En dan..

Tja zoals ik al aangeef. Ik ben officieel afgekeurd. En dat geeft wel een rust!

Maar eigenlijk ook weer helemaal niet! Want het begint langzaam door te dringen. Ik hoef niet meer te werken en terwijl ik dat intyp denk ik... "ik KAN niet meer werken". En dat maakt het dan toch wel weer heel gek eigenlijk. Ik heb mijn hele leven mijzelf in allerlei bochten gewrongen om te werken. Baantjes geaccepteerd die ik maar kon aannemen want ik wilde niet thuis zitten. Als je mijn CV bekijkt lach je je een breuk. Van Militiair rijinstructeur, naar werken in een gevangenis als bewaker. Dan weer vrachtwagen chauffeur internationaal. Of weer een zijstap naar werken bij GGZ als zorgbegeleider. Om daarna weer te gaan werken als printer monteur bij een bekend printerbedrijf. Of kabeltjes trekken bij mensen thuis die internet willen. Of als beveiliger op een truckparking of als rijsinstruceur. Kortom niet stil gezeten. En dan nu.. is dat allemaal voorbij!

Nu zie ik regelmatig in mijn mail vacatures langskomen. En dan denk ik.. Deze? Nee lukt niet.. DIe? Nee lukt ook niet enz.

Toch zit het kijken naar werk er wel nog wel in. Wetende dat dit hem niet meer gaat worden. En dat zijn best wel besef momentjes!

Hoe gaan jullie daar mee om? Want ik vermoed zo maar dat ik echt niet de enige ben die in die schoenen hebben gestaan. Of misschien nog wel staan!

Ik weet dat het leven echt nog niet stopt hoor. Maar hoe het leven 'ff' verder moet weet ik eigenlijk ook nog niet zo goed. Ik hoor mezelf denken "ga een hobby zoeken" ja ja... wat zal ik gaan doen? Zal ik koken als hobby gaan doen? Ik hoor Barbara al juichen maar nee dat gaat het hem ook niet worden vermoed ik zo. Ik kan water laten aanbranden! Echt waar hoor!

Het word even zoeken naar een bezigheid. Ik denk dat ik maar een sprookjesboek ga schrijven of zo. Daar kan ik wegdromen en daarin kan alles!

Groetjes

Berrie