(26) Dialyse poging 2

Onder plaatselijke verdoving werd de lijn met knik, het wordt bijna een koosnaampje, verwijderd. Geen idee wat ik daarvan moest verwachten, maar ik was toch licht gespannen. Je weet immers dat die plaatselijke verdovingsspuitjes geen pretje zijn. Dat was het ook niet. Maar het duurde daarna nog geen seconde voor de katheter verwijderd was; ik stond versteld van hoe snel dat ging. Nog even 10 minuten afdrukken et voilà, ik stond alweer buiten. Nu scheelde het wel dat die katheter nog niet was vastgegroeid. Ik denk dus vooral niet aan hoe het verwijderen zal gaan met wel een vastgegroeide katheter. Een zorg voor later.

Nieuwe dialysekatheter

Nog geen 24 uur later lag ik alweer in Nijmegen om een nieuwe katheter te plaatsen. Na de benodigde voorbereiding zoals hartfilmpje, bloedafname en een uitleg over welke lijn ik zou krijgen (een andere de dan vorige want die hadden ze simpelweg niet meer op voorraad) was het wachten op de anesthesist en mocht ik me een klein uurtje later melden in het kamertje dat was klaargemaakt voor de ingreep. Nog even snel een echo of de katheter op dezelfde plek kon worden geplaatst, met een minimale omweg kon dat gelukkig, infuus prikken, roesje, en weg was ik. Na ruim een uur "slapen" zat de nieuwe lijn er in. Of lijnen, moet ik eigenlijk zeggen. Het zijn er nu 2 in plaats van 1 lijn met een vertakking. Een röntgenfoto bevestigde dat de lijn dit keer goed leek te zitten.

De pijn na de ingreep viel me flink tegen. Daar had ik helemaal geen rekening mee gehouden. De vorige keer had ik immers amper last van die lijn. Niet zo gek, want toen had ik pijnstilling vanwege de operatie die eraan vooraf ging. Bovendien kon de pijn nu erger zijn doordat ze in slechts 2 weken tijd 4 keer flink gesleuteld hebben op dezelfde plek in hals en borstkas, en moesten ze daarom ook iets meer moeite doen dan bij een eerste keer lijn plaatsen. Dat was ook wel te zien. Het toonde inmiddels bont en blauw.

Eerste dialyse met nieuwe katheter

Vlak na de ingreep kon ik meteen beginnen met dialyse. Ook dit keer was me voorspeld dat de dialyse meteen na het plaatsen niet optimaal zou verlopen. Niets aan gelogen. Na een klein uur begon de machine non-stop te piepen. Om de paar minuten werden beide lijnen doorgespoeld (flushen), wat eigenlijk nauwelijks hielp. Toch moest ik, of eigenlijk de machine en de verpleegkundigen, proberen de dialyse nog een uur te rekken, omdat m'n kalium - daar is 'ie weer - te hoog was. Uiteindelijk werden de lijnen in dat uur meer dan 10 keer doorgespoeld. Weg rust.

Ik was er eerlijk gezegd na die 2 uur dialyse wel even klaar mee. Ik vond alles bij elkaar doodvermoeiend: de pijn van de ingreep, de drukte op de afdeling, de machine die om de haverklap piepte met als gevolg verpleegkundigen die elke paar minuten bij die (pijnlijke) katheter zaten om ze door te spoelen. Blij dat ik na die dag weer naar huis mocht.

Een dag later was de pijn gelukkig minder en konden we 's avonds zelfs nog even naar theater. Fijn weer wat leuks op de agenda. De tweede dialyse spande erom: zou de lijn het dit keer goed doen? Jawel! Het lukte om 4 uur lang te dialyseren, zonder piepen, op maximale snelheid. Echt een opluchting!

Rodemannetjessyndroom

Ondanks de goedlopende dialyses weet ik nog niet echt hoe ik me er lichamelijk bij voel. Afgelopen week had ik namelijk last van koorts (waarschijnlijk griep) en dus heb ik nog steeds geen één rustige dialyseweek gehad sinds de start van de dialyse. Sterker nog, ook deze week eindigde weer alles behalve saai.

Vanwege de koorts kreeg ik vrijdag na de dialyse 1,5 uur antibiotica aangehangen. Dat gebeurt voor het geval de koorts duidt op een infectie in de bloedbaan: een risico van een dialysekatheter. Ik kreeg van tevoren uitgebreid uitgelegd dat het belangrijk is dat deze antibiotica (vancomycine) langzaam in 1,5 uur inloopt, omdat je anders last kunt krijgen van het “red men syndrome”: rode huid, veel jeuk. Rodemannetjessyndroom, zo vertaalde de verpleegkundige gekscherend. Toen na een uur m’n hoofdhuid ontzettend begon te jeuken en de verpleegkundige licht verbaasd constateerde dat m’n hals en kin ook rood werden, bleek zowaar dat ik dat rodemannetjessyndroom ontwikkelde.

Een rekenfoutje, zo bleek. Ook al was er een dubbelcheck geweest, er was wat verwarring ontstaan door het naspoelen met zoutoplossing. Dat kan natuurlijk gebeuren. Ik vond het ook geen ramp. Je zult toch altijd zien als je zo'n bijwerking uitgebreid met elkaar bespreekt, het dan juist misgaat. Ik voelde me bovendien niet slecht en kon ook wel lachen om de nuchtere houding van de mensen in dit ziekenhuis. Toen de verpleegkundige de arts belde dat het weer goed met me ging, antwoordde laatstgenoemde: 'ik dacht al, ik zie een patiënt nog glimlachend rechtop in de stoel zitten, dus dat zal nog wel meevallen'. Zo is het dan ook wel weer 😉

Het is nog even afwachten of ik een tweede dosis antibiotica krijg en of ik inderdaad een infectie van de dialysekatheter heb, hoewel de verwachting is van niet. En zelf denk ik ook echt dat het om een griepje gaat. Hopelijk heb ik dan volgende week eindelijk een rustige "dialyseweek" zodat ik eens kan ervaren hoe ik me voel bij het optimaal dialyseren. Zonder knikjes, koorts of rodemannetjessyndroom.