(39) Doei doei shunt

Degenen die een goed geheugen hebben, weten dit vast nog: ik wilde geen shunt. Nooit niet. Maar toen de dialysekatheter na ruim een half jaar dialyse begon te protesteren, ontkwam ik er niet aan.

Uiteindelijk was ik er semi-blij mee. Het leek er bij de vooronderzoeken nog even op dat ik helemaal geen shunt kon krijgen. En als je iets niet kunt hebben, dan wil je het opeens toch graag (iedereen die weleens dieet herkent dit vast ;)).

Toelichting voor wie niet precies (meer) weet wat een shunt is: een shunt is een vorm van vaattoegang voor dialyse, een koppeling tussen slagader en ader om de ader in de arm groter te maken. Zo wordt die geschikt voor dialyse. Voor dialyseren is namelijk een hogere bloedstroom nodig en voor het aanprikken een groter bloedvat.

Hoge bloedstroom & klachten

Toen een halfjaar na de transplantatie bleek dat de nier nog steeds prima werkte, sprak ik met de arts weer over de shunt. Mijn shunt had een vrij hoge flow (bloedstroom): 1,5 - 2 liter per minuut. Mijn hart pompte die hoeveelheid bloed per minuut extra weg(!) Je kunt je misschien voorstellen dat dat nogal belastend is voor je hart. Eng idee als je het mij vraagt.

Ook kreeg ik steeds meer handklachten. De shunt in mijn bovenarm “zoog” veel bloed aan. Normaal voeren 2 slagaders bloed naar je hand, bij mij deed nog maar 1 slagader dat. Vooral met koud weer waren de vingers aan de rechterhand regelmatig spierwit, gevoelloos en met sporten kon ik gewichten niet goed of lang vasthouden. M’n hand verkrampte dan en m’n arm gaf na wat oefeningen zo’n zeurende pijn dat ik die telkens graag van me af wilde schudden. Wist ik echt even niet waar ik het zoeken moest.

Kortom, ik was totaal niet gehecht aan mijn shunt en wilde dat ding weg hebben. Mogelijk probleem, deze plek in m’n arm was de enige optie om een shunt aan te leggen. Verwijderen betekent dat het in de toekomst moeilijk kan zijn opnieuw een shunt aan te leggen, waar dan ook.

Natuurlijk belangrijk om mee te wegen in de keuze, maar voor mij was de beslissing snel gemaakt: dat zijn zorgen voor later. Dialyse is - afkloppen - nu weer ver weg, terwijl de hartbelasting en handklachten problemen van nu zijn. Bovendien zijn er ook andere opties voor vaattoegang bij dialyse, en staat onderzoek naar vaattoegang ook niet stil, gelukkig!

Voorbereiding

Als voorbereiding kreeg ik een gesprek met de vaatchirurg en een duplex-echo van de bloedvaten… in m’n armen, dacht ik. Dus met die verwachting stap ik op een woensdagochtend de onderzoekskamer in. Kun je je voorstellen hoe ik keek toen ik een onderzoekstafel rechtop zag staan met voetsteunen om op te gaan…. staan? En de vaatonderzoeker mij doodleuk vertelde dat hij eerst de vaten van mijn benen ging onderzoeken? Mijn bénen?

Van mijn verbazing raakte hij dan weer zo in de war, dat hij ging checken of hij het wel goed had begrepen. Had ‘ie natuurlijk wel. Kennelijk zijn er verschillende operatietechnieken voor shunt opheffen óf vernauwen (om de shunt te houden maar flow te verlagen). Te lang om hier uitgebreid uit te leggen, maar voor 1 van die technieken hebben ze een stuk bloedvat uit je been nodig.

Na de onderzoeken werd er nog wat heen en weer overlegd. Want ik ging opnieuw zelf nadenken en dacht dat mijn shunt vernauwd moest worden om de flow te verminderen, zodat ik de shunt zou houden voor de toekomst. Les geleerd, ik moet me er niet te veel mee bemoeien. Na de vaatonderzoeker verwarde ik nu ook de vaatchirurg, die dus weer terug kon met 'wat er nou precies moest gebeuren' naar de nefroloog haha. Conclusie en netjes samen besloten: de shunt werd niet vernauwd maar gewoon opgeheven. Punt.

Shunt opheffen

2 maanden later was de ingreep. Ik kreeg een zenuwblokkade en een roesje. Zelf wilde ik graag slapen, de chirug wilde ook graag dat ik ging slapen. Waarschijnlijk om te voorkomen dat ik me zelfs tijdens de ingreep nog ergens mee ging bemoeien ;)

De zenuwblokkade viel me reuze mee, daar merkte ik bijna niets van. De ingreep zelf ging daarna ook goed. Na een paar uur kon ik weer naar huis met een slappe arm in een mitella. Dat was een dag later weer hersteld. Gelukkig maar, want - op de een of andere manier overkomt dit me vaker: een ingreep vlak voor onze vakantie - we zouden 3 dagen later op vakantie naar Noord-Spanje.

Ook daar geen problemen. Soms was de arm nog wat gevoelig en door de zon/warmte onderweg kreeg ik af en toe wat rode uitslag en jeuk rondom de ader. Ik was even bang dat dat een ontsteking zou zijn, maar toen ik geen koorts kreeg en het ook telkens weer wegtrok, was ik er gerust op. Ik denk dat ik na zo’n 5 dagen er echt niets meer van merkte.

Al met al is dit voor mij een heel goede keuze geweest. Mijn handklachten verdwenen als sneeuw voor de zon. Qua conditie weet ik niet of ik echt veel verschil merk (ook nooit op gelet, maar m'n arts vroeg er paar weken terug naar). Maar goed, het was ook geen ziekte-vrije zomer. Wat ik wel weet is dat m'n conditie er zeker niet slechter op is geworden.

Overigens wil ik toevoegen dat ik snap dat dit voor iedereen anders is en een persoonlijke keuze! Ik kan me ook indenken dat je het een eng idee vindt om de shunt zomaar weg te laten halen. Dit is mijn eigen ervaring, niet bedoeld om ook maar iemand over te halen..

Tot zover. Dit blogbericht is volgens mij alweer aan de lange kant. Dus ik zal binnenkort wat meer delen over hoe het nu gaat, zo 1,5 jaar(!) na de transplantatie. En ook nu gaan we weer eerst even fijn op vakantie.

O, en er komt een nieuwe community aan, dus leuk om dan eens uit te proberen hoe het bloggen daar gaat natuurlijk :)