Tijdens een nabespreking vertelde een arts mij dat het nog nooit voorgekomen was dat een niertransplantatiepatiënt was overleden door een CMV-infectie van de donornier.
N = 1.
Vette pech?
1 april 2021, op zijn 58ste verjaardag, werd mijn man in het ziekenhuis opgenomen om hem te behandelen voor de CMV-infectie die met mijn donornier meegekomen was.
Artsen zeiden dat hij behoorlijk lang aan het infuus moest liggen, maar dat het uiteindelijk
CMV staat voor cytomegalovirus. Als je googelt op CMV-infectie, zul je zien dat het een herpesvirus is. Zoals een koortslip bijvoorbeeld.
Ruim de helft van de wereldbevolking heeft ooit een CMV-infectie doorgemaakt. Meestal is dat zonder klachten of versc
Mijn man was extreem moe, sliep bijna de hele dag en had af en toe koorts.
Ik was erg ongerust en smeekte hem om hierover contact op te nemen met het ziekenhuis. Dat deed hij onder protest: zijn nier deed het immers als een tierelier en hij wilde áf zijn
Net toen we weer een beetje begonnen te wennen aan een gewoon leven - ik was weer aan het werk en mijn man zou zich april 2021 weer beter melden - gebeurde er iets raars. Mijn man werd moe. Zo moe.
Hoewel mijn man na de transplantatie van een heleboel pillen af was, kwamen er natuurlijk ook een hoop medicijnen bij: immunosuppressiva, virusremmers... en steeds weer in wisselende dosering. Elke dinsdagochtend - nadat de tacrospiegel bekend was - zette
Begin december 2020 vond eindelijk de transplantatie plaats.
Het was een geslaagde operatie. De nier deed meteen wat er van 'm verwacht werd. WE DID IT! appte mijn man me zodra hij wakker was.
Zo'n 3 jaar geleden heb ik mijn man vermoord. Met de beste bedoelingen: ik gaf hem mijn nier. Het was de enige optie. Niemand anders kon of wilde een nier afstaan.
Gelukkig waren we een match - zoals we in de rest van het leven ook waren.
Een match met d
