Het voortraject

Het voorjaar van 2024 stond in het teken van revalideren, en in de zomer waren de ziekenhuisopnames nog erg frequent. Maar zo tegen het najaar zijn de opnames teruggebracht naar maar één nachtje iedere vier weken, en is de kleine al zo lang weer fit dat ik het aandurf om samen met hem op avontuur te gaan. Ik zit in het ziekenhuis wat te werken op mijn laptop, terwijl het infuus van mijn zoontje inloopt. Als ik LinkedIn open, lees ik een post van een jongedame.

Ze vertelt over haar worsteling met een nierziekte, en het dilemma al dan geen nieuwe donor te zoeken. Haar verhaal raakt me, temeer omdat ik bij iedere opname van mijn zoontje heel veel dankbaarheid voel voor de bloeddonaties waarvan de IVIGs die mijn zoontje krijgt, worden gemaakt. Ik klik op het icoontje ‘support’ onder de LinkedIn post, want ik draag de patiënte een warm hart toe. Maar ik realiseer me dat een duimpje niemand beter maakt, dus ik stuur een berichtje. Vertel eens meer, waar ben je naar op zoek?

Vlak voor mijn vakantie spreken we elkaar via Teams. Ik hoor dat er nog twee andere mensen gereageerd hebben op de post, en dat de onderzoeken worden gedaan op volgorde van aanmelding. Als ik in de eerste ronde mee wil, kan ik vast een formulier invullen. Ik vind het echter helemaal niet erg om achter aan te sluiten in de rij. Tenslotte hoop ik dat deze patiënte geholpen wordt, maar is het niet zo dat ik graag van mijn nier af wil.

Voorafgaand aan ons Teams gesprek heb ik wel een avondje zitten denken, en één en ander opgezocht online. Wat zijn de consequenties van een nierdonatie? Heeft het invloed op je levensverwachting? Moet je een dieet volgen? Wat zijn de risico’s, en vind ik die aanvaardbaar voor mezelf als moeder van een jong kind? Hoe ziet het herstel er uit en zou ik dat kunnen bolwerken? Maar ook: wat is de kans dat een gedoneerde nier niet aanslaat? En wat is überhaupt de verwachte gezondheidswinst voor de ander? Ik heb zo al een redelijk beeld, en vind een niertransplantatie in ieder geval voor de donor heel behapbaar overkomen.

Naast praktische overwegingen spelen natuurlijk ook ethische overwegingen mee: ik vind de essentie van het leven het aangaan van verbinding met je medemensen en elkaar vooruit helpen. Dat je allemaal je steentje bijdraagt aan de maatschappij, op je eigen manier. Waar veel mensen lijken te denken: ‘waarom zou ik?’ als je iets voor een ander kunt doen, leef ik graag vanuit ‘waarom niet?’. Net als al die anonieme bloeddonoren die ook wel iets beters te doen hebben, maar toch onbaatzuchtig hun bloed afstaan en daarmee mijn zoon helpen genezen. Een grote shout-out naar hen <3!!!

De jongedame die ik online spreek over een mogelijke donatie geeft me een hoop informatie, naast natuurlijk haar verhaal te delen. Het is een bijzonder, kwetsbaar en urgent verhaal en het raakt me hoe positief en krachtig deze nierpatiente in het leven staat. Aan het eind van ons gesprek spreek ik uit dat ik me best wil opgeven voor het onderzoek, om wellicht een van mijn nieren aan haar te doneren. Best vreemd om tegen iemand te zeggen dat ze wel een stukje van jou in haar lichaam mag gaan meedragen. Dus ook al snap ik dat het geen ongebonden keuze is en zeker geen luxe, stel ik toch de wedervraag of zij dat sowieso zou willen en zou zien zitten. Ze geeft aan een goed gevoel te hebben bij het idee een nier van mij te krijgen. En daarmee neem ik, als potentiële donor, plaats op de reservebank!