(22) Over loslaten en kaasblokjes

In de vakantie zijn we eindelijk verhuisd. De vakantie en verhuizing hebben veel goed gedaan. Al snel ging ik me fysiek beter voelen; de hoofdpijn kwam amper nog opzetten. Mentaal ging het ook beter. De hele nierzooi verdween eindelijk naar de achtergrond, en tot nu toe is het daar gebleven.

Op het moment zelf had ik het niet zo door, maar het leek wel alsof in augustus alles zich opstapelde tot één brok spanning. Dat is natuurlijk niet zo gek. Voor mij zijn het allemaal nieuwe situaties en er staat nogal wat te gebeuren. Achteraf gezien had ik het ook kunnen merken aan kleine, stomme dingen, waar ik nu om kan lachen. Bijvoorbeeld dat ik overdreven zenuwachtig was om het ziekenhuis te bellen met de vraag of ik de arts wat eerder mocht spreken, wat ik uiteindelijk pas besloot te doen na 2 uur piekeren en mét uitgetypte tekst wat ik tegen de assistente zou zeggen. Achteraf gezien belachelijk natuurlijk, maar het leek wel alsof alles rondom gezondheid en ziekenhuizen een soort trigger was.

We zien het wel

Gelukkig ben ik weer mijn oude mezelf en is alle spanning weggeëbd. Daar heb ik geen wondermiddeltje voor. Het gaat bij mij vaak vanzelf. Gelukkig. Ik heb het denk ik al vaker gezegd, het zit ook niet zo in mij om me ergens heel druk over te maken. Dit keer gebeurde dat langzamerhand wel, maar zakte het gelukkig snel weg voordat ik er écht last van kreeg. Ik denk door een combinatie van rust, beter fysieke gezondheid en een beetje van m’n eigen nuchterheid.

Vanzelf dacht ik niet meer vaak aan mijn gezondheid. En als het nu over de operatie of dialyse gaat, heb ik mijn oude vertrouwde 'we zien het wel' houding. Ik maak me er niet meer zo druk om, want ik heb er simpelweg geen invloed op. Eigenlijk heb ik ook goede hoop dat ik me er goed doorheen ga slaan. En als dat niet zo is, dan deal ik daar op dat moment wel mee.

Dat komt zo kort beschreven misschien over als naïviteit of een soort giftig optimisme, of kop in het zand steken, of wat voor psychoanalyse je er ook op lost wilt laten. Maar zo is het niet. Ik besef heel goed dat, om het maar even samen te vatten, 2024 waarschijnlijk niet mijn jaar gaat worden 😉 Ik heb ook heus nog wel eens een baalmoment. En zodra ik een datum heb voor de operatie, vind ik dat denk ik ook wel confronterend. Die dag wordt toch een omslagpunt en de operatie zelf is ook niet zonder risico’s. Voor nu geniet ik er gewoon van dat ik alles even heb losgelaten en hoop ik dat dat nog heel lang zo blijft.

Mijn grootste zorg

Mijn grootste “zorg” op dit moment is dat ik minder eiwitten moet eten van de diëtist. Vertering van eiwitten geeft afvalstoffen. Die kan m’n nier niet goed kwijt, dus dat kan klachten geven (hoofdpijn, misselijkheid, jeuk). Nu lijkt een eiwitarm dieet niet zo moeilijk, maar ik vond al niet dat ik bijzonder veel eiwitten at.

Gelukkig kwam de diëtist met wat tips: kwark vervangen door yoghurt, kaas of ander hartig beleg vervangen door zoet beleg (de diëtist wint het hier helaas van mijn personal trainer) en de kaasblokjes in het weekend laten staan. Nou, dat is wel even een domper hoor als kaasliefhebber: geen kaas meer mogen eten. En het is net als (niet) denken aan een roze olifant. Als je geen kaas meer mág eten, dan is kaas opeens alles wat je wilt.

Dit schrijf ik met een kleine knipoog. Ik prijs mezelf gelukkig dat dit tot nu toe mijn enige dieet is. Ik weet dat het nog veel ingewikkelder kan als nierpatiënt. Een eiwitbeperking is best prima te doen als je het eenmaal een paar weken hebt bijgehouden. Maar ik vind het stiekem heerlijk dat dit op dit moment mijn grootste zorg is als het om m’n nier(en) gaat.

Hoe gaat het nu?

Dan om af te sluiten een korte medische update. Het gaat dus eigenlijk best goed. Ik heb wel steeds meer last van vermoeidheid en daardoor concentratieproblemen en hoofdpijn als ik te veel heb gedaan. Maar verder mag ik niet klagen. Ik kan daar tot nu toe redelijk goed omheen leven.

De afspraak met de diëtist was onderdeel van een bezoek aan de nierfalenpoli. Een eenmalig uitstapje om me voor te bereiden op dialyse. Bij de controle daar kreeg ik gelukkig goed nieuws: de nierfunctie is mooi stabiel gebleven. Het is heel fijn om te horen dat het niet alleen maar daalt, aangezien dat toch een beetje de verwachting was. Verder kreeg ik op deze poli voorlichting over dialyse. Vanwege mijn werk wist ik het meeste al wel, maar toch hoorde ik nog wat nieuwe dingen.

Afgelopen week heb ik ook alvast wat gesprekken gehad met de anesthesie ter voorbereiding op de operatie en over een paar weken is het weer tijd voor een controle. Wat de uitslag dan is, dat zullen we dan wel zien 😉