(31) Shuntoperatie

Zo'n 2 weken geleden vond de arts dat er wat haast moest komen bij het plannen van de shunt. Tijdens de visite stuurde ze ter plekke een mail naar de planning, of ze zo snel mogelijk wat van zich wilden laten horen. Er stonden toen al wel 3 telefonische voorbereidende afspraken gepland met de anesthesioloog, verpleegkundige en apothekersassistent op woensdag, donderdag en vrijdag. Nog geen dag later kreeg ik een bericht dat de afspraak van vrijdag was verschoven naar de donderdag. Daar zocht ik natuurlijk niets achter. Tot ik een paar uur later werd gebeld: de shuntoperatie stond gepland op, inderdaad, die vrijdag al.

Bij het gesprek met de anesthesioloog dacht ik nog even dat hij wilde terugkrabbelen van de narcose, de vorm van verdoving die ik eerder al met de vaatchirurg had kortgesloten en wat bovendien zíjn eerste voorstel was. Uiteindelijk bleek dat de anesthesioloog niet op de hoogte was van mijn voorkeur voor narcose en juist bang was dat ik graag lokale verdoving wilde. Opgelucht gaf hij aan dat er dus geen probleem was, narcose zou het zijn.

Dramadialyse

De ochtend voor de ingreep moest ik eerst nog dialyseren. Ik had bij de coördinator al aangegeven dat dat niet mijn voorkeur had, omdat ik hiervoor een paar slechte ervaringen heb gehad met ochtenddialyse. Nu ik ook nog nuchter zou moeten dialyseren, zag ik de bui al helemaal hangen.

Ik moest me al vroeg melden bij de dialyse omdat de katheter eerst een halfuur lang moest 'weken' in antistolling (badje). Een goede dialyse was nu immers extra belangrijk. Had ik geweten dat ik tíjdens de dialyse geen antistolling mocht gebruiken vanwege de operatie (die antistolling komt namelijk wel in je lichaam), had ik ook al wel vast kunnen vertellen dat dat badje weinig zou uithalen. En ja, de dialyse liep dramatisch slecht. Om een beeld te geven: ik dialyseer normaal op een flow/snelheid van ongeveer 200-250 ml/min. De voorkeur heeft 300 of hoger. Dit keer zat ik slechts op een flow van 70 ml/min, met - ik overdrijf echt niet - elke paar minuten een machine die alarmeerde. Er kwam op een gegeven moment zelfs iemand naast zitten om de alarmen weg te drukken en de katheter te flushen (doorspuiten met zoutoplossing), zodat de dialyse telkens zo snel mogelijk weer hervat werd. Intussen voelde ik me ontzettend beroerd en de 2 beschuitjes die ik nog mocht eten die ochtend bleven niet lang binnen.

Toen ik na 2 uur ook nog van machine moest wisselen omdat de eerste helemaal gestold was (simpel omschreven), ging de arts toch overstag en mochten ze een klein beetje antistolling gebruiken. Dat hielp. De laatste 2 uur kon ik dialyseren op een iets hogere snelheid (150) zonder al te veel alarmen. Kon de dialyse dan niet gewoon een keer wat minder lang? Nee, want mijn kalium was te hoog. Een hoog kalium geeft risico op hartritmestoornissen en daar mag je de ok niet mee in. Daarom hebben ze alles op alles gezet om dat kalium zo laag mogelijk te krijgen. Dat lukte gelukkig na in totaal 5 uur dialyse.

De operatie

Ik was nog niet op de verpleegafdeling of ik werd al opgeroepen om naar de ok te komen. Daar ging alles een stuk soepeler dan die ochtend. Binnen no-time zat er een infuus in mijn hand en werd ik verplaatst naar de operatietafel. Anderhalf uur later lag ik alweer op de uitslaapkamer met een perenijsje en wat morfine, ik had toch best wat pijn aan de arm. Ik schrok nog even van de locatie van de wond, die zat in mijn elleboog. Ik zou toch een shunt in de bóvenarm krijgen? Toen ik daarvan lichtelijk in paniek raakte, kwam de chirurg langs om uit te leggen dat de aanhechting van de shunt in de elleboog zit, zodat de ader richting de schouder toe kan rijpen. Dus de shunt, de dikke ader waar ze in kunnen prikken, komt dus inderdaad in de bovenarm. Pfieuw.

Toen de scherpe randjes van de pijn weg waren, mocht ik terug naar de verpleegafdeling. Daar was ik kennelijk nog niet helemaal helder, want ik besloot rode bieten te bestellen voor avondeten en als er ergens veel kalium in zit... Juist. Die kreeg ik dus mooi niet. Na het eten werd opnieuw het kalium bepaald en die was intussen alweer flink opgelopen. Conclusie: een nachtje logeren. Ik zou namelijk namelijk die ochtend daarna per se weer moeten dialyseren om dat kalium omlaag te brengen. Balen!

's Avonds kwam de dialyseverpleegkundige langs om naar de shunt te luisteren met de stethoscoop. Je kunt namelijk voelen - een soort trilling voel je van het bloed dat er doorheen stroomt - en horen of de shunt goed werkt. Of ik zelf ook even wilde luisteren? Dat vond ik vóór de operatie nog een vreselijk idee, maar op de een of andere manier was ik meteen al aan mijn shunt gewend. Dus natuurlijk wilde ik ook even luisteren, met stethoscoop nog wel: dichter bij mijn kinderdroomberoep zou ik niet komen ;) Ik kan het geluid van de shunt niet anders omschrijven dan het ruizen van de zee, erg bijzonder om dat zo te horen.

Naar huis

Zaterdagochtend stond er nog 4 uur dialyse op het programma en daarna mocht ik naar huis. Ook nu bleek ik ongeschikt voor ochtenddialyse. Toen de dialyseverpleegkundige de operatiewond wilde verschonen en weer naar de shunt wilde luisteren, trok ik dat even niet. Ik werd helemaal naar alleen al van het idee. Normaal ben ik niet zo week, dus ik besloot er niets van te zeggen en gewoon te doorstaan. Toen op dat moment toevallig de bloeddrukmeter alarm gaf, bleek dat ik een enorm lage bloeddruk had. Aha! Dat veroorzaakt veel beter dat ik me zo naar voelde. Ik werd 'op de kop' gelegd, kreeg wat vocht terug en zo bleef ik even liggen terwijl alsnog de wond werd verzorgd. Gelukkig voelde ik me al snel beter, maar ik was helemaal blij toen ik eindelijk fijn naar huis mocht.

De shunt nu

De wond geneest goed en ik zie zelf nog niets van de shunt. Wel voel ik hem nog trillen als ik de hand erop leg, wat een goed teken is. Intussen is er ook al een paar keer met een echo naar gekeken. De verpleegkundigen zijn erg enthousiast over hoe de ader eruitziet: nu al mooi wijd, kaarsrecht en heeft een dikke vaatwand. Allemaal voorwaarden voor kans op goed kunnen aanprikken. En dat terwijl ze van tevoren zo bang waren dat mijn dunne bloedvat niet goed genoeg zou rijpen. Dat lijkt dus reuze mee te vallen. Op zich ben ik daar natuurlijk blij mee, terwijl ik tegelijkertijd ook best opzie tegen de eerste keer aanprikken. Soms betrap ik mezelf er dus ook op dat ik daar helemaal niet zo blij mee ben. Maar ik weet zeker dat, zoals met alles tot nu toe rondom dialyse, het aanprikken ook gaat meevallen. Je zult zien, voor je het weet doe ik dat ook zelf.