Dagboek van een rentenier deel 14

Het is om half drie in de nacht van 1 september. Ik zit in mijn eentje aan de tafel in de kamer. Voor me ligt de teststrip van de covid-zelftest. Met twee streepjes! Ik ben de pineut. Twee jaar lang konden we covid buiten de deur houden, maar nu is het mis. Toen ik gisteravond naar bed ging voelde ik me al koortsig. Na een paar uur werd ik wakker en bedacht me dat de verschijnselen die ik heb wel verdacht veel lijken op die van covid: koorts, hoesten en keelpijn. Ik besloot te testen, zodat het duidelijk wordt. Het is mis. Er verschijnen twee streepjes. Er gaat van alles door mij heen. Maar in de eerste plaats denk je natuurlijk aan de transplantatie. Zou die dan toch nog in gevaar komen?

Ik besluit om Joke wakker te maken. In haar oneindige optimisme constateert ze dat er gelukkig nog tijd genoeg is tot de 22e. “Voor die tijd is het voorbij”. Zij heeft nog nergens last van en besluit daarom ook maar direct apart te gaan slapen. Ik blijf achter in het grote bed met alle onrustige gedachten.

De volgende morgen besluit Joke toch maar even te testen. Het gevreesde tweede streepje blijft weg. Het lijkt goed te gaan. Ik ben wel behoorlijk ziek. We overleggen wie er gewaarschuwd moet worden: ik was op dinsdagavond op de koorrepetitie, woensdagavond bij mijn soos en gisteren in Buren met collega’s uit Buren en Duitsland. Binnen de kortste keren hebben we iedereen verwittigd, zoals het hoort. Ook Ineke seinen we in. Joke schiet onmiddellijk in de verzorgende modus, maar alles wel op veilige afstand. We blijven zoeken naar antwoord op de vraag waar ik het kan hebben opgelopen. We horen dat op het koor nog iemand positief getest is. Dus wie weet heb ik het daar opgelopen. Maar dan zouden toch meer mensen het moeten hebben?

Op zaterdag ben ik nog steeds ziek en Joke test nog steeds negatief. Alleen heeft ze wel een vervelend hoestje. En op zondag constateren we dat ze weer gewoon bij mij in bed kan kruipen, want ook haar test vertoont de beruchte twee streepjes. Nu zijn we samen in quarantaine. Gelukkig kunnen we via de plaatselijke supermarkt regelen dat de boodschappen worden gebracht.

Er dreigt alleen een probleem: op 7 september heb ik de afspraak in het AMC met de vaatchirurg. We overleggen met de verpleegkundige van het AMC en we horen dat we alleen mogen komen als we na 5 dagen klachtenvrij zijn en de zelftest negatief is. Voor de zekerheid wordt de afspraak met de vaatchirurg een week verplaatst. Dat kan nog net, want dan is het nog een week voor 22 september, de geplande operatiedatum. Dat uitstel is een goede zet, want na vijf dagen ben ik nog niet klachtenvrij en de test is ook nog steeds positief. Zelfs na 10 dagen is het nog niet over. De verpleegkundige vertelt dat het heel goed mogelijk is dat het met patiënten met nierfalen langer duurt voordat het virus uit het lichaam is. Maar als de afspraak op 14 september niet door kan gaan dan moeten ze de operatie uitstellen. Het wordt dus best spannend.

Het is maandag 12 september. In de vroege ochtend doen we allebei weer een test. Joke is keurig negatief. En ook mijn test wijst negatief uit. Na een kwartier is er nog geen tweede streepje te zien. Opgewekt bel ik het AMC met het goede nieuws. Gelukkig, de afspraak met de vaatchirurg kan gewoon door gaan en de operatie ook. Alleen willen ze van het AMC wel dat ik op woensdag even een PCR-test laat doen in het AMC. Gewoon voor de zekerheid. Dat lijkt mij ook een goed idee, maar het feit dat ik geen ziekteverschijnselen meer heb maakt dat ik er wel vertrouwen in heb dat we deze crisis weer achter ons hebben gelaten.

Ik ga op dinsdag naar het AMC om een echo van de bloedvaten te laten maken. De laborante ontdekt tot haar verrassing dat ik een stent in de aorta-splitsing heb. Een verrassing voor haar, gelukkig niet voor mij. Alles verloopt naar wens, al verlies ik in het ziekenhuis mijn betaalpasje. En voordat ik het merk en het pasje geblokkeerd heb, heeft de vinder al genoten van een gratis consumptie in het ziekenhuis. Jammer dat hij of zij het pasje daarna niet terug gebracht heeft. Ik had hem graag op nog een consumptie getrakteerd.

