9. Hoop opgekropte gevoelens

21-01-2019

Vanavond hebben gevoelens weer eens de overhand genomen bij mij.

En ik heb geen idee waarom, of welke gevoelens. Maar volgens mij zijn het diep opgekropte gevoelens die nog ergens dwars zitten in mijn lichaam.

Er was een kleine discussie gaande aan tafel, het stelde niks voor. Ik zat met mijn moeder en zus aan tafel en ineens moest ik huilen. Ik weet niet een waarom, maar het gebeurde gewoon. Mijn zus vroeg waarom ik nou zo ineens moet huilen en ik haalde alleen mijn schouders op. ‘Je huilt toch niet zomaar!’ kreeg ik daarop terug. ‘’ Nou en ik wel’’, antwoordde ik.

Mijn moeder vroeg iets waarop ik ineens op stond en boos terug schreeuwde dat ik ook nooit wat tegen ze kan vertellen zonder oordeel en daarna huilend naar boven ben gelopen.

Ik ging naar de badkamer toe om mijn gezicht te wassen en mijn tanden te poetsen. Ik zou vanavond gaan boxen met vriendinnen. Een eerste proefles. De les zou starten om 18:45 en dat was al bijna.

Na het gezicht wassen liep ik naar mijn zolderkamer en ben op mijn bed gaan zitten. De tranen bleven stromen en stromen. Ik weet niet waar het allemaal vandaan kwam. Op een gegeven moment kwam mijn moeder naar mijn kamer en vroeg wat er aan de hand is en waarom ik boos werd.

Weer haalde ik mijn schouders op en zei dat ik het niet weet. Ik zei sorry, dat ik niet zo had moeten reageren, maar toch blijven de tranen komen. Na een goed kort gesprekje met mijn moeder zeg ze dat ik mijn gezicht moet wassen en lekker naar de boksschool moet gaan, want ik had er zoveel zin in.

De zin was totaal weg, het liefst wilde ik mijn pyjama aandoen en in bed netflix kijken. Toch kies ik ervoor om mijn gezicht te wassen. Maar elke keer als ik mijn gezicht was en in de spiegel kijk begin ik weer te huilen. Ik loop naar beneden om mijn sporttas te pakken en weer naar boven te gaan. ‘‘ik ga niet meer boxen’’ , zeg ik met diep betraande ogen en loop de trap op. Mijn moeder heeft een afspraak met een vriendin en kijkt me onzeker achterna als ik de trap oploop.

Eenmaal boven trek ik mijn sportkleren uit en pyjama aan en app mijn vriendinnen dat ik het allemaal niet red dus volgende week een keer mee ga voor een proefles.
Ik ga netflix kijken en ondertussen blijven de tranen komen. Ik ga dingen zoeken op het internet als, depressie, hoog gevoeligheid, niet meer kunnen stoppen met huilen, niet lekker in je vel zitten, en noem maar op. allemaal hoe ik met op het moment voelde. Terwijl ik de dingen lees denk ik dat ik me er soms in herken, maar ondertussen denk ik alleen maar dat ik niet zo achterlijk moet doen. De laatste tijd gaat het zo goed met me en heb ik bijna nooit meer last van dat ik niet lekker in mijn vel zit. Waar komt dit in vredes naam vandaan allemaal.

Op een gegeven moment hoor ik de zoldertrap, ik veeg gauw mijn tranen weg. Mijn zus komt mijn kamer binnen. ‘’Ga weg’’ , zeg ik . Ze gaat naast me op bed zitten en ik blijf stug naar de tv kijken. ‘’ Wat is er aan de hand, hoezo huil je?’’ vraagt mijn zus. ‘’Weet ik niet’’, antwoord ik. ‘’Je huilt echt niet zomaar, je kan toch gewoon vertellen wat er aan de hand is’’. ‘’Ik weet het niet’’ antwoord ik. ‘’Nou er is echt wel iets anders huil je niet de hele tijd, je kan het toch gewoon vertellen’’. ‘’Ja maar ik weet ook niet wat er is’’. ‘’Nou blijkbaar zit er iets erg diep bij je, anders huil je niet de hele tijd’’. Kon ik maar gewoon vertellen wat er was, denk ik dan, maar ik weet het ook gewoon echt niet. Als ik het wist had ik het zo graag aan haar verteld, dan had ik heel hard gehuild in haar armen dat ik me kut voel. Dat kan nog steeds, maar nu zonder reden en dat snapt ze toch niet. Dus hou ik me weer in en zeg dat er niks is, ik sluit me letterlijk af voor mijn eigen zus en dat doet pijn, maar op dat moment heb ik het gevoel dat ik geen andere keuze heb. ‘’ Jij zegt wel dat je ons niks kan vertellen als er wat is, maar nu komen ik en mama allebei naar je toe en volgens mij ben jij zelf degene die niks tegen ons verteld Bente, nou als je niks zegt dan ga ik maar, want zo kom ik ook niet verder’’, en ze staat op en loopt mijn kamer uit. Op dat moment breek ik, en ik voel me zo onbegrepen. Ik wil het allerliefst dat ze terugkomt, maar wat heb ik eraan, niks. Ik durf toch niet hardop te huilen en zeggen dat het kut gaat. Maar het ergste is ik weet niet waarom.

