14. Gekke tijden

Hallo allemaal,

Wat een gekke tijden leven we in hè?

Ik hoop, net als iedereen, dat het allemaal gauw over is en we snel weer ons normale leven kunnen oppakken. Al ben ik bang dat dit nog wel een tijdje gaat duren.

Een maand geleden, 20 maart, had ik een berichtje gestuurd naar de nierpoli van het LUMC met wat vragen over mijn werk, wat voor mij verstandig zou zijn.

Nog geen halfuur later werd ik gebeld door een arts met het dringende advies dat ik moest stoppen met werken. In de gehandicaptenzorg zou ik niet makkelijk de afstand kunnen bewaken, omdat ik ook zorg moet bieden. Het was voor mij zo een harde klap en het gaf mij zo een dubbel gevoel.

Juist de zorg, mijn collega's en mijn cliënten hebben mij zo hard nodig. Mijn manager ziet me al aankomen als ik haar dit ga vertellen... dacht ik.

Eenmaal thuis raakte ik zwaar geëmotioneerd, het deed mij heel veel. Niet alleen het feit dat ik juist nu zo hard nodig ben op mijn werk, maar ook het feit dat ik na een lange tijd weer geconfronteerd werd met mijn nieren.

Het ging al heel lang zo goed en ik dacht eigenlijk dat ik alles wel verwerkt had, maar met dit soort momenten is het duidelijk aan mij te merken dat ik er nog veel moeite mee heb. Dat komt dan voornamelijk omdat ik ook gewoon 'normaal' wil zijn.

Mijn manager pakte het gelukkig goed op en zei ook dat mijn gezondheid voorop staat. Ook mijn collega's pakte het allemaal goed op en vanaf een dag later zat ik thuis... En nu nog.

Het is zo vreemd, omdat ik altijd zo druk en bezig ben, om nu hele dagen thuis te zitten. Zeker omdat ik mij gewoon topfit voel, voelt het een beetje als spijbelen.

Ik ben in februari gestart met de HBO opleiding Social Work Deeltijd. Dus de stap waar ik het lang geleden in mijn vorige blog over had is gemaakt! Een stap richting een mooie toekomst in het werkveld (hoop ik dan natuurlijk).

Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik op school zat. Ik wilde dit al graag, maar school helpt mij tenminste nog een beetje door deze gekke tijden heen.

Ik verveel mij vrij snel, en als er dan niks te doen is dan zouden de dagen wel erg lang duren.

Nu zit ik hele dagen aan school en dat doet mij goed. Dan ben ik toch nog een beetje productief!

Sinds 1 februari ben ik samen gaan wonen met mijn vriend Luc. Er kwam een huurhuisje op ons pad. Een schattig klein aanbouw huisje aan een vrijstaand huis, precies goed voor ons samen. De mensen in het grote huis er naast wonen er op het moment niet, dus we hebben heel veel ruimte buiten èn geen buren, dat is echt lekker :) !

We genieten onwijs samen, en wat ben ik blij dat ik in deze quarantaine tijd niet thuis opgescheept zit met mijn ouders!.. ( Ze zijn wel super lief hoor, maar om nou hele dagen met hen opgescheept te zitten gaat me iets te ver...).

Luc werkt nog wel (aan de overkant) dus hij is geen hele dagen thuis. Hij wordt nu wel een beetje verwend door mij, omdat ik toch altijd thuis ben; Om half 1 komt hij tussen de middag thuis eten en staat er een tosti of brood met ei klaar, of lekker zelfgemaakte soep en savonds staat zijn prakkie klaar. Hij zal wel erg moeten wennen als ik straks weer onregelmatig moet gaan werken en hij soms weer voor zichzelf moet gaan zorgen, haha ..

We hebben ook een poes; Miep. Ze is wel al tien maar het is echt een lieverd, ze is erg aan me gehecht geraakt nu ik hele dagen thuis zit en ik kom niet meer van dr af.

Voor mij en Luc is het meteen een goede relatietest dit samenwonen, want we zitten nu elke avond met elkaar op de bank en ik ben altijd thuis wanneer hij thuis komt. Gelukkig gaat alles nog goed en als dit nog lang duurt en we overleven dit dan kunnen we wel gaan trouwen ;-)

Ik zie mijn vriendinnen zo af en toe. Maar wel echt maar 2 tegelijk, op gepaste afstand en altijd alleen buiten. Ik merk dat dit soort momenten, zoals even een kleine borrel doen met zn 3tjes dat je dat steeds meer gaat waarderen, omdat er nu geen andere dingen te doen zijn. Ik leer steeds meer van het moment te genieten.

Normaal heb ik ook altijd een overvolle agenda met elk weekend iets aan de hand. Nu is mijn agenda leeg. Heel gek, maar jeetje wat een rust geeft mij dat! Nu zeg ik doodleuk dat ik dat na de quarantaine ook zo houd, maar helaas weet ik zelf ook wel dat dat niet gaat werken.

Zoals je kunt lezen zijn er gelukkig nog genoeg positieve dingen in deze tijd, buiten de onzekerheid om. En dan bedoel ik echt het genieten van de kleine dingen.

Zelfs beeldbellen met een vriendin is nu waardevol!

Per 1 mei zou ik gaan starten met een nieuwe baan, wel bij dezelfde organisatie op het zelfde terrein waar ik nu werk, alleen dan op een andere groep.

Ik ga op een jeugd behandelgroep werken met jongeren die daar voor een bepaalde tijd komen te wonen voor een bepaalde behandeling. Sommige zijn vanuit huis aangemeld, en sommige komen uit een gesloten jeugdafdeling.

Erg pittig denk ik, maar ook zo leuk en spannend! Ik heb er echt onwijs veel zin in.

De groep wordt nieuw opgestart wat het juist zo leuk maakt, omdat je dan met alles kan meebepalen en ook een deel naar jouw hand kan zetten.

Ik ben erg benieuwd hoe ik het ga vinden, ik wil in ieder geval heel graag een keer een andere kant van het vak zien en een andere doelgroep wat nu dus de jeugd gaat zijn.

Op die groep hoef ik niet meer te wassen etc. en het is echt puur gericht op begeleiding. Dit heb ik ook tegen mijn arts verteld en gevraagd of er dan misschien wel een mogelijkheid is om weer te gaan starten met werken.

Ik slik natuurlijk wel medicijnen die mijn afweersysteem niet bevorderen, maar ik ben nog wel jong en fit.. dus wie weet!

Vandaag zou mijn arts bellen hierover. Erg spannend dus wat hij gaat zeggen. Ik heb echt geen idee, ik hoop dat het positief is, maar laat ik maar niet teveel hopen.

Ik laat het jullie weten!!

Allemaal heel veel sterkte verder in deze tijd. Geniet extra van de mooie momenten.

Probeer je onzekerheid en/of angsten niet de overhand te laten nemen.

Alles komt weer een keertje goed.

Liefs,

Bente