18. De grote dag

Hieperdepieeeep… HOERA.

Vandaag is een bijzondere dag.. Niet mijn eigen verjaardag. Nee, ik ben vorige week al jarig geweest. Op 24 januari ben ik 24 jaar geworden.

Maar vandaag is een andere bijzondere dag.. Namelijk mijn NIER verjaardag. Ik vier vandaag dat ik 5 jaar geleden getransplanteerd ben. En met wat voor een nier.. De nier van mijn eigen moeder.

Mijn moeder en ik gaan dit vanavond samen vieren door lekker ergens een hapje te gaan eten.

Hier een terugblik naar 5 jaar geleden.

31 januari 2017

Een dag voor de transplantatie werd ik opgenomen in het LUMC. Ik kan mij eerlijk gezegd niet heel veel meer van deze dag herinneren, dus ik kan hier helaas ook niet heel veel over zeggen. Ik weet nog dat papa bij mij was die dag en dat hij mij heel erg gesteund heeft. Hij had het maar te verduren met een zieke dochter en een vrouw die er doorheen zat van de spanning voor de transplantatie.

Ik kan me ook nog herinneren dat ik constant in slaap viel op het ziekenhuisbed en dat ik dat zielig vond voor papa, want hij was er voor mij, lekker saai dan als ik in slaap zou vallen.

Ook kan ik me de vele appjes herinneren die mij sterkte en succes wenste voor de volgende dag.

Verder heb ik geen idee meer hoe laat papa weg is gegaan, wat ik heb gegeten die avond en of ik zenuwachtig was (volgens mij viel dat wel mee en had ik er vooral heel veel zin in om weer beter te worden).

1 februari 2017 - De grote dag

De dag van de operatie.

Dit was dus ook de dag dat mama geopereerd werd.

Mama was als eerste aan de beurt en wanneer bij haar de nier uit haar lijf was gehaald, was ik zo goed als direct aan de beurt om naar de OK te gaan.

Het gevoel van die dag kan ik me een stuk beter herinneren. Hoe ik er nu op terugkijk heb ik het gevoel dat ik alles aan me voorbij heb laten gaan, als een soort zombie. Waarin ik dan de zombie ben in dat verhaal.

Ik voelde me die dag erg emotioneel en verdrietig en besefte ineens hoe spannend ik het allemaal vond en in wat voor bizarre achtbaan ik eigenlijk had gezeten de afgelopen maanden. Dat emotionele en verdrietige dat voelde ik wel, maar heb ik geen moment (willen) laten zien.

Toen ik met het bed naar de kamer vóór de operatiekamer werd gereden (die noem ik vanaf nu de voorbereidingskamer), voelde ik dat ik moest huilen. Papa liep met mij mee tot waar hij mocht en heeft nog een foto van mij gemaakt (zie onderaan de foto). Ik wilde absoluut niet dat papa zag dat ik verdrietig was. Hij had het al moeilijk genoeg, bovendien moest ik mezelf groot houden. Ik probeerde constant de stromende tranen weg te vegen en te verbergen.

In de voorbereidingskamer moest ik wachten tot mama helemaal klaar was en werden de laatste dingen voorbereid bij mij. Dit duurde niet heel lang. Al snel hoorde ik dat bij mama alles goed was gegaan. Ik werd daarna naar de operatiekamer gereden.

Een niertransplantatie duurt gemiddeld 3 à 4 uur. Ik kan mij niet meer herinneren hoe lang de transplantatie bij mij heeft geduurd, maar met een narcose lijkt het vaak dat je na 5 minuten alweer wakker wordt gemaakt.

Na de transplantatie ben ik naar de bewaakte afdeling gebracht en ben ik wakker gemaakt.

Bij het wakker worden werd ik op een niet fijne manier wakker, nog suf van de narcose met een slang in mijn keel en voor mijn gevoel een steen in mijn buik. Niet de welbekende ‘bom van energie’ waarover ik gelezen had. (Ik had veel verhalen gelezen over mensen die getransplanteerd zijn en bij het wakker worden direct een bom van energie voelde).

Ik raakte in paniek en riep overstuur waar mijn vader was. De verpleegkundig specialist, die mij op weg naar de transplantatie veel heeft geholpen en een grote steun voor mij is geweest, kwam bij mij om mij gerust te stellen, maar ik wilde op dat moment alleen mijn vader en Luc.

Volgens de regels mag er niet gelijk na de operatie iemand naast je bed komen te zitten, maar omdat ik zo overstuur bleef, heeft de verpleegkundig specialist mijn vader er toch bij geroepen. Daarna werd ik al gauw rustiger en ben ik, nog vermoeid van de narcose, weer in slaap gevallen.

Deze slaap duurde niet lang, want er kwam regelmatig een verpleegkundige langs om waardes te checken en om te kijken hoe het met mij ging.

Toen de ergste vermoeidheid van de narcose weg was en ik er klaar voor was om rechtop te zitten, mocht ik een beetje water drinken. Ik had een heel erge droge mond van de slang in mijn keel. Het rechtop zitten ging niet zomaar. Hier had ik hulp bij nodig. De transplantatienier is in de rechter gedeelte van mijn buik geplaatst. Daar waar eerst niks zat, zit nu ineens een nier. En ‘dat ding’ leek wel 5 kilo te wegen. Ik durfde me amper te bewegen. Ik voelde mij zo kwetsbaar met de nieuwe nier in mijn buik. Gelukkig werd ik lief geholpen door de verpleegkundige.

Na een paar uurtjes mochten Luc en Nikéh (mijn zus) eindelijk naar mij toekomen. Op het moment dat ze er waren lag ik eerst te slapen, maar toen ik hun zag was ik gelijk klaarwakker. We hebben gekletst en ineens merkte ik het op; de energiebom. Ik voelde niet die zware vermoeidheid over me heen die ik de afgelopen maanden gevoeld had. Ik zat lekker op mijn praatstoel en we hebben gezellig gekletst. Het was echt een heel fijn moment.

We hebben ook nog gelachen. Want op een gegeven moment midden in het gesprek riep mijn zus iets wat verbaasd of ik aan het plassen was. Ik had geen idee. Ik had een katheter en voelde het niet als ik aan het plassen was, hun zagen het ineens lopen in de katheterzak. Mijn zus en vriend konden er wel om lachen dat ik dus blijkbaar midden in het gesprek aan het plassen was en ik het zelf niet doorhad. Ik wist op dat moment even niet zo goed of ik me nou moest schamen of niet, maar we hebben er in ieder geval met elkaar om kunnen lachen.

Het bezoek duurde niet heel lang. Dit mocht ten eerste niet en ten tweede werd ik weer moe en had ik rust nodig. Gelukkig was het wel een heel andere soort vermoeidheid als dat ik gewend was.

Ik kon nu met een glimlach in slaap vallen. Ik was getransplanteerd, het was eindelijk achter de rug, ik heb de energiebom gevoeld, en ik heb de liefste mensen weer om mij heen gehad.

Behalve mijn lieve mama. Maar die zou ik gauw weer zien en spreken.

Liefs,

Bente