Op woensdagmorgen gaan we vol goede moed naar Amsterdam terug voor de PCR-test en de afspraak met de vaatchirurg. Het is even zoeken naar de test-locatie buiten het ziekenhuis, maar dat lukt. We kunnen de uitslag waarschijnlijk in de loop van de middag lezen in mijn patiëntendossier. Ondertussen zorgen we dat Joke in mijn patiëntendossier kan kijken. Je weet maar nooit waar dat handig voor kan zijn.

De vaatchirurg is optimistisch: hij constateert dat er geen bezwaar is tegen de operatie. Alleen is die gepland op een dag dat hij niet kan. Hij vindt dat wel jammer. Wij eigenlijk ook wel. We bespreken nog welke risico’s er zijn bij de operatie, aangezien mijn bloedvaten niet optimaal zijn. Maar hij zegt dat hij in mijn plaats zeker niet zou twijfelen om de transplantatie te ondergaan, omdat er veel meer voordelen dan nadelen aan zitten.

We verlaten opgetogen de spreekkamer. Niets staat een operatie immers meer in de weg. Als we buiten zijn bellen we Ineke met het goede nieuws. We kunnen ons voorbereiden op de grote operatie.

Op de terugweg besluiten we dat we vandaag niet gaan koken maar lekker uit eten gaan. Dat hebben we wel verdiend na twee weken binnen zitten en met dit geweldige nieuws.

Het is op de snelweg bij Harderwijk dat Joke even kijkt of het lukt om in mijn dossier te kijken. Dat lukt. Maar dan slaat de schrik haar om het hart: “Ad, je bent toch positief!” Ik voel het bloed uit mijn gezicht stromen. Plotseling is het sprookje uit.

Stilletjes rijden we naar huis. De klap komt hard aan. We eten thuis een kopje soep.

De volgende morgen belt de verpleegkundige van het AMC al vroeg op met de slechte mededeling: de operatie wordt uitgesteld. En de besmetting is zodanig, dat ik ook thuis moet blijven. Ik kan anderen nog steeds besmetten. Ze stelt voor dat ik volgende week weer test. Stel dat de test dan negatief is, dan worden we op de reservelijst gezet, voor het geval er iemand uitvalt. Als opsteker hebben ze meteen een nieuwe datum geprikt, 12 oktober. Natuurlijk gaan we akkoord. We hebben ook helemaal geen keus. En ja, we snappen wel dat ze die beslissing moeten nemen, maar dat wil niet zeggen dat we daar ook makkelijk mee kunnen leven. Het feit dat ik weer binnen moet blijven en afstand van andere mensen moet houden valt me zwaar. De nefroloog uit Harderwijk hoort ons slechte bericht en drukt ons op het hart om voorlopig alle contact met iedereen te mijden.

De PCR-test die het ziekenhuis gebruikt is veel nauwkeuriger dan die van de GGD. Ze werken met een score, die in dit geval zo hoog mogelijk moet zijn. Een hele lage score betekent dat je nog veel besmetting in je lichaam hebt. Pas als de score boven de 35 is kan ik worden geopereerd. Mijn score was 18 en dat betekent dat je ook anderen nog kunt besmetten. Ze kunnen met deze test zien of er sprake is van een nieuwe besmetting of dat het een restant is van een oude. Het getal geeft aan hoeveel testrondes ze hebben moeten maken om het aantal virusdeeltjes te bepalen: hoe lager de score, hoe meer virusdeeltjes. We moeten dus hopen op een snelle stijging van de score.

Vanuit het AMC belooft het team te onderzoeken of ik de test volgende week in het St. Jansdal ziekenhuis in Harderwijk kan laten doen. Dat scheelt een hele reis. Na bemiddeling van de nefroloog wordt dat geregeld.

We besluiten om het reeds geplande voorlichtingsgesprek voor Ineke en ons per video door te laten gaan. Ook de telefonische afspraak met de anesthesist gaat door. Je kunt er maar beter vroeg genoeg op voorbereid zijn.

De video-bijeenkomst met de verpleegkundige en Ineke levert veel informatie op. Vooraf krijgen we per mail heel wat leesvoer. Het is heel prettig dat je rustig alle vragen kunt stellen die je nog hebt en dat je precies weet wat er allemaal te gebeuren staat. En we zien nu de coördinerende verpleegkundige voor het eerst in levende lijve. Maar ik merk dat ik de informatie nog even laat liggen tot later. Joke verdiept zich er wel in en vertelt me af en toe wat mijn voorland gaat worden: geen rauwe dingen eten, geen houten keukengereedschap meer gebruiken. Nou ja, we zien wel.

Belangrijk voor mij is dat ik moet rekenen op zeven tot tien dagen in het ziekenhuis. En dat het hele genezingsproces meestal drie maanden duurt.

