11. Het leven gaat niet altijd over rozen

Hoi lieve mensen,

Een hele tijd ben ik even uit de 'running' geweest.

En dan bedoel ik niet met werk, want ik doe het gelukkig nog helemaal goed en alles gaat helemaal goed.

Ik heb meerdere controles weer achter de rug en door een dokter werd zelfs verteld dat een waarde in mijn nier zo hoog was, dat een 'normaal' persoon dit soms geeneens heeft.

Ik ben dan ook heel blij dat alles erg goed gaat. Het enige waar ik echt tegenaan loop is mijn zout eten. Het is gewoon te lekker al dat hartige eten en ik kan er maar niet vanaf blijven. Een beetje zonde als daar mijn nier dan sneller voor vervangen moet worden hè?

Voor de dokter was het simpel gezegd; neem gewoon smorgens kwark, smiddags brood; 1 zoet 1 hartig en savonds zonder zout koken.

Dat laatste gebeurd al. En eerlijk gezegd die andere twee dingen ook. Maar er zijn ook momenten daartussen, ik ben een snoeperd en eet liefst de hele dag door.

Even een plakje kaas hier, een koekje daar, een cracker met pasta nog even een handje nootjes uit de kast pikken voor ik naar mijn werk vertrek.

Dat zijn vaak de dingen waar je de meeste zout uit pikt. Maar goed .. daar ga ik aan werken!

Ook mag ik zeker niet klagen, want ik ben al twee (!) keer op vakantie geweest.

De eerste keer in april met vriendinnen , twee weken naar Curaçao en begin juni met mijn allerliefste vriend Luc samen gereden door Italië.

Daarbuiten werk ik gewoon erg veel, waardoor mijn tijd en gedachten niet bij het schrijven zaten.

Mentaal gaat het de laatste tijd iets minder. Ik heb nog veel last van stemmingswisselingen, vaak emotionele momenten, heb het gevoel dat ik geen confrontatie meer durf aan te gaan, omdat ik dan moet huilen (en dat voor iemand die normaal geen blad voor de mond heeft).

Mijn vriend en ouders viel het erg op en vonden het erger worden. Mijn vader kwam zelfs al met een visitekaartje van een psycholoog waar hij ooit zat, hij zou het betalen zei hij, als hij maar weer zijn vrolijke meisje van vroeger terug zou krijgen..

Ik wist dat hij gelijk had en ik heb toen een afspraak gemaakt.

Helaas is dit niet zo gelopen zoals ik graag had gewild; voor de afspraak raakte ik in paniek en kreeg een paniekaanval en heb afgebeld. Ik vond het zó erg dat me dit was overkomen en dat ik haar op mij had laten zitten wachten. Ook al zal het vast wel vaker gebeuren, ik vond het echt erg en nam de rekening dan ook sowieso voor eigen kosten.

Er gingen weer weken overheen en ik merkte ook aan mezelf dat ik echt wat moest doen aan mijn mentale toestand, want ook ik voelde dat ik mezelf niet meer was en minder kon genieten van het leven, en dat terwijl ik zo dankbaar zou moeten zijn.

Ik merkte dat mijn hoofd zo vol zit, slechte concentratie , met van alles tegelijk bezig zijn. En het lijkt wel of de adhd die ergens diep in mij zit, die alleen nooit gediagnosticeerd is, naar boven is gekomen op een negatieve manier. Ik heb dan ook getwijfeld me ineens te laten testen, maarja wat dan? een stempel op me drukken dat ik het heb? Ik moet het probleem eerst maar is wat verder zoeken dan alleen mijn volle hoofd en ervoor zorgen dat ik weer vrolijk wordt.

Nu eindelijk 2 weken geleden ben ik naar de dokter gegaan en heb een verwijsbrief gekregen voor de psycholoog die daar in de praktijk zit.

Mijn eerste gesprek was fijn en ik kon alles kwijt wat ik wilde, niet alleen mijn hele nier verhaal, maar ook dat ik druk in mijn hoofd ben etc.

Toch merkte ik terwijl ik het aan het vertellen was dat ik alles gewoon nog helemaal niet goed verwerkt heb. Zodra ik erover begon te vertellen, of ze stelde vragen dan barstte ik in tranen uit.

De tweede sessie kreeg ik een opdracht mee, alles verwerken op mijn eigen manier; met foto's , door te praten of schrijven of anders.

Ik dacht meteen aan mijn blog en zei meteen dat ik wilde schrijven en dat ik nog wel wat verhalen had. Ik heb ze nog niet durven te laten zien, maar wie weet komt de dag dat ik mijn blog aan haar en zelfs mijn ouders en vriend durf te laten zien.

Ik schreef hiervoor bijna elke week wel een verhaal, en daar kreeg ik heel veel mooie en positieve berichten op, dank daarvoor.

Ik heb dan ook besloten dit weer door te gaan zetten. Ik wil weer schrijven, want ik merk dat het me echt goed doet!

Wel ga ik het iets anders doen. Ik schrijf waar ik op dat moment mee zit, kwijt wil of bijvoorbeeld voor leuks heb meegemaakt.

Nu zijn mijn blogs een soort verhaallijn, maar ik merkte dat ik er af en toe zo tegenop zat weer een blog te maken om alles weer naar boven te halen, maar ook; ik ben nogal een perfectionist, dus voor mijn gevoel moest ik het ook zo goed mogelijk maken, waardoor het 'van me afschrijven effect' minder werd.

Ik ga gewoon lekker schrijven en hoop dat ik elke week iets met jullie kan delen, ondanks mijn drukke leven, want die heb ik nog wel!;) Veel werken en in de zomer en er zijn ook altijd veel gezellige feestjes of wij gaan altijd schuitvaren als het lekker weer is in het weekend of savonds.

Toch ga ik er tijd voor proberen te maken. Hopelijk blijven jullie dan alsnog lezen!

Liefse, Bente