dat er in die tussentijd alweer een hoop gebeurd is!

De laatste keer dat ik jullie schreef had ik te horen gekregen van mijn arts dat ik moest stoppen met werken door corona. Voor hoelang? Dat was nog maar afwachten.

2 hele maanden heb ik thuis gezeten. Maar dan ook echt thuis. En geloof me, voor een stuiterbal zoals mij is dat best lastig….

Het enige wat ik nog wel eens deed was een rondje hardlopen; ik trainde voor de 10 km van de KiKa run, maar ook deze was natuurlijk later alsnog afgezegd.

Boodschappen werden vaak gedaan door mijn schoonmoeder, mijn moeder of mijn zus. Hartstikke lief dat ze dat voor ons deden, maar wat miste ik het zelf boodschappen doen! Ik ben denk een van de weinige mensen op aarde die het leuk en ontspannend vind om boodschappen te doen.. haha! Lekker op het gemakkie naar de supermarkt ‘s morgens en dan rustig aan mijn lijstje aflopen.

In de piek van de corona tijd zag ik geen vrienden en vriendinnen, alleen met videobellen, wat het nieuwe afspreken was.

Luc mocht nog wel gewoon werken. Ook hij zat naast zijn werk verder alleen maar thuis op soms een rondje hardlopen na. Zijn vrienden bleven elkaar nog wel regelmatig zien op een zaterdagavond bij iemand thuis, maar Luc ging daar dan niet naar toe, met name voor mijn gezondheid. Dè nieuwe ‘hippe’ zaterdagavonden werden dus zelfgemaakte quizzen doen met vrienden via ZOOM of een film kijken met Luc (en Miep) op de bank.

Hele goedkope weekenden waren het, en dat was best eens lekker voor mijn bankrekening.

Eind mei ben ik weer gaan werken na overleg met mijn eigen arts en de bedrijfsarts.

Dit is met name tot stand gekomen, omdat de ziekenhuizen een stuk leger waren, en omdat ik met jongeren ging werken onder de 18. Ook komt het verzorg stukje niet meer erbij kijken, maar is het alleen nog het begeleiden. De 1.5 meter afstand moet dan wel lukken, behalve wanneer er een cliënt escaleert, dan kan ik natuurlijk niet tegen mijn collega zeggen ‘nee sorry, kan niet helpen!’ ;)

In praktijk moet ik zeggen dat die 1.5 meter op mijn werk nooit echt gelukt is. En niet omdat ze alleen maar aan het escaleren waren hoor! (gelukkig, haha). Maar ook omdat het toch jongeren zijn die speels zijn, grapjes met je uithalen of plagen, nabijheid zoeken van je. In het begin probeerde ik het nog wel eens; 1.5 meter kijk uit corona, ik ben een risicogroep.

Maar wat denk ik nou.. Dat die jongeren met een licht verstandelijke beperking en ook nog eens zoveel nabijheid nodig hebben dat lukt elke keer. Wil ik ze zelf überhaupt elke keer van me wegstoten? Ga ik zo ooit een band opbouwen met de jongeren?

Nog even in het kort voor de duidelijkheid voor wie het misschien eens gemist had. Ik ben per 1 mei ergens anders gaan werken (dit werd uiteindelijk dus 1 juni). Nog wel bij dezelfde organisatie maar op een nieuw opstartende groep; een jongeren behandelgroep -18.

De jongeren komen daar vanuit huis, een gesloten instelling of een andere woning om een behandeling op te starten van max 2 jaar. Ze gaan dan aan zichzelf en aan de opgestelde doelen werken en dan na 2 jaar wordt er gekeken waar de jongere dan naar toe gaat. De een werkt er bijvoorbeeld aan om op zichzelf te kunnen wonen met ambulante begeleiding, maar de ander is nog erg jong en daar wordt aan gewerkt om na 2 jaar weer bij zijn ouders te kunnen wonen. Hier wordt dan naar toe gewerkt met speciale behandelingen en therapieën.

Leuk werk al zeg ik het zelf! Al is het soms ook wel erg pittig hoor.. er komt ook agressie bij kijken en ernstige gedragsproblematiek, daar moet ook op de juiste manier mee om worden gegaan en dat is zeker ook nog een goed leerdoel. Een leerzame nieuwe job dus!

Helaas zijn alle dingen die voor de groep geregeld moesten worden door corona allemaal wel erg vertraagd en zit de groep pas vol sinds augustus. Ook kunnen de behandelingen nog niet gestart worden, waardoor we nu meer op een normale woongroep lijken. Maar daar komt hopelijk gauw verandering in.

Afijn genoeg over werk..

Op een gegeven moment toen de corona piek wat minder werd en de maatregelen wat versoepelde ging ik ook wat meer mijn vrienden zien. Nooit teveel tegelijk en allemaal op afstand buiten in de tuin, mensen mochten alleen naar binnen om te plassen haha! En dat is in de gang, dus hoefde ze niet het huis door.

Het is zo fijn dat we nu ons eigen huisje hebben, want we hebben de hele zomer mensen kunnen uitnodigen!

Dan zette we een mooi kringetje neer van stoelen met in het midden savonds een vuurkorf. We waren dan meestal met max. 6, maar soms ook maar met 2 of 4 mensen. En wat een leuke tijd en lol hebben we gehad. En wat genoten we er elke keer weer van als het lekker weer was en we konden weer mensen in de tuin uitnodigen. En laat het deze zomer nou net zulk lekker weer zijn geweest.

Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde… Geniet nog meer van de mooie momenten en de kleine dingen in het leven. Zeker rond deze tijd. Wees CREATIEF. En maak er op die manier wat moois van met elkaar.

Laat je nieren, ondanks dat je in de risicogroep valt, geen beperking worden.

Er zijn zat mogelijkheden. Nu ben ik jong en fit en heb ik het gedaan door af en toe ook mensen uit te nodigen in de tuin. Nu begrijp ik wel dat dat niet bij iedereen kan. Maar bedenk een andere mooie creatieve oplossing, om je zo niet eenzaam te hoeven voelen.

Ik kan in ieder geval zeggen dat ik me, ondanks alle gekte, niet eenzaam hoef te voelen. Ik hoop dat dat voor u ook geldt.

Dit was eigenlijk pas maar een deel van de zomer die ik u verteld heb.

Ik beloof snel weer wat van me te laten weten.

Liefs, Bente

Blijf gezond, en hou vol! Want corona is nog niet over..