4. Herstel na de operatie

In de loop van de middag ontwaak ik uit de narcose op mijn kamer. Echtgenote en dochter komen weer, later ook mijn zoon. Ik krijg te horen dat de operatie naar wens is verlopen, en ook dat de nier goed aangeslagen is bij de ontvanger. Ik zit vast aan een katheter en een infuus: via een knopje kan ik mezelf pijnstilling toedienen (doe ik in totaal drie keer). Eten lukt deze dag niet, er blijft niets binnen en bij het overgeven komen grote hoeveelheden groenig vocht naar buiten. Kennelijk zijn de ingewanden flink van slag. Eind van de middag even staan en lopen bij het bed. Elke drie uur worden bloeddruk, hartslag en het zuurstofgehalte van het bloed gemeten.

Na een rustige nacht 's morgens een voorzichtig begin met eten: een stukje beschuit. De katheter wordt verwijderd, later die dag ook het infuus. Er wordt bloed afgenomen om de nierfunctie te onderzoeken, die blijkt in orde. Ik stuur emails aan familie, vrienden en collega's om te zeggen dat het goed gaat. Ik loop voorzichtig wat over de afdeling. 's Avonds eet ik wat nasi, maar ik laat het vlees grotendeels onaangeroerd.

Een dag later wordt het verband verwijderd (pijnlijk door de haartjes die meegetrokken worden) en hoor ik dat ik mag vertrekken. Dat is goed nieuws! Thuis staat een grote fruitmand met een boekenbon van de trimclub op mij te wachten. 's Avonds een lichte maaltijd: omelet en sla. Ik heb nog heel weinig eetlust.

De dagen daarna rustig aan gedaan, lekker buiten in de zon gezeten, beetje wandelen, voorzichtig fietsen. De eetlust komt langzaam terug. Mijn stem is wat anders dan anders, waarschijnlijk als gevolg van een kleine beschadiging in de keel door de kunstmatige beademing tijdens de operatie. Via de coördinator ontvang ik een anonieme kaart van de ontvanger van mijn nier waarin ik van harte bedankt word. Ik schrijf een anoniem kaartje terug, met de wens dat mijn nier het nog vele jaren goed zal doen.

Een week na de operatie een avondje met vrienden. Veel positieve en hartverwarmende reacties van alle aanwezigen.

Na anderhalve week ga ik voor het eerst weer hardlopen, en na twee weken ga ik weer aan het werk. Een paar dagen later belt de chirurg om te horen hoe het gaat. Ze zegt dat de donornier het na een kleine aarzeling goed doet bij de ontvanger. Ik dank haar voor de uitstekende uitvoering van de operatie, en zij is blij te horen dat het allemaal goed verlopen is. Ze herinnert me aan de regel dat ik tot zes weken na de operatie geen zware dingen moet tillen.

Twee en en halve week na de operatie bezoeken we vrienden in Zuid-Limburg, waar ik met een groepje een tocht door het fraaie heuvelachtige landschap fiets. Dat gaat prima, maar de conditie is nog niet geheel op peil.

Anderhalve maand na de operatie is er een uitgebreide controle van de nierfunctie, dus weer vele uren aan een infuus. Ik lig naast een vrouw die een experimentele behandeling ondergaat voor een aangeboren nierafwijking. Verder liggen er een vrij jonge man en zijn zus of echtgenote aan wie hij een nier gedoneerd heeft. Zijn herstel ging even voorspoedig als het mijne. De maatschappelijk werkster zegt dat het herstel vaak goed gaat, maar ze kent ook gevallen waarbij de donor zich veel langer nog vermoeid voelt. Ik zeg haar en de coördinator dat ik zeer tevreden ben over de behandeling en alle ervaringen in het ziekenhuis. Van de coördinator krijg ik een speldje dat de Nierstichting aan alle nierdonoren geeft.

Na drie maanden voel ik wat trekken bij de hechting in de onderbuik, bv. als ik opsta uit liggende positie. Dat verdwijnt vanzelf na een paar dagen.

Elk jaar wordt de werking van de resterende nier in het ziekenhuis onderzocht, tot nu toe altijd in orde. Het onderzoek duurt een uurtje, maar eens in de vijf jaar is er een uitgebreider onderzoek dat de hele dag duurt. De onderzoeksresultaten worden gebruikt om beter inzicht te krijgen in hoe donoren herstellen van het afstaan van een nier.

Al met al het voorspoedige herstel zoals na de meeste operaties waarbij een nier verwijderd wordt. Maar ik hoor en lees ook verhalen waarin het minder voorspoedig gaat: langere tijd vermoeidheid, problemen met zenuwen in de buik en andere complicaties. Dat is mij bespaard gebleven.

In de volgende aflevering vertel ik hoe ik mij na de operatie heb ingezet om te bereiken dat iedereen in Nederland weet hoe je een nierpatiënt kunt helpen door een nier af te staan.