(24) Transplantectomie: de transplantaatnier is verwijderd

Twee weken geleden kreeg ik plotseling het bericht dat de operatie om de transplantaatnier te verwijderen (transplantectomie) gepland stond voor afgelopen week. Dat nieuws kwam een maand eerder dan verwacht. Even schakelen dus. Opeens had ik ook een heleboel praktische vragen, waar ik eerder niet over had nagedacht. Zo wist ik niet hoelang ik nou zou blijven, want 1 nacht – zoals de chirurg had aangegeven – leek me toch wat kort en ik had bijvoorbeeld geen idee hoe ze de dialyse precies wilden opstarten. Gelukkig had ik een week voor de operatie nog een controle bij de nefroloog. Even afwachten dan maar.

Een week voor de operatie

Precies een week voor de operatie had ik dus nog wat controleafspraken staan in het ziekenhuis. Ik moest een paar uur wachten tussen de afspraken en eenmaal neergestreken in de koffiecorner belde de nefroloog dat ik tussen het prikken en de controle bij hem nog werd opgeroepen voor een echo van de bloedvaten in m’n hals, om te zien of ze daar een getunnelde dialysekatheter konden plaatsen. Die echo zag er gelukkig goed uit. Ik wilde al weer snel de kamer uitlopen, toen de arts vroeg of ik niet nog wat uitleg wilde over de katheter. En hij moest eigenlijk ook wat vertellen over mogelijke complicaties bij het plaatsen. Tja, misschien wel handig.

Te vroeg voor de operatie?

Bij m’n eigen nefroloog kreeg ik ook meer duidelijkheid. Hij had wel eerder contact willen opnemen, maar dacht dat ik nog op vakantie was (en anders had ik vast zelf wel even gebeld als ik dat per se had gewild). Het leek hem wel heel optimistisch dat ik na 1 nacht al naar huis zou gaan. In Nijmegen zouden ze immers de dialyse opstarten. Dat gaat niet in één nacht. Dit laat mooi zien hoe iedere specialist bij de voorlichting vooral uitgaat van z’n eigen vakgebied. Er werd nog steeds weinig concreet, want je weet nou eenmaal niet hoe het loopt. Maar het stelde me enigszins gerust dat ik niet zomaar weggestuurd zou worden zonder dat de dialyse op gang was.

Wel had de arts vast contact opgenomen met de dialyselocatie bij mij in de buurt, om te checken of ze plek hadden - gelukkig wel - en om aan te kondigen dat ik eraan kwam. Ik mocht van tevoren ook nog even komen kijken als ik wilde, zodat ik niet zo 'nieuw' binnen zou komen vallen na de operatie. Dat leek me een goed plan.

Verder was m’n nierfunctie nog steeds stabiel en twijfelde ik enorm of de operatie niet te vroeg zou komen. Absoluut niet, vond m'n arts. Gezien de andere waardes die wel nog steeds verder opliepen, zoals kalium (slecht voor je hart) en fosfaat (slecht voor je botten). Dus hoe tegennatuurlijk die operatie ook bleef voelen, ik vertrouwde er toch weer opnieuw op dat dit de beste oplossing zou zijn.

De operatie

De dag voor de operatie sportte ik nog even heel rustig (onder het mom van 'fit for surgery' uiteraard), maakte ik kennis op de dialyseafdeling bij mij in de buurt en reden we daarna alvast naar Nijmegen om een hapje te eten en daar te slapen in een hotel. Zo hoefden we de operatiedag zelf niet te stressen over files. En ach, je moet er zelf ook maar het beste van maken hè.

Voor de operatie zelf was ik niet zo nerveus eigenlijk. Ik denk omdat ik het gewend ben om onder narcose te gaan en ik weet dat dat altijd heel rustig/luchtig gebeurt. Ik was meer bezorgd dat ik me daarna heel slecht zou voelen, zo zonder werkende nieren.

De operatie zelf verliep prima (hoorde ik later natuurlijk ;)). Al op de OK werd ik kort even wakker toen ze me verplaatsten van tafel naar bed. Ik was er vroeg bij. Daar sprak ik kort de nefroloog die de dialysekatheter had geplaatst, waarna ik weer heerlijk verder sliep. Eenmaal goed wakker op de uitslaapkamer had ik vooral veel last van de wond/buik; meer dan zou moeten. Niet zo gek, bleek later, omdat de nier goed vastgegroeid zat en ze dus veel hadden moeten loswrikken. Het duurde een poosje voor ze het juiste middel hadden gevonden om de pijn onder controle te krijgen, maar een paar uur en 2 perenijsjes verder mocht ik eindelijk terug naar de afdeling en voelde ik me wonderbaarlijk goed (met morfinepompje, dat nog wel).

"Lelijk niertje"

Terug op de afdeling was ik alweer zo helder dat ik zelf m’n vriend en later m’n ouders kon bellen. Het lukte zelfs om wat te eten - al werd ik niet veel later overvallen door sufheid en misselijkheid van de morfine - en uit bed te komen. De chirurg had dus ergens wel gelijk dat de opname operatietechnisch gezien niet lang hoefde te duren. Goh, je verwacht het niet na jarenlange ervaring. Tóch vond ik dat van tevoren moeilijk te geloven. Maar eerlijk is eerlijk, uiteindelijk is de operatie me erg meegevallen en kon ik na een dag al zonder pijnstilling.

De chirurg was ook tevreden over het resultaat. Ik had wat bloed verloren, maar gelukkig net niet zoveel dat ik extra bloed nodig had (waardoor ik antistoffen had kunnen aanmaken, wat weer nadelig is voor een 2e transplantatie). Verder bevestigde hij dat de nier er niet veel later uit had gemoeten. Het was een "lelijk niertje" geworden - verlittekend, fragiel en helemaal op - die over niet al te lange tijd flink wat problemen had kunnen geven. Met lelijk niertje bedoelde hij zoiets als een lelijke wond, want de nier op zich blijft natuurlijk altijd een prachtexemplaar die het wel mooi 11,5 jaar heeft volgehouden ondanks die eerste 2 dramatische jaren. Maar beter zo dan dat de nier nog tiptop in orde bleek. Nu weet ik zeker dat ik (samen met de arts) de juiste beslissing heb gemaakt.