Als ik mij na een week meld voor de nieuwe test in het St. Jansdal is iedereen op de poli van de Interne afdeling al op de hoogte. Ze herkennen me zelfs al. En in een ziekenhuis is dat geen gunstig teken. De verpleegster die de test uitvoert leeft ook met me mee. Ze belooft de test persoonlijk af te leveren bij het laboratorium. Helaas, hij is nog steeds positief, al is de score nu 32. Dus het gaat de goede kant op.

De verpleegkundige heeft uitgelegd dat we bij een operatie geen risico kunnen nemen, omdat na de transplantatie het immuunsysteem wordt onderdrukt. En als er dan nog virusdeeltjes zitten kunnen die ernstig gaan opspelen. Logisch natuurlijk, maar nog steeds niet fijn. Er wordt gewoon weer een test gepland. De nefroloog in Harderwijk leeft ook met me mee en mailt mij optimistisch dat het toch steeds beter wordt.

De tweede test is weer iets hoger, nl 34. Maar nog steeds is het positief. En het is onvermijdelijk dat er een tweede uitstel komt. De volgende datum wordt 10 november. Dat is de eerste datum die vrij is. En weer belooft het AMC ons, als er eerder een negatieve test komt én er iemand uitvalt, we dan eerder worden meegenomen in de planning. We spreken af dat ik na een week voor een derde test naar Harderwijk ga. En die uitslag is weer beter. De nefroloog adviseert zijn collega’s in Amsterdam om de operatie nu maar te plannen. Maar daar denken ze in het AMC anders over.

Ineke verzucht dat ze verwacht dat we de Kerst gaan vieren in het ziekenhuis. Zij is inmiddels ook heel voorzichtig geworden, want ze moet niet ook besmet worden. Het wordt haar niet makkelijker gemaakt omdat covid ook in huis bij haar is binnen gedrongen: neef Dik en Ellie hebben het goed te pakken. En ze wonen wel samen met Ineke onder één dak. We worden er allebei wat somber over. Het AMC wil graag dat ik over twee weken weer een test doe in het AMC. Ze geven wel aan dat ze dit nog niet eerder hebben meegemaakt, een coronabesmetting die na zeven weken nog niet voorbij is. “Op het moment dat u hier komt voor de operatie gaan we een feestje vieren”, belooft de verpleegkundige.

Mijn huisarts leeft ook mee en heeft inmiddels al twee keer gebeld. En aan de verpleegkundige vraag ik of ik soms long-covid heb. Dan zijn we helemaal in de aap gelogeerd. Maar zij denkt van niet, omdat de uitslagen van de test dan slechter zouden zijn. Mijn poging om de test te vervroegen wordt afgewezen. Het heeft geen effect op de planning als de test dan negatief is en men gunt mij ook rust. De vraag is wat de meeste rust geeft: niet testen of wel testen.

Omdat we inmiddels een hele tijd verder zijn besluit de nefroloog in Harderwijk dat het tijd wordt voor een nieuwe controle van mijn bloed. We spreken elkaar per telefoon en het blijkt wel dat hij enorm meeleeft. Gelukkig zijn alle bloedwaardes nog aanvaardbaar, behalve de nierfunctie want die blijft laag op 7.

Als we op zondag gaan wandelen merk ik dat ik toch heel wat heb ingeleverd als het om mijn conditie gaat. Na een kwartiertje lopen gaat het niet meer. Een beetje gefrustreerd zoeken we de auto op en gaan weer naar huis. In gedachten verlangend naar betere tijden. Ik was inmiddels wel gewend aan het feit dat ik chronisch moe ben, maar nu wordt het toch echt problematisch. Ik doe niet veel anders meer dan in de stoel zitten.

De test in het AMC na twee weken geeft nog steeds een positieve uitslag, maar het zijn wel de laatste restjes, zegt men in het AMC. Ik begrijp dat de score nu tegen de 35 aan zit.

Gelukkig is de tijd van binnen zitten voorbij, want de score is zodanig dat ik niemand meer kan besmetten. Ik kan weer vrij naar buiten en ik ontvang weer mensen, al is het op afstand en steeds voorzichtig. En Ineke is gelukkig ook de Corona-dans ontsprongen.

De datum van de operatie, 10 november, komt nu wel dichtbij. Er moet toch een keer een moment komen dat het voorbij is. De verpleegkundige blijft erin geloven. Ik moet er moeite voor doen. Mijn humeur wordt er niet echt beter op. Dat vindt Joke ook, maar ze zegt het niet.

De volgende test in AMC zal plaatsvinden een week voor de geplande operatie. Laten we hopen dat dat de laatste is. En misschien, heel misschien wordt het dan op 10 november D-day.