(17) Transplantabel

Je zou denken als je al eens eerder een transplantatie hebt gehad, dat je dan weet wat je te wachten staat. Gek genoeg voelt het toch als een nieuwe ervaring. Waarschijnlijk omdat ik destijds 19 was en met m’n hoofd met alles behalve een transplantatie bezig was. Bovendien moest ik in die periode zo vaak naar het ziekenhuis dat ik de transplantatie-afspraken niet zo bewust ‘anders’ heb meegemaakt dan de gewone controles.

Nu ben ik me er meer bewust van. Over het algemeen ben ik niet iemand die zich veel zorgen maakt, gelukkig. Toch schiet nu af en toe de vraag door m’n hoofd: wat als mijn moeder geen geschikte donor is? Of wat als ik niet transplantabel blijk? Gedachtes die gelukkig snel weer vervagen.

Eerste voorbereidingsafspraak

Eind maart had ik een eerste voorbereidingsafspraak bij m’n eigen nefroloog. Naast de standaard controle kreeg ik allerlei gezondheidsvragen, vertelde hij over de risico’s van de operatie en werd lichamelijk onderzoek gedaan. Daar kwamen gelukkig geen bijzonderheden uit naar voren. Goedgekeurd, zou je dus kunnen zeggen.

Ik kreeg ook een nieuwe uitslag. De nierfunctie is gelukkig gelijk gebleven. Wel is er opnieuw sprake van bloedarmoede. Naar mijn idee geeft me dat de laatste tijd ook behoorlijk wat klachten: hoofdpijn, oorsuizen, (meer) vermoeidheid… Hoewel de arts niet zeker weet of de bloedarmoede m’n klachten veroorzaakt, kan ik gelukkig toch extra medicijnen hiervoor nemen. Hopelijk gaat dat werken, want als dit alleen van de verminderde nierfunctie komt, vind ik dat niet een heel prettig vooruitzicht.

4 nieren

De arts had verder onthouden dat ik met wat vragen zat, dus daar nam hij ook uitgebreid de tijd voor. En voor iedereen die het zich ook afvraagt: ja, die tweede nier komt er gewoon bij in. De teller staat straks op 4 nieren. Nou, hopelijk blijft het daarbij ;)

Daarna gingen we door naar de medisch maatschappelijk werker. Gelukkig dezelfde als van mijn eerste transplantatie, dat praat toch een stuk makkelijker. Hier kreeg ik vooral een psychosociale “controle”. Er wordt bijvoorbeeld gekeken wat je doet in je dagelijks leven, of je een vangnet (mensen om je heen) hebt en of je geen klushuis hebt 😉 (tegen die tijd als het goed is niet meer).

Informatiebijeenkomst

We hebben ons meteen maar helemaal ondergedompeld in het traject. Dus na een romantisch diner in het ziekenhuisrestaurant, gingen we naar de halfjaarlijkse bijeenkomst over niertransplantatie en -donatie. Voor mij niet verkeerd een opfriscursus te krijgen, te horen welke mogelijkheden er zijn rondom transplantatie als de donor niet meteen een match is – zoveel meer dan 10 jaar geleden voor mijn gevoel - en te horen hoe het er specifiek in dit ziekenhuis aan toe gaat. De lange, saaie avond die we verwachtten bleef gelukkig uit. De bijeenkomst was heel fijn opgedeeld in vier onderdelen, met goede afwisseling van onderwerpen en sprekers.

Laatste voorbereidingsafspraken

Een paar weken later gingen we nog eens naar Nijmegen voor een hart-longfoto en afspraak bij de uroloog. Om er meteen weer wat gezelligs van te maken, zijn we daarna heerlijk uiteten gegaan in Nijmegen. Konden we alles nog eens rustig bespreken.

De uroloog heeft ons wat uitleg gegeven over hoe de transplantatie werkt: de vaatchirurg sluit eerst de nier aan op mijn bloedvaten. Daarna komt de uroloog die de nier aansluit op m’n blaas. Hij heeft ook gecheckt of ik genoeg ruimte heb voor een 2e nier in m’n buikholte. Dat bleek geen probleem. Ook de blaasontstekingen zijn geen belemmering. Het enige wat belangrijk is, is dat ik “met antibiotica” en “zonder een blaasontsteking” de transplantatie inga. Dat laatste wordt nog een uitdaging 😉

2 weken later moest ik apart nog terugkomen voor de vaatchirurg. Normaal plannen ze dat op 1 dag, maar die was de vorige keer verhinderd. Ook hij zag geen problemen. M'n vaten zagen er goed uit.

Al met al betekent dat goed nieuws: ik ben ‘transplantabel’! Ofwel, ik heb alvast groen licht om de transplantatie in te gaan.

Fingers crossed

Mijn moeder heeft haar eerste intakegesprek gehad. Daar heeft ze veel informatie gekregen en diezelfde dag hoorde ze al dat ze op basis van haar medische voorgeschiedenis het traject mag starten. Dat begint nu met urine testen, bloedprikken en het bloed kruizen met mijn bloed. Dat wordt best een spannende tijd. Duimen maar!