Dagboek van een rentenier deel 13

De eerste afspraak van Geerten is op 3 april, maar op die dag is hij geveld door de griep. Helaas moet hij de afspraak afzeggen. Er wordt een nieuwe afspraak voor hem gemaakt, maar die is pas in juni.

Inmiddels begint mijn nierfunctie te dalen: de laatste controle geeft een nierfunctie aan van 10. De nefroloog vraagt opnieuw hoe het staat met de mogelijke donor en geeft aan dat hij het toch wenselijk vindt als een transplantatie aan het eind van het jaar kan plaatsvinden. Hij vraagt mij om hem op de hoogte te houden van de stand van zaken met betrekking tot donoren. Tijdens deze controle heb ik alle moed bijeen geraapt en aan hem verteld dat ik ook acupunctuur behandelingen heb. En gezien de intensieve contacten die ik met hem heb vind ik dat ik dit niet langer voor hem verborgen kan houden. Zijn reactie verrast me wel. Natuurlijk vindt hij het prima als ik denk dat ik er wat aan heb. Ik vertel hem dat ik denk dat het volgens mij geholpen heeft om de nierfunctie niet te snel te laten dalen. Hij denkt dat het geen effect heeft gehad en het feit dat ik het nog zo lang heb uitgehouden wijt hij aan het feit dat ik me zo goed aan mijn dieet heb gehouden. Nou ja, laten we het er maar niet meer over hebben.

Geerten besluit het uitstel tot juni niet te accepteren en een telefoontje naar het UMC Maastricht maakt dat de afspraak wordt vervroegd naar half mei. Gelukkig, er zit toch een beetje vaart in.

Inmiddels heeft onze acupuncturist zijn praktijk weer geopend voor een beperkt aantal patiënten. En wij horen daarbij. Zonder iets tegen zijn vervangster te hebben, merken we dat onze relatie van meer dan 35 jaar met hem toch vertrouwder is. En stiekem hopen we dat hij misschien de snelle achteruitgang van mijn nieren iets kan vertragen.

De eerste screening van Geerten verloopt goed. De tweede screening is in juni. Geerten is al enthousiast en ziet een donorschap helemaal zitten. We maken er grappen over: zijn politieke opvattingen verschillen nogal van de mijne. Ik beloof hem dat ik zijn donornier aan de rechterkant zal dragen. Dat stelt hem gerust aangezien hij mij wel erg links vindt. En hij zegt bereid te zijn zijn linker nier af te staan.

Geerten is de eerste mogelijke donor die ook bekend is in Vierhouten. In eerste instantie hadden we afgesproken om aan zijn beschikbaarheid als donor geen ruchtbaarheid te geven. Maar dat wordt nu wel steeds moeilijker. Daarom besluiten we het bekend te maken in een beperkte groep van mensen die erg nauw bij ons en Clina en hem betrokken zijn.

Nicht Ineke moet in deze tijd ook voor controle voor haar aneurysma. Dat gebeurt in Utrecht. De uitslag is dat het aneurysma niet is veranderd. Dat is een geruststelling. Ineke vraagt of ze dan toch nog in aanmerking zou kunnen komen voor een donorschap. De arts ziet daar geen bezwaar in, nu er geen verslechtering heeft plaats gevonden. Ze besluit dit bericht door te geven aan het transplantatieteam in het AMC. Daar hadden ze haar gegevens gelukkig nog niet weg gedaan. Ze krijgt te horen dat ze deze nieuwe informatie meenemen in hun overleg. De verpleegkundige waarschuwt wel dat de voorwaarden in het AMC voor donatie wel strenger kunnen zijn dan de arts in Utrecht heeft gesteld. Ineke vertelt ons dit op de camping in Zuid-Limburg. Ik merk dat ik er nog geen hoop uit durf te putten. Ik heb inmiddels wel geleerd niet al te optimistisch te zijn.

Als ik in juni bij de nefroloog kom voor controle vertel ik hem dat mijn conditie er niet beter op wordt: ik ben sneller moe en een wandeling wordt me na een half uur al gauw te veel. Tijdens de vakantie in Zuid-Limburg presteer ik maar heel matig en van wandelen komt eigenlijk niks meer. Hij geeft aan dat hij het herkent, want mijn nierfunctie is weer lager. Nu is mijn eGFR nog maar 9. Dit jaar moet er echt wat gebeuren, geeft hij aan. En dat maakt mij ook ongerust. We constateren samen dat er op dit moment eigenlijk drie kanshebbers zijn als donor: Geerten, die de tweede screening nog moet hebben, Ellie, die in augustus weer voor controle gaat en nu ook nicht Ineke. Hij vraagt mij om hem direct te melden als er nieuws is, want dan gaat hij het AMC vragen een transplantatie te plannen. Het wordt nu echt serieus.

