(33) Shunt update & op vakantie met dialyse

Over het algemeen lopen de dialyses met shunt, 4 maanden alweer, erg goed. Zeker vergeleken met de katheter destijds, want vaak kan ik op de hoogste stand (flow) dialyseren zonder alarmen. En omdat ik nu veel beter dialyseer, heb ik ook een kwartier van de dialysetijd af onderhandeld bij de arts. Is dat even mooi meegenomen.

Het is, of was, niet allemaal rozengeur en maneschijn met die shunt. Zeker in het begin ging de dialyse niet zonder slag of stoot. Er werd nog al eens misgeprikt of door de shunt heen geprikt, met een blauwe bovenarm tot gevolg. Heeft er waarschijnlijk mee te maken dat de shunt ook nog wat sterker moest worden in het begin. Ook vind ik het prikken best naar. Maar wat doe je eraan? Niets. Dus het is niet zo dat ik er tegenop zie. Maar als ik de vraag krijg of ik het mee vind vallen, dan nee, dat vind ik niet. Wel went het idéé van aanprikken.

Tot slot vind ik het een nadeel dat ik meer onthand ben. Tijdens de dialyse kan ik niet zoveel met zo’n shunt in de bovenarm. Afijn, zo hebben beide vaattoegangen – katheter en shunt – hun eigen voor- en nadelen.

Allergie voor pleisters

Ook vervelend: ik had de afgelopen maanden problemen met mijn huid rondom de shunt. Dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met de pleisters. Er wordt nogal wat afgeplakt tijdens en na de dialyse. Na het afdrukken van de 2 prikgaatjes blijven de pleisters idealiter een nacht zitten, omdat de kans bestaat dat je de wond weer opentrekt als je de pleister er eerder vanaf haalt.

Omdat ik alsnog vaak nabloedingen had, stapte ik over naar pleisters met daarin antistolling. Maar dat was geen succes. Steeds vaker had ik de ochtend na de dialyse een kapotte en vooral jeukende huid op de plek waar die pleisters hadden gezeten. Niet veel later verspreidde de jeuk (bultjes) zich over mijn hele lichaam. Gék werd ik ervan. Vooral mijn bovenarm was een slagveld. Bij het minste geringste begonnen al die bultjes ook nog eens te bloeden. Dit issue leidde overigens ook tot een enorm branderig gevoel zodra de naalden geprikt waren. Alles bij elkaar geen pretje.

We hebben van alles geprobeerd om de huiduitslag te verminderen: ontsmetten met jodium in plaats van alcohol, andere pleisters, geen echo-gel, enzovoorts. Niets hielp. Uiteindelijk ben ik bij de dermatoloog geweest en die denkt dat het gaat om een contactallergie. Omdat ik allergiegevoelig ben, heeft zich dat verspreid over mijn hele lichaam. Ik heb er hormoonzalf voor gekregen en dat helpt gelukkig heel goed tegen de jeuk. Eind deze maand ga ik terug naar de dermatoloog en kan ik een ‘plakproef’ laten doen, om te zien voor welke pleisters ik nou precies allergisch ben.

Dialyse op Gran Canaria

Veel leuker bericht is dat ik 10 dagen op vakantie ben geweest naar Gran Canaria. Ik vond het van tevoren best spannend om daar te dialyseren. En ook best wat gedoe om het allemaal te regelen: contact leggen met het dialysecentrum in het typisch Spaanse (lees: tranquilo) ritme, verzekering regelen (waarbij verschillende kostenplaatjes rondgingen, altijd handig), alle benodigde medische documenten regelen, bepaalde bloedtesten laten doen, zelftesten voor virussen en bacteriën afnemen, zelf je zachtaardige pleisters meenemen (je moet er maar aan denken ;)) enzovoorts. Je raadt het vast, maar uiteindelijk kwam het allemaal toch goed.

Sterker nog, ik heb me voor niets druk gemaakt, want de dialyses daar gingen hartstikke goed. Zo zag ik op tegen het zonder-echo-prikken. Maar jeetje, dat was een verademing! Het prikken ging veel sneller, bijna pijnloos en die stalen naalden blijven in je arm zitten. Ideaal! Voor mij dan, want, een beetje vreemd wel, het doet mij altijd veel pijn als ze de naald weer uit m’n arm halen en alleen het plastic buisje achterblijft (net als bij een infuus). Dat probleem had ik hier dus mooi niet. Heerlijk! Ook luxe: zelf geen machine opbouwen (grapje, kies ik hier zelf voor) en, heel belangrijk, ik keek iedere keer enorm uit naar de tosti die ze daar serveerden. Had ik zelfs op de dialyse nog een echt vakantiegevoel.

Elke dialysedag liepen we eerst naar het terras aan het strand. Daar zaten we dan heerlijk tot ik naar de kliniek moest lopen. Rond 17 uur was ik weer klaar en liepen we weer linea recta naar het terras om nog even de laatste zonnestraaltjes mee te pakken. Zo waren die dialysedagen eigenlijk heerlijk ontspannen. We hebben er het beste van gemaakt.

Buiten dat alles hebben we ook heerlijk genoten van Gran Canaria. Het weer was perfect, we hebben in het weekend het hele eiland rondgereden en dat leverde verrassend mooie autoritjes, dorpswandelingen en uitzichten op. Het is echt een prachtig eiland. Maar vooral die tien zonnige dagen waren heel erg welkom om de Nederlandse winterdagen even te onderbreken. Nog even en dan komen er hopelijk ook hier heerlijk zonnige dagen aan.