2. De reacties op mijn besluit

Mijn naaste omgeving van familie en goede vrienden heb ik al in een vroeg stadium verteld oven mijn voornemen een nier te doneren. Later informeerde ik ook anderen, onder wie een aantal collega's. De reacties waren zonder uitzondering positief: verbazing, belangstelling, waardering, respect. Ik licht er een paar uit.

• Van een familielid: ik wist niet dat je anoniem een nier kunt doneren. Ik zou de dankbaarheid van de ontvanger niet willen missen!
• Van een ander familielid: als je ooit een nier nodig hebt, dan kan je er een van mij krijgen!
• Van een collega: ik zou geen afstand kunnen doen van een onderdeel van mijn lichaam. Ik had al problemen met het verlies van een verstandskies.
• Van de trimclub krijg ik een fruitmand als ik na de operatie weer thuis ben.
• Via het ziekenhuis ontvang ik een week na de operatie van de ontvanger van mijn nier een anonieme kaart waarin ik van harte bedankt word. Ik schrijf anoniem een kaartje terug, met de wens dat mijn nier het nog vele jaren goed zal doen.
• Van mijn dochter (na de operatie): zo, jij hebt voorlopig wel genoeg karmapunten verdiend!
• De meest verrassende reactie: mijn broer Erik besluit enige tijd na mijn donatie om ook anoniem een nier te doneren. In de Wisselwerking van augustus 2017 staat een interview van ons beiden. (Wisselwerking is de oude naam van Nier Magazine, het tijdschrift van de Nierpatiënten Vereniging Nederland.)

Een vriend vertelde een opmerkelijk verhaal. Een van zijn sportvrienden was nierpatiënt en werd gedialyseerd. Mijn vriend verzamelt zijn moed en biedt een nier aan. Een uur later belt de echtgenote van de nierpatiënt geheel ontdaan op: hoe kan hij dit nu doen en zo de goede relatie tussen beide echtparen in de waagschaal stellen? Het bleek dat de echtgenote besloten had om zelf niet een nier aan haar man af te staan, omdat ze door het gedoe van nierdialyse al zo veel met hem te stellen heeft. Voelde zij zich nu gepasseerd door het gebaar van mijn vriend? Het ging dus niet door. De nierpatiënt heeft inmiddels een postmortale nier ontvangen.

Na mijn keuring voor de transplantatie hoor ik dat een achternicht van mijn echtgenote nierpatient is. Een nier was verwijderd wegens een tumor, en de andere werkt niet goed meer. Door een strikt dieet heeft ze nog geen dialyse nodig.

Ik denk even na en besluit al snel om haar een nier aan te bieden. Ik geef dus liever een nier aan een bekende dan aan een onbekende. Zij denkt over mijn aanbod na. Er wordt gekeken naar de weefseltypering: die lijkt een eventuele transplantatie niet in de weg te staan. Zij heeft diverse gesprekken met haar nefroloog en haar huisarts. Uiteindelijk besluit ze niet op mijn aanbod in te gaan, omdat haar nier nog boven het dialyse-niveau zit en ze opziet tegen het levenslang moeten slikken van afstotingsremmende medicijnen na de transplantatie. Ze bedankt mij voor het aanbod: het heeft haar aan het denken gezet.

Zo reageerde mijn omgeving: zonder uitzondering positief. De volgende aflevering gaat over de keuring en de operatie.