(14) Korte opname in het ziekenhuis

Al 3 weken ging het af en aan met m'n gezondheid. Ik voelde me niet ziek, maar eten en drinken ging niet altijd van harte. Toen het vanaf vorige week zondag steeds erger werd, besloot ik woensdag na lang twijfelen toch de nefroloog te bellen.

Gelukkig kwam hij meteen met een klein behandelplan. Dat gaf vertrouwen, dan weet je dat je niet voor niets hebt gebeld. Het plan:

• stoppen met 1 afweeronderdrukkend medicijn (Myfortic) > dit medicijn kan ervoor zorgen dat je lichaam een eventuele virusinfectie niet goed eruit kan werken
• prednison ophogen
• donderdag een extra controle

Op donderdag kreeg ik ook de uitslag. Het bleek dat ik er goed aan had gedaan te bellen. M’n nierfunctie was gedaald en m’n bloed was weer verder verzuurd. Ik was al vrij zuur ;), dus het houdt een keer op met verdere verzuring van het bloed natuurlijk. Het kan allerlei klachten geven en kan blijkbaar ook best gevaarlijk zijn.

De arts had eigenlijk geen andere oplossing dan dat ik me vrijdagochtend moest melden voor in ieder geval een infuus met vocht, bicarbonaat (tegen verzuring) en prednison. Flink balen, maar ik had goede hoop dat het bij een dagopname zou blijven. Of hooguit 1 overnachting.

Eerste opnamedag

Nou, daar stonden we vrijdagochtend: eerst bij de SEH (beddentekort), toen bij de afdeling nierziekten (werden we weggestuurd want geen bed), toen weer bij de SEH (die hadden me te vroeg doorgestuurd) en toen uiteindelijk op een doorstroomafdeling. Om maar een beeld te geven van de drukte in de zorg. We hebben wel meteen het nieuwe ziekenhuis goed kunnen bekijken en ik kon nog even een flink aantal stappen zetten voor ik in een bed belandde, dat dan weer wel.

Eenmaal op de afdeling kregen we te horen dat ik een virusinfectie had. Wat een opluchting dat er een oorzaak was gevonden, want anders had het ook nog zo kunnen zijn dat juist de achteruitgang van de nier deze klachten gaf. Dan ben je toch verder van huis.

We kregen ook direct duidelijk te horen wat precies het plan was. De arts gaf aan dat hij wel wat was geschrokken van die lage ph-waarde, dus ik kreeg meteen een fles bicarbonaat aan het infuus gehangen. En verder zag die eerste dag er als volgt uit:

• bicarbonaat infuus
• prednison infuus
• 2e bicarbonaat infuus & vochtinfuus voor de nacht

Zaterdagochtend zouden ze dan opnieuw bloedprikken, om te zien of dit alles had geholpen.

Die eerste dag heb ik prima doorstaan. Het voelde vooral heel tegenstrijdig dat ik me nog steeds goed voelde, maar je dan toch in het ziekenhuis belandt. Dat is flink frustrerend.

Infuus gesneuveld

Nog voordat die zaterdagochtend het bicarbonaat en vocht goed en wel was toegediend, sneuvelde m'n infuus. Ik heb sowieso slechte ervaringen met infusen, waarschijnlijk door mijn dunne aders, waardoor ik altijd wat huiverig ben daarvoor. En ook nu was het al meteen tandenbijten bij het doorspuiten van het infuus en de prednison die er met flinke vaart doorheen moest. Het voelt een beetje alsof de plek van het infuus in brand staat en continu voel ik op die plek dan een pijnlijk gebonk.

Toen op zaterdagochtend het infuus maar kort stop werd gezet en daarna weer verderliep, was het meteen weer raak. Los van de pijn begon ook opeens m'n arm te tintelen en kreeg ik rode vlekken op m’n arm. Het infuus is er toen snel uitgehaald. Ik heb de verpleegkundige ervan weten te overtuigen het even zo te laten, want misschien zou ik wel geen infuus meer hoeven van de arts. Daar ging hij gelukkig mee akkoord.

Een paar uur later kreeg ik het goede nieuws dat de bloedwaardes weer op het niveau waren van 2 weken geleden. Heel fijn! Daarom mocht ik het infuus voorlopig inderdaad uitlaten, míts ik 1 liter bouillon zou drinken en dan gewoon doorging met m’n bicarbonaat en extra prednison pillen. En die 1 liter bouillon, dat heb ik geweten ook. Als de dokter zegt dat je 1 liter bouillon moet drinken, dan reken er maar op dat je die dag 1 liter bouillon voorgeschoteld krijgt 😂

Naar huis (?)

Verder bestond de opname vooral uit veel wachten en werd ik er niet fitter op. Ik had bijvoorbeeld best last van de prednison. Ik word er altijd heerlijk emo van - kan er gelukkig nog altijd zelf om lachen - en krijg er vervelende hoofdpijn van. Tussendoor ben ik op zaterdag nog wel overgebracht naar de afdeling nierziekten. Leuk uitje, want voor de rest mocht ik mijn kamer niet af. Dus ook m'n conditie werd er niet beter op, voor zover ik die nog had.

Op zondag hoopte ik naar huis te mogen, maar daar bleek wat verwarring over te zijn geweest tussen de 2 afdelingen. Bloedprikken stond blijkbaar pas gepland voor maandagochtend. De hele zondagochtend had ik nog hoop dat ik toch nog kon laten bloedprikken en dan naar huis zou mogen - dat was mij zaterdag immers verteld - maar uiteindelijk bleek dat niet het geval. Dat was eerlijk gezegd een flinke tegenvaller.

Maar maandagmiddag was het dan zover, toen werd ik definitief vrijgelaten. De bloedwaardes waren gelukkig nog iets verbeterd ten opzichte van zaterdag en m'n klachten zijn helemaal voorbij. Over 2 weken heb ik weer een controle, dus fingers crossed dat de uitslag dan weer net zo is. Of beter, dat mag natuurlijk ook!