Print blogartikel
Blog
De beste bedoelingen
Zo'n 3 jaar geleden heb ik mijn man vermoord. Met de beste bedoelingen: ik gaf hem mijn nier. Het was de enige optie. Niemand anders kon of wilde een nier afstaan.
Gelukkig waren we een match - zoals we in de rest van het leven ook waren.
Een match met d
29 april 2024 | 1 minuut lezen
Onze donorprocedure vond plaats middenin coronatijd. Onpersoonlijk en eenzaam. Niet samen naar het ziekenhuis mogen. Telefonische consulten, voorlichting en uitslagen. En moordende onzekerheid over een mogelijke transplantatiedatum. Bijna alle ziekenhuis- en IC-bedden waren immers bezet door covid-patiënten.
Terwijl de tijd drong: mijn man was echt doodziek.
Mijn (niet zijn) nefroloog belde mij met de mededeling dat mijn linker nier geschikt was voor donatie. Weliswaar had ik wat infecties doorgemaakt die mogelijk schadelijk zouden kunnen zijn voor de ontvanger, maar daar zou hij medicijnen voor krijgen. Zou goed komen. Opluchting en feest dus!
Hierna begon het lange wachten. En omdat niertransplantaties eindeloos uitgesteld werden, moest mijn man toch geloven aan hetgeen hij het meest vreesde en verafschuwde: dialyse.
Zelden heb ik mijn vrijgevochten man zo diep ongelukkig gezien: afhankelijk zijn van een machine om te overleven.
Maar eindelijk kwam eind 2020 die transplantatiedatum!
