(25) Start hemodialyse: kink in de kabel

De eerste dialyse liet ik maar een beetje op me afkomen. 3 uur dialyseren, dat was het plan. Van tevoren was ik wel gewaarschuwd dat de eerste keer, zo vlak na de ingreep, wat moeizaam kon gaan en de machine flink zou gaan piepen. En ja hoor, de druk op het bloedvat liep telkens zo hoog op dat de machine er continu mee stopte. Na 1,5 uur gaven ze het op, volgende keer beter.

Hoewel ook een dag later de druk hoog bleef en de machine bij minimale beweging van mijn kant al begon te piepen - ik had gelukkig een goed boek mee - , lukte het dit keer wel om 3 uur te dialyseren. Er leek dus wat vooruitgang in te zitten. Ik voelde me dit keer ook best goed bij de dialyse. Ik was niet meer zo moe als de dag ervoor en kreeg het alleen erg koud. Maandag zou ik nog één keer moeten dialyseren en dan mocht ik daarna naar huis. Wat kon er nou nog misgaan?

Een échte maandag

Tja, van alles, zo ontdekte ik al snel toen één van de lijnen plotseling vacuüm zoog: er kwam geen druppeltje bloed uit. Toen ook na een halfuur intrekken van sterke antistolling nauwelijks bloed uit de lijn kwam, ontstond er lichte onrust. Dus er werd wat overlegd, wat gevoeld aan de lijn, een arts met grijze haren bijgesleept (eigen woorden) die - kleine spoiler - meteen al dacht een knikje te voelen. En in de tussentijd ontwikkelde ik ook nog koorts. Het was in ieder geval geen saaie ochtend, eerder een typische maandagochtend zou je kunnen zeggen 😉

Uiteindelijk kreeg ik 's middags een CT-scan met contrastvloeistof om te zien of er ergens een stolsel zat of dat de lijn niet goed zat. Het was fingers crossed voor een stolsel. Dat kon een interventieradioloog immers vrij snel en pijnloos verhelpen. Tot die tijd dialyseerde ik 2 uur over 1 lijn (single needle dialyse). Dat is veel minder efficiënt, want je kunt niet tegelijk bloed aan- en afvoeren. Maar voor nu was het de enige oplossing en noodzakelijk omdat ik het teveel aan kalium kwijt moest.

Knikje in de lijn

Ik was na de scan nog geen seconde terug op de dialyseafdeling of de arts kwam al binnen. Aan z’n gezicht zag ik meteen dat het slecht nieuws was: inderdaad, een knikje in de lijn op een plek in de hals die je nét niet ziet met het plaatsen van de lijn. Vrij zeldzaam en gewoon domme pech.

Hij besloot direct actie te ondernemen en samen met de arts die de lijn geplaatst had de knik te verwijderen. Direct was ook echt direct. M’n bed ging horizontaal, rolluiken naar beneden, gordijntjes dicht, handschoenen en schorten aan, een tafeltje met spullen klaargelegd en beginnen maar. Allemaal in rap tempo. Tijd om nog even een paar seconden op adem te komen was er niet echt. Het zou overigens ook geen pijnlijke bedoening worden hoor, maar je weet ergens wel dat het niet heel prettig gaat zijn.

Hoewel al dat duwen, trekken, wrikken en wroeten aan de lijn inderdaad onprettig was en ik af en toe zeker even moest tandenbijten, was het op zich te doen. Het daarna opnieuw hechten was een ander verhaal. De verdoving zou niet in verhouding staan tot die twee speldenprikjes van de hechtingsdraad, dus ik koos voor geen verdoving. Nou, dat heb ik geweten. Die speldenprikjes gingen inderdaad prima, maar het aantrekken van een hechtingsdraad… Laat ik zeggen dat 1 arts er misschien een zere hand aan over heeft gehouden. Jammer genoeg hielp het ook allemaal niet, dus volgde een dag later het bericht dat de lijn volgende week opnieuw moet worden geplaatst. De oude lijn wordt 2 dagen eerder eerst verwijderd onder lokale verdoving.

Laatste opnamedag

Ze konden me op deze manier niet meteen naar huis sturen, want 'we hebben goede banden met Zwolle en dat houden we graag zo'. Dus ik moest nog één keer dialyseren in Nijmegen. Dat verliep gelukkig prima. Ook de bloedwaardes zagen er goed genoeg uit om naar huis te mogen. Alleen de bloedarmoede, die ik sinds de operatie had ontwikkeld, werd steeds erger, dus ik zou een zakje bloed nodig hebben. Voor nu heb ik dat afgehouden, omdat het nog niet noodzakelijk was. Ik wil namelijk niet het risico lopen op aanmaak van antistoffen als dat nog niet nodig is.

Verder was eerder afgesproken dat de nieuwe dialyselijn onder "narcose" geplaatst zou worden. Dat gesteggel van maandag maar dan een tandje erger wilde ik niet bewust mee maken. En dat hoefde ook niet per se.

Maar later bleek het niet om narcose te gaan maar om een sedatie/roesje. Door mijn op z'n zachtst gezegd lichte teleurstelling (lees: emotionele uitbarsting) ontstond er totale verwarring of ik nou wel of niet zou slapen bij sedatie, want dat was eigenlijk wel het idee. Ik hoefde niet per se narcose, maar ik wilde de ingreep koste wat kost niet bewust meemaken.

Nou, had ik me net neergelegd bij het idee dat het om een simpel roesje zou gaan en was ik niet meer zo emotioneel, kwam m'n eigen arts nog een praatje maken. Los van dat het sowieso fijn is weer eens een bekend gezicht te zien (lees: net nieuw opnieuw een emotionele uitbarsting) kon hij me ook geruststellen dat ik echt "gewoon zou slapen" en niets van die lijnplaatsing mee zou krijgen. Simpel als dat. Die bevestiging kreeg ik later ook nog eens bij de anesthesioloog. Eind goed, al goed!

Weer thuis

Inmiddels ben ik thuis en als ik rustig aan doe heb ik weinig last van de operatiewond(en) en voel ik me oké. Maar ik heb snel last van hoofdpijn, misselijkheid en duizeligheid. Dat kan op dit moment allerlei oorzaken hebben: dialyse op zich, suboptimale dialyse, bloedarmoede, bloeddrukwisselingen, vochtbeperking, enzovoorts. Ik ga ervan uit dat ik me beter ga voelen als de dialyses beter verlopen. Daarvoor moet ik nog even geduld hebben. Voor nu ben ik vooral heel blij dat de operatie zelf goed verliep en ik weer heerlijk thuis ben.