Moet ik altijd alles maar op mijn niertransplantatie afschuiven? Dat vind ik nou echt dom. Ik heb het toch verwerkt, dan zal het vast niet de reden zijn van mijn emotionele bui. Maar misschien heb ik het ergens toch iets minder verwerkt dan ik dacht. Misschien ben ik wel zwanger, ik ben vorige week wel twee keer mijn pil vergeten. Niet te hopen. Maar dan kan je dat echt niet nu al voelen aan je hormonen zo snel, of wel? En ik begin op te zoeken. En voor ik het weet zit ik weer op allemaal sites en lees ik verschillende dingen. Dan lees ik op een gegeven moment iets over traumaverwerkingen. Een paar symptomen herken ik zeker wel. En ik weet nog wel dat mijn toenmalige psycholoog van vorig jaar ook zei dat ik misschien wel een soort trauma heb opgedaan. daar heb ik uiteindelijk nog 2 keer EMDR voor gehad. Er gaan zoveel dingen tegelijk door mijn hoofd, en ondertussen ben ik al non stop aan het huilen vanaf half 7, dan zal ik morgenochtend wel hele dikke ogen hebben als ik wakker wordt.

Rond een uur of 8 hoor ik de voordeur en weet dat mijn moeder thuis is. Niet veel later is ze naar boven gekomen en vraagt wat er aan de hand is. Ik zeg dat ik het niet weet en begin te huilen. Mijn moeder merkt na een paar vragen dat ze niet veel verder met mij komt en zegt dat ze me maar even met rust laat en we morgen wel verder praten. Ook bij haar moet ik huilen als ze weg is, omdat ik haar het liefst zo graag wil knuffelen.

Om 21 uur gaat mijn medicijnwekker, bah dat is het laatste waar ik zin in heb. Naar beneden gaan voor die kut pillen. Ik neem ze lekker niet, is wat ik in eerste instantie denk. Ik stel het uit, maar weet dat dat slecht is dus na 7 minuten loop ik met zware tegenzin naar beneden toe om mijn medicijnen in te nemen. Ik kijk mijn moeder aan en zeg dat ik ga slapen, ze kijkt me aan met een soort bezorgde blik maar knikt dat het goed is.

Ondertussen heeft mijn vriend door dat er iets is, want ik negeer hem op app of reageer droog. Ook weer zo typisch, alles op hem af reageren. Hij vraagt of ik even wil bellen en ik antwoordt ‘nee heb toch niks te zeggen’. Nog geen minuut later wordt ik gebeld; Luc , staat er op mijn schermpje. Voor een seconde wil ik hem wegdrukken, maar ik bedenk me en neem op ; ‘’hoi’’. ‘’Wat heb jij aan de hand schatje? Vertel het mij is’’. ‘’Ik weet niet’’. ‘’ Voel je je kut of ben je chago of is er iets gebeurd?’’ ‘’ voel me kut maar weet niet waarom’’. ‘’ O dat is niet zo mooi schat, en hoor ik nu dat je aan het huilen ben?’’ ‘’ nee’’. ‘’Niet liegen tegen mij he, ik ken je langer dan vandaag, je mag altijd tegen mij zeggen als het niet gaat’’. Ik zucht en zeg dat het kut gaat maar geeneens weet hoezo, dus dat er weinig te vertellen valt. Luc begint over mijn dag hoe die was en ik antwoord zo kort mogelijk wat ik heb gedaan, dat is niks voor mij, normaal doe ik een halfuur over mijn dag doornemen en met veel enthousiasme. Daarna vraag ik naar Luc zijn dag, hij begint uitgebreid te vertellen over zijn dag en ik merk dat ik er rustig van wordt. Normaal is Luc niet een mega prater, hij praat wel, maar hij vindt het het leukst als ik lekker aan het woord ben en hij mag luisteren. Maar nu de manier waarop hij over zijn dag verteld doet me goed, ik weet dat hij extra uitgebreid verteld voor mij, zodat ik even afgeleid ben. En het werkt, voor even ben ik ontspannen en betrap ik mezelf erop dat mijn tranen weg zijn, wat is het toch ook een schat en wat moet ik toch zonder hem. Na een poosje hangen we de telefoon op en ben ik van plan te gaan slapen, maar op dat moment nemen schuldgevoelens de overhand, ik ben helemaal niet lief geweest tegen mama en wat zal ze wel niet denken. En ja hoor, daar ga ik weer.

Ik zoek op google een plaatje met ‘lieve mama ik hou van jou’ en stuur deze naar haar toe. Ik krijg terug dat ze ook heeeel veel van mij houdt.

Daarna ga ik slapen.

Voelen jullie je ook af en toe nog zo verschrikkelijk kut uit het niets? Is het normaal? Kan het te maken hebben met de transplantatie en vooral omdat het bij mij zo onverwachts op jonge leeftijd was? Of is het toch een bepaald sein dat ik het allemaal nog niet goed verwerkt heb?