Dagboek van een rentenier deel 9

Dan breekt de corona-epidemie uit. Eerst denk je nog dat het wel mee zal vallen, maar dan komt het virus toch onze kant op. En de berichten over dat virus zijn niet bepaald geruststellend. Behalve dat het erg besmettelijk is voor iedereen en dat je er behoorlijk ziek van kunt worden, horen we ook dat mensen met onderliggend lijden heel erg moeten oppassen. En tot die groep behoor ik! De waarschuwingen zijn niet van de lucht. De nefroloog bezweert me dat ik ervoor moet zorgen dat ik het niet oploop, omdat het voor mij makkelijk fataal kan zijn.

We nemen dan ook alle maatregelen serieus. Joke raakt zelfs een beetje in paniek. Dat heeft vooral te maken met het feit dat juist in onze omgeving in Nunspeet en Elspeet veel slachtoffers vallen. Als ik een boodschap in Nunspeet wil doen is ze heel erg ongerust. Pas als ik plechtig beloof heel voorzichtig te zijn en geen enkel risico zal nemen mag ik toch weg. Maar we beperken bezoek en houden ruim afstand.

Een ander gevolg van de corona is dat mijn maandelijkse afspraak met de acupuncturist komt te vervallen. Eerst probeert hij het nog met speciale kleding en mondmaskers in een supergeventileerde ruimte, maar dan wordt hij zelf ziek en besluit hij zijn praktijk voorlopig te sluiten. We kunnen gelukkig nog terecht bij een collega van hem in Zwolle. Zij krijgt op afstand instructies van haar collega hoe mij te behandelen. Op deze manier moet het volgens hem lukken om de achteruitgang van mijn nieren te vertragen.

Vanwege de pandemie heeft de overheid in al zijn wijsheid besloten om alternatieve geneeswijzen te verbieden. Dat acupunctuur wel degelijk effect heeft gehad blijkt wel uit het feit dat in deze periode mijn nierfunctie duidelijk achteruit ging.

Gelukkig valt het aantal besmettingen in onze omgeving mee. Maar onze wekelijkse kooravond vervalt. We gaan repeteren via de zoom. Het is niet mijn hobby, maar ach, je spreekt nog eens andere mensen. De dirigent houdt de moed erin en doet net alsof hij ons hoort zingen. Het is maar goed dat dat niet waar is. In je eentje voor de computer zitten zingen is waardeloos.

Nicht Ineke is net voor de pandemie voor de eerste screening geweest en de uitslag daarvan ziet er goed uit. Ze gaat door naar de volgende ronde, waarin ook een CT-scan wordt gemaakt van de nieren. Dat onderzoek is in april gepland.

Inmiddels komen er steeds meer berichten dat niertransplantaties stil komen te liggen, vanwege de besmettingsgevaren en omdat er geen capaciteit meer is in de ziekenhuizen. Dus we moeten sowieso geduld hebben. Maar daar zijn we inmiddels wel in geoefend.

De nefroloog vraagt of ik in aanmerking wil komen voor een snelle vaccinatie tegen de corona. Natuurlijk wil ik die erg graag. Tot nu toe heb ik een besmetting kunnen voorkomen, maar ik begrijp ook dat ik echt tot de risicogroep behoor en daarom voorrang krijg. Ik merk dat Joke een beetje jaloers is dat ik hem al krijg en zij nog niet. Als ik de prik in het St. Jansdal ziekenhuis ga halen vertel ik daar dat ik Joke beloofd heb om niet te huilen. Ze constateren dat ik me flink gedragen heb. Trots loop ik naar buiten.

Met mondkapje voor kom ik in het AMC voor controle.. De nefroloog is tevreden met alle uitslagen en meldt dat wat hem betreft ik op de lijst kan komen. Alleen nog even afwachten wat de vaatchirurg zegt. En die wil een nieuwe CT-scan van mijn bloedvaten. Dit keer vraagt hij om een uitgebreider onderzoek, ook van de vaten in mijn benen. Ondanks alle corona-problemen wordt dit gewoon gepland.

Het is al weer half april als de CT-scan plaats vindt. In dezelfde periode gaat Ineke voor het tweede deel van de screening. We lopen elkaar in het AMC net mis, want er zit precies een dag tussen onze afspraken. Het wordt nu weer spannend: ik ben benieuwd naar de uitslag van mijn bloedvaten en Ineke zou zo maar goedgekeurd kunnen worden. Ze krijgt 28 april uitslag.

Mijn uitslag krijg ik tijdens een afspraak met de vaatchirurg. Hij concludeert dat het er nog steeds goed uit ziet en dat hij klaar is om te opereren. De beslissing ligt overigens bij mijn nefroloog in Harderwijk. Hij heeft de regie, zeggen ze in Amsterdam. Ondertussen is mijn nierfunctie weer terug in de buurt van de 14. De ingreep in de medicijnen heeft effect gehad.

Op 28 april wachten we met spanning af wat de uitslag is van de screening van Ineke. Eigenlijk, zo beredeneren we, kan er niet veel meer mis gaan. De uitslagen tot nu toe waren allemaal gunstig. En wie weet scheelt het ook nog dat we familie van elkaar zijn.

En dan gaat de telefoon. Helaas, het gaat niet door! Ineke blijkt een aneurysma te hebben in de buurt van de nieren. Het is niet heel groot, maar toch durven ze een operatie in de buurt ervan niet aan. Dat komt aan als een mokerslag. Niet alleen bij ons maar ook bij Ineke. Ze had zich er ook al helemaal op ingesteld dat ze een nier zou afstaan. En het feit dat ze dit aneurysma heeft is natuurlijk ook schrikken.. In het AMC is de teleurstelling ook groot, want dit keer waren ook hun verwachtingen hoog gespannen. Ineke krijgt het advies om over een jaar opnieuw naar het aneurysma te laten kijken. Het is niet gevaarlijk maar moet wel in de gaten gehouden worden.

Ik merk dat ik al helemaal niet meer bezig ben geweest met een plan B, zo had ik op een gunstige uitslag gerekend.

Samen met alle corona-ellende merken we dat het er bij ons in huis niet vrolijker op wordt. We zitten echt in de put. Dit is de vierde afwijzing. Komt het ooit nog goed?