Dagboek van een rentenier deel 12

Het bericht van de afwijzing van Rien triggert John. Hij windt zich op over het feit dat ze hem hebben weg gestuurd met de mededeling dat hij nu te zwaar is en dat vindt hij erg onbevredigend. Hij besluit om bij het transplantatieteam in het AMC te gaan protesteren. Zijn argument is dat ze helemaal niet verder hebben gekeken of hij mogelijk wel geschikt zou kunnen zijn als donor. Hij is druk bezig af te vallen en wil eigenlijk dat ze hem toch screenen. Trouwens, zo redeneert hij, het feit dat hij extra risico loopt bij een operatie als hij te zwaar is, wil hij zelf wel dragen. Na rijp beraad wordt besloten dat hij toch gescreend wordt. Iemand met zo’n motivatie kunnen ze moeilijk meer weigeren. John ondergaat de eerste screening en de uitkomst is dat er enkele zaken zijn waarover men twijfels heeft. Het AMC-team besluit om hem vooralsnog op de reservelijst te zetten. Ze zeggen ook dat ze denken dat ze wellicht een betere kandidaat hebben. John schreef later het volgende over zijn ervaringen.

Ervaringen van John

Hoe moeilijk is het om iemands energie en levenslust geleidelijk te zien wegebben? Hoe mooi zou het zijn om iemand een kans te kunnen geven op een langer en energieker leven? Hoe evident is het dat, als je zelf graag zou willen ontvangen, je ook bereid zou moeten zijn om te geven? Hoeveel zinvoller wordt je eigen leven als je echt iets betekenisvols kan doen voor een ander? Hoe vanzelfsprekend zou het niet moeten zijn om iets weg te geven waarvan je zelf genoeg hebt.

Eerste ronde. Naar aanleiding van een schriftelijke aanmelding komt een uitnodiging voor een intakegesprek. In de wachtkamer van het ziekenhuis bereid ik mij nog eens voor op een voor de hand liggende vraag: “Waarom wil je donor worden?” Naast allerlei gegevens over je gezondheid, zullen ze ook geïnteresseerd zijn in je motivatie, vermoed ik. Tijdens dat eerste gesprek wordt inderdaad daarnaar gevraagd. Zeer uitgebreid wordt ook stilgestaan bij je eigen medische geschiedenis en die an je (voor) ouders. Zeer zorgvuldig wordt verteld wat een orgaandonatie betekent voor een ontvanger én voor een donor. Zeer beslist wordt vermeld dat het belang van de gever even zwaar weegt als het belang van de ontvanger. Zeer gedetailleerd wordt het gehele traject dat je als donor doorloopt beschreven. Zeer beeldend wordt tenslotte getoond hoe de operaties verlopen. De voorbereiding en selectie kan grondig genoemd worden. Het is confronterend. Ik ben danig onder de indruk. Het wachten is dan op de uitslag van het bloed en urine onderzoek voordat er sprake kan zijn van een tweede ronde. Ik word gebeld. De uitslagen zijn in basis positief. Er is overleg in het team geweest over mijn geschiktheid als donor. Alle factoren die mijn huidige conditie bepalen worden in weging gebracht. Alle mogelijke risico’s die een rol kunnen spelen in het herstel na de operatie en die een kans op complicaties op latere leeftijd kunnen meebrengen worden in beeld gebracht. Alle twijfels en reserves worden benoemd. De uiteindelijke conclusie is dat ik op de reservebank mag plaatsnemen. Wellicht word ik nog opgeroepen. Teleurgesteld. Dat ben ik.

Nu merk ik dat ik het toch lastig vind dat je als ontvanger niet betrokken wordt bij het proces. Informatie krijg ik niet van het AMC maar van de donor-kandidaten. Ik moet nu maar raden wie ze bedoelen. Het kunnen er inmiddels drie zijn: Geerten, waarvan de formulieren nog liggen? Of Ellie, die een nieuwe scan maakt, nu het halve jaar al weer is verstreken, of is Jan-Willem inmiddels voor een adviesgesprek geweest?

Ik begrijp dat men in het AMC het proces van de donoren en dat van de ontvanger strikt gescheiden houden. Maar in de praktijk betekent het dat je als ontvanger niks te horen krijgt. En dat voelt ook niet goed. Ik merk dat ik nu de neiging krijg te praten over een mystery guest. Mijn nefroloog kan mij ook niet verder helpen. Ook hij wordt niet op de hoogte gehouden. Het komt erop neer dat we pas iets officieel te horen krijgen als er een donor is die goedgekeurd wordt.

Gelukkig houden alle kandidaat-donoren ons wel op de hoogte. John kan met het idee leven dat hij op de reservelijst staat, al is zijn teleurstelling goed merkbaar.

In maart komt er weer meer duidelijkheid. Het mysterie wordt opgelost. Geerten wordt uitgenodigd om de screening te ondergaan. Dat zal in het UMC in Maastricht plaatsvinden. In april is hij aan de beurt.

En Ellie krijgt te horen dat de tweede scan heeft aangetoond dat de cystes bij de alvleesklier niet zijn gegroeid. Een gunstige en geruststellende uitslag voor haar. Ze besluiten om nog een half jaar te wachten. Als de scan dan weer hetzelfde geruststellende beeld geeft is een eventueel donorschap te overwegen. Aan de hand van de scan heeft men in het AMC stiekem al gekeken welke nier van haar dan in aanmerking zou kunnen komen.

In het AMC-team is geconstateerd dat ik wel erg veel pech heb met de afgewezen donoren. Fijn dat ze met me meeleven, maar ik zou het nog leuker hebben gevonden als zij dat aan mij hadden gezegd in plaats van aan de kandidaat-donoren.