Naar aanleiding van de tweede screening krijgt Geerten te horen dat er nog een nader onderzoek moet plaatsvinden bij de longarts. Ze hebben een onregelmatigheid gezien in zijn long en er moet eerst duidelijkheid zijn over wat dat precies is. Vervelend voor hem en Clina, die onzekerheid. En voor mij, want nu gaat het nog langer duren. Gelukkig kan er haast achter worden gezet, dus binnen enkele weken is het duidelijk.

Dan komt er bericht vanuit het AMC. Het transplantatieteam heeft geconstateerd dat Ineke in principe donor kan zijn. Ze willen nog even afwachten hoe het met de twee andere gegadigden loopt voordat ze een beslissing nemen.

Ik meld dit direct aan de nefroloog in Harderwijk. Hij vindt dat hij nu toch niet langer wil wachten. Hij stuurt een bericht aan het AMC dat hij graag wil dat ze een transplantatie gaan plannen, gezien de achteruitgang van mijn nierfunctie.

Het AMC neemt contact met mij op, met de mededeling dat zij voor mij op korte termijn een afspraak plannen met de nefroloog en de vaatchirurg in het AMC. Er komt schot in de zaak. Zou het nu dan toch nog goed komen?

Eind juli kan ik terecht bij het hoofd van de niertransplantatieafdeling. De professor zelf, constateert mijn nefroloog. Ook zij geeft aan dat uitstel voor mij niet meer aan de orde is. Zodra de vaatchirurg akkoord gaat wil ze een transplantatie plannen. En dat betekent dat ze op korte termijn een beslissing nemen over een donor. Ze vraagt of ik een voorkeur heb, maar die heb ik niet. De afgelopen tijd heb ik wel afgeleerd om daar een eigen mening over te hebben. Ik weet dat ik met elke beschikbare donor heel blij moet zijn: het is niet bepaald vanzelfsprekend dat je een keuze hebt. Door het uitspreken van een voorkeur kun je iemand de indruk geven dat je hem of haar afwijst. Ik moet er niet aan denken.

De afspraak met de vaatchirurg, is gepland op 7 september. De nefroloog vindt dat wel wat laat. Maar dat kan blijkbaar niet anders. Aangezien er geen lange wachttijden zijn verwacht ze dat de transplantatie snel kan plaatsvinden. We spreken af dat ik op korte termijn een extra booster-vaccinatie tegen Covid ga halen. Na een transplantatie wordt mijn immuunsysteem natuurlijk onderdrukt en ben ik meer vatbaar voor besmettingen. Dan kan het geen kwaad als ik wat extra bescherming heb opgebouwd.

Als ik vlak na die afspraak naar het transplantatieteam bel, spreek ik voor het eerst zelf de verpleegkundige . Zij vertelt dat het transplantatieteam besloten heeft Ineke te vragen om donor te zijn. Ze moet wel eerst weer gekeurd worden. Ze constateren dat op dat moment bij de andere twee kandidaten nog wat losse eindjes zitten en besluiten dat daar niet meer op gewacht kan worden. Ze blijven wel op de reservelijst staan. Ik tel nu een uitgebreide reservelijst van drie personen.

Ineke wordt verrast met het verzoek en tot mijn grote vreugde stemt ze in. Het is ook niet niks. Je kunt heel flink zeggen dat je het wel wilt, maar als ze dan zeggen dat het gaat gebeuren, dan denk je nog wel even na, kan ik me voorstellen. Er worden meteen afspraken met haar gemaakt voor een laatste screening.

Men gaat in het AMC voortvarend te werk en we krijgen te horen dat de transplantatie gepland is op 22 september. Dit wel onder voorbehoud dat de vaatchirurg akkoord gaat en dat de laatste screening van Ineke ook geen verrassingen oplevert.

We schromen niet om deze gunstige berichten wereldkundig te maken. Onze familie en vrienden leven met ons mee en informeren regelmatig of er nog nieuws is. En de reacties zijn hartverwarmend. Iedereen is blij voor ons.

Mijn gevoel is nu wel wat tegenstrijdig: enerzijds opluchting dat het nu echt lijkt te gaan gebeuren, maar anderzijds vind ik het wel heel erg spannend. Het idee dat ik nu echt een orgaan van iemand anders in mijn lijf krijg kan ik me nog maar amper voorstellen.