Dagboek van een rentenier deel 5

Het is november als Joke voor de eerste screening naar het VU gaat. Ze moet bloed afgeven en urine inleveren. Met een container vol urine gaat ze de trein in. Op het laboratorium zoeken ze zo lang naar de goede aders dat Joke bijna gevloerd wordt. Achteraf blijkt dat er uit dat bloed en de urine ruim 70 bepalingen worden gehaald. Het onderzoek is wel heel goed. Ze krijgt een gesprek over haar motivatie, en daar komt ze ook goed door heen. En gezien haar overtuigingskracht naar mij toe had ik daar ook geen twijfel over.

Alleen de bloeddruk is wat aan de hoge kant. Ze krijgt het advies hierover contact op te nemen met de huisarts. Die stelt voor dat ze een 24-uurs meting doet. Dus meldt ze zich in de vroege ochtend bij de assistente en die geeft haar het apparaat mee, dat 24 uur vast zit aan je arm. Om het kwartier meet het de bloeddruk automatisch. Joke gaat er mee naar haar werk en als ze overleg heeft hoor je het apparaat zachtjes brommen. Alleen, hij heeft er zin in en knijpt de arm best pijnlijk af. En, alsof dat niet genoeg is: hij meet twee keer zo vaak als nodig. Joke heeft die avond een kerstmaaltijd met haar collega’s en begint er tegenop te zien. Met dat afknijpende bromding vergaat je de eetlust wel. Maar, de voorzienigheid is haar gunstig gezind: vlak voor het diner is de batterij leeg. Hij had veel te hard gewerkt. Geen 24-uurs meting dus, maar wel het kerstdiner gered. De doktersassistente biedt de volgende morgen haar excuses aan: verkeerde instelling. Maar gelukkig hoeft het niet over. Ze hebben gegevens zat en de conclusie is dat de bloeddruk geen probleem kan zijn.

De volgende afspraak is op 18 december: dan maken ze een scan. Dat is toevallig ook de datum dat ik gedotterd wordt. Wat een mooie planning.

Op 18 december moet ik me al vroeg melden voor de dotteroperatie. Ik moet er rekening mee houden dat ik er in ieder geval de hele dag mee zoet ben en misschien zelfs een nacht moet blijven.

En Joke heeft dezelfde dag haar tweede screeningsronde. Dat is dus mooi gepland. We hebben besloten om gebruik te maken van de logeermogelijkheden van het VU. We hebben een kamer voor twee nachten gereserveerd, zodat we de avond van de 17e december in het logeergebouw arriveren. Het ziet er prima verzorgd uit en wordt gerund door vrijwilligers. Je waant je in een hotel, alleen moet je wel zelf voor de bediening zorgen. We zijn tevreden met onze keus en gaan met een gerust hart slapen.

De volgende morgen om 8 uur staan we op de afdeling waar we ons moeten melden. Ze hebben op ons gerekend. Ik word naar een kamer gebracht, waar ik me kan voorbereiden. Een verpleegster komt om een infuus aan te brengen. En net als die er in zit komt een collega haastig binnen om te vertellen dat het feest niet door gaat. Er staan twee spoedgevallen op het programma en die gaan natuurlijk voor. En dan is er geen tijd meer voor mijn behandeling.

Dit is wel het laatste waar we rekening mee hadden gehouden. Dus het infuus er weer uit, aankleden en terug naar het hotel om de kamer af te zeggen voor de volgende nacht. En dan maar naar het niercentrum met de vraag of de onderzoeken van Joke vervroegd kunnen worden. Ze leven daar gelukkig erg met ons mee en zowaar kan een deel eerder gepland worden. Maar al met al zijn we toch nog wel tot ver in de middag bezig.

En dan vertrekken we weer naar huis. Met een kater, dat toch wel. Je stelt je toch op zo’n operatie in en als het niet door gaat dan moet je helemaal omschakelen. Ik heb wel de garantie gekregen dat ik op korte termijn een nieuwe afspraak krijg. En dat klopt, want een paar dagen later krijg ik een nieuwe uitnodiging voor 7 januari. Nu maar hopen dat het dan wel door gaat.

Het is vlak voor kerstmis dat Joke uitslag krijgt van de screening. Ze is afgekeurd als donor! Dat is een zware klap. Haar nierfunctie is 54 en dat is te weinig om een nier te kunnen afstaan. Daarbij komt dat haar nieren een beetje aan de kleine kant zijn.

Nou is het woord “klein” voor Joke met haar lengte van 1,56 meter, niet vreemd. Maar dat wil toch niet zeggen dat zo’n nier mij niet zou kunnen helpen. Ik heb inmiddels wel bewezen dat ik niks tegen klein heb. Maar we willen uiteraard niet dat Joke ook nog nierproblemen krijgt.

Het is een stevige tegenvaller, want we hadden ons al helemaal ingesteld op een gezamenlijk ziekenhuisbezoek. Hoe het Joke raakt wordt nog eens duidelijk als we na de kerst op de afscheidsreceptie van onze huisarts zijn. Nadat we keurig in een lange rij op onze beurt wachten vraagt de afscheidnemende arts hoe het staat met de screening. Hij wist de uitslag nog niet. Joke vertelt hem emotioneel dat ze afgewezen is. Hij is zichtbaar geraakt en vertelt zijn zoon en opvolger meteen wat er aan de hand is.

Ik realiseer me dan eigenlijk pas goed hoe Joke zich helemaal had verheugd op haar taak als donor, en hoe het aankomt als dat niet kan. Dat is intens verdriet. Met tranen in de ogen vertrekken we snel naar huis.