Zo moe

Heerlijk. We werden steeds actiever. Maakten steeds steviger wandelingen. Verdeelden de huishoudelijke taken als vanouds. Deden alles wat we eerder ook deden. Wachtten vol spanning af wanneer de (Amerikaanse) grenzen weer zouden opengaan - opdat we weer zouden kunnen gáán.

Maar opeens gebeurden er rare dingen.

Mijn man wachtte altijd op mij tot ik thuis kwam. Altijd. Ook als ik een uit de hand gelopen late dienst had.

Ergens in maart 2021 had ik een erg uit de hand gelopen late dienst. Ik appte naar mijn lief: "Blijf maar niet op voor mij, het wordt heel laat" - wetende dat hij tóch voor mij zou opblijven.

Maar bij thuiskomst zat hij niet zoals gebruikelijk op de bank op me te wachten.

Ik was erg ongerust. Dit was niet normaal.

Ik trof hem in een onmogelijke houding half op bed liggend aan. Ik schrok me kapot. Ik dacht dat hij dood was.

Maar gelukkig schrok hij wakker van mijn aanraking. Hij scande zijn bloedsuiker, en die was 1,6 (het verbaasde me altijd, en ook nu weer, wat hij met z'n soms extreem lage bloedsuikers nog allemaal kon dóen). Na wat AA-drink trok hij weer bij. "Morgen toch maar weer even ziekenhuis bellen?" opperde ik. Hij vond dat niet nodig, hij moest toch al naar het ziekenhuis voor z'n eerste coronavaccinatie.

En inderdaad ging het de volgende dagen weer wat beter.

Al zakte hij af en toe plotseling een beetje door z'n benen.

En begon hij steeds zachter te praten.

En zei hij dat hij laatst 's middags onderweg terug van de super op de hoek halverwege even moest gaan zitten.

En sliep hij wel bijna 16 uur per dag.

Op een ochtend bij het ontbijt wilde hij een pakje kaas openmaken. Het lukte niet; het viel zó uit z'n handen.

Dat was het moment dat ik hem smeekte om het ziekenhuis te bellen.

En onder protest belde hij het ziekenhuis.