16. Een schattig roze pilletje

Ik slik prednison.

Zoals de meeste mensen hier die op dit moment getransplanteerd zijn, denk ik.

Mijn prednison tabletje ziet er zo onschuldig uit. Het is een lief klein roze tabletje. Een babyroze nog wel. Hoe onschuldig en lekker willen ze er een medicijn eigenlijk uit doen laten zien, voor eentje die zoveel bijwerkingen kan hebben.

Als ik niet beter had geweten, dan had ik de tablet als snoepjes gegeten, zo lekker ziet die eruit.

Ik weet eerlijk gezegd niet meer van hoeveel mg. prednison ik af kom. Maar nu slik ik nog 5 mg per dag. Elke ochtend om 09:00 slik ik één zo een schattig babyroze ding. Al bijna 5 jaar lang. En als het goed is, nog mijn hele leven lang.

Hier wat feitjes (bijwerkingen) op een rij van prednison, gepikt van apotheek.nl (zie de originele site hieronder, ik wil natuurlijk geen plagiaat plegen).

Soms (bij 10 tot 30 op de 100 mensen)

• Zwaarder worden en een andere vetverdeling.
• Dik gezicht (bolle wangen).
• Net als de gewichtstoename is dit voor velen een belangrijk nadeel van de behandeling. Het gaat niet goed met u, maar voor uw omgeving ziet u er juist 'welvarend' uit. Het verdwijnt weer als u stopt met het medicijn.

Zelden (bij 1 tot 10 op de 100 mensen)

• Dunnere huid, waardoor u sneller blauwe plekken heeft en streepvormige littekens (striae).
• Rood geaderde of rode huid in het gezicht en puntvormige huidbloedinkjes.
• Verminderde werking van de bijnierschors. Vooral kinderen zijn gevoelig voor deze bijwerking.
• Groeivertraging bij kinderen.
• Botontkalking (osteoporose), waardoor deze eerder breken.
• Te weinig kalium in het bloed.
• Te veel cholesterol in het bloed, na meerdere maanden gebruik.
• Staar (een blijvende vertroebeling van de ooglens, cataract).
• Verhoogde oogboldruk (Glaucoom).

Zeer zelden (bij minder dan 1 op de 100 mensen)

• Huidklachten, zoals slecht genezende wonden, acne (jeugdpuistjes), veel transpireren, meer lichaamsbeharing (vooral in het gezicht) en donkere of juist lichte plekken op de huid.
• Peesontsteking en makkelijker scheuren van pezen, vooral van de achillespees.
• Erectiestoornissen.
• Bij vrouwen: wegblijven van de menstruatie tijdens de behandeling.
• Ernstige hart-vaatziekte, zoals hartfalen, een hartaanval of een beroerte. Hier is meestal pas kans op na meerdere maanden gebruik.

Bron: prednison | Apotheek.nl

Voor ik getransplanteerd was had ik al gehoord dat ik prednison zou gaan slikken na mijn transplantatie.

Ik had ook gehoord dat ik dan een dik gezicht met bolle wangen zou kunnen krijgen.

En een non-stop honger gevoel. Ik zou dik kunnen worden. Ik. DIK.

Mijn hele leven al ben ik gezegend met een lijf ‘die alles kan eten zonder dik te worden’.

Nu heb ik daar over het algemeen nooit zoveel gebruik van gemaakt, want in het leven voor mijn transplantatie at ik nooit zoveel. Iets met nooit honger hebben..

Oké, dat klopt niet helemaal. Want ik at wel gerust elke dag een reep chocola of een zak chips. Maar zodra het op het avondeten aankwam, dan bewoog ik mijn eten op mijn bord alle kanten op, zodat het leek alsof ik in ieder geval nog iets gegeten had.

Afijn. Na mijn transplantatie had ik voorgenomen om in ieder geval niet dik te worden. Dat is namelijk toch wel een van mijn grote angsten.

Helaas had ik dit voornemen gedaan vóór ik wist hoe lekker eten kon zijn.

Ik weet het nog zo goed… 2 of 3 dagen na mijn transplantatie. In het ziekenhuis mochten we ontbijten. Ik ontbeet vroeger nooit, maar ik dacht laat ik wat eten en ik at een witte boterham met jam. Die boterham was binnen 2 seconden hap-slik-weg.

Ik snapte er niks van. Normaal gesproken duurde het bij mij een half uur voor ik 1 witte boterham met jam op had. Als het me überhaupt al lukte om deze op te krijgen.

Eindstand: de laatste ochtend van mijn ziekenhuisopname na de transplantatie ontbeet ik met 4 witte boterhammen met jam. Een ontbijtkoek met boter en een zalmslaatje (Jeetje wat waren die lekker die dingen. Elke woensdag hadden ze zalmslaatjes, en met een beetje geluk hadden ze in de middag of zelfs de volgende ochtend nog een paar slaatjes over).

Thuis konden mijn ouders hun ogen niet geloven. Ik at alsof mijn leven ervan afhing. Ik ontbeet met brood, ik lunchte met brood en ik at mijn avondeten op mèt mijn vlees en nam soms zelfs nog een extra schep.

Als ik nu uit eten ga, laat ik nooit meer mijn bord staan met meer als de helft er nog op. Nee, ik eet zelfs de resten op van de mensen aan mijn tafel, omdat ik ‘nog niet vol zit’.

Ik ben heel blij dat ik van eten kan genieten. Dat is iets wat ik voorheen nooit heb gedaan. Helaas is het af en toe wel echt teveel van het goede.

Zo ben ik best wat aangekomen vanaf mijn transplantatie. Ik woog 56 kilo voor ik getransplanteerd werd. Voor nu schommel ik meest tussen de 61 en 63 in. Ik weet het, het is maar een getal, maar ik vind het vreselijk.

Ik probeer er alles aan te doen om terug te gaan en rond de 60 te wegen. Maar ik heb gewoon nooit een gevoel dat ik vol zit. Ik heb dit gevoel heel even na het eten, maar al vrij snel komt er weer een honger gevoel vrij. Ik zou echt de hele dag kunnen eten. En dan niet eens persé alleen lekkere dingen, zoals voorheen.

Vrienden zien dat ik ben aangekomen en vinden het juist iets positiefs. ‘Je bent aangekomen, wat zie je er goed uit!’.

Oké het klopt wel. Het is me niet verkeerd gaan staan, die paar kilo’s erbij.

Ik had namelijk altijd hele dunne benen, ‘stokken’ noemde mijn vader ze ook wel… Nou dat zijn het in ieder geval niet meer. Ze zien er nu best goed uit. Maar het moet ook niet meer worden!

Maar eerlijk... Afvallen is lastig als je denkt dat je altijd honger hebt. Soms zou ik weer willen dat ik wat minder trek had in eten en ook wel eens dingen kon laten staan.

Zo werd ik voorheen al misselijk als ik het woord slagroom zag staan.

Mijn moeder en ik houden van Italiaans schepijs. Altijd als we ijs haalden in de zomer dan wilde zij gerust alleen al een ijsje voor de slagroom. Ik heb dat toentertijd nooit kunnen begrijpen. Nu kan slagroom op mijn ijsje niet ontbreken!

Zou dit allemaal dan echt komen van alleen dat lieve schattige roze pilletje, die ik elke ochtend om 09:00 inneem? *vraag ik mij al schrijvend af, terwijl ik net het laatste stukje van mijn Milka oreo chocolade reep in mijn mond stop. Terwijl voor ik dit blog typte de reep nog onaangebroken was*.