(35) Eerste 2 opnamedagen vóór de 2e niertransplantatie

In een apart A4-notitieboek begon ik 2 jaar geleden met opschrijven van alles rondom het 2e transplantatietraject. Van de dag waarop ik het nieuws kreeg - toen dacht ik nog datzelfde jaar getransplanteerd te worden - tot en met de daadwerkelijke transplantatie.

Een tijdje geleden besloot ik dit allemaal ook digitaal uit te werken. Delen daarvan blogde ik eerder al, maar ik vond het nu interessant om terug te lezen hoe het hele traject uiteindelijk verliep en vooral hoe ik me in die tijd voelde. Ook bijzonder hoeveel ik alweer vergeten was eigenlijk.

Afijn, vorige week dinsdag begon de 2e niertransplantatie voor mijn gevoel echt. Net op tijd, want het notitieboek is bijna volgepend ;) Al hoort wat mij betreft het eerste jaar na transplantatie er ook zeker bij. We zullen zien of dat gaat passen. Al vind ik het geen straf om een nieuw notitieboek aan te schaffen, ik verzamel ze met liefde.

De laatste onderzoeken

Dinsdag 15 april is het dan zover. Ik heb lang uitgekeken naar deze dag. Ook al is het nog niet de dag van de transplantatie, voor mijn gevoel begint het vandaag écht.

Ruim op tijd komen we aan in het ziekenhuis. Dat betekent tijd genoeg voor traditiegetrouw koffie met appelgebak voor we ons een halfuur later melden op de verpleegafdeling. Daar krijg ik uitleg over de afdeling: bruine paden zijn toegankelijk voor iedereen, witte paden alleen voor personeel. Grappig designfeitje vond ik.

Na een mini-rondleiding van de vrij luxe uitgeruste eenpersoonskamer (zo fijn), volgt een uitgebreid opnamegesprek. Ik krijg daarbij een flinke vragenlijst voorgelegd en we krijgen wederom van alles uitgelegd over de opname en de operatie. Ook worden er meer dan 10 buisjes bloed afgenomen - deels ook voor onderzoek in studieverband hoor - en standaardcontroles gedaan. Daarna is het vooral veel wachten tot de uitslagen binnen zijn, dus doden we de tijd met wat spelletjes.

Tussendoor mag ik ook nog een medicijnquizje doen: met een fictieve medicijnlijst en m'n "eigen apotheek" moet ik de juiste medicijnen uitzetten in een doos met 4 dagdelen. Ik ben een quizliefhebber, dus ik kan het niet helpen er me met enig enthousiasme op te storten om het zo goed mogelijk te doen. Alle medicijnen heb ik goed uitgezet, maar ik heb dan ook het voordeel dat ik alle medicijnen nog kende van de vorige transplantatie.

's Middags komt de arts langs om te laten weten dat alle onderzoeken goed zijn en er nog steeds groen licht is voor de transplantatie. Ik zou met verlof kunnen, maar had eerder al besloten dat niet te doen omdat het voor ons twee keer 1,5 rijden is en ik me de dag daarna weer moet melden voor dialyse. Mijn maatschappelijk werker komt ook even aanwaaien en daarna gaat mijn vriend weer naar huis.

Na het avondeten wil ik een rondje te wandelen, want ik ben vrij om te gaan en staan waar ik wil. Helaas gooit de regen een beetje roet in het eten. Maar niet getreurd. Het ziekenhuis heeft een lange hal die ik net zo lang op en neer loop, met af en toe een afslag naar buiten voor wat frisse lucht, tot ik mijn stappendoel heb gehaald. Een paar uur later blijkt dat ik opeens verhoging heb. Dat maakt me wat nerveus. Als dat koorts wordt, zal dat groene licht wel eens niet meer zo groen kunnen zijn.

Laatste dialyse

Gelukkig is woensdagochtend de verhoging weer gezakt. En ik heb meer geluk, want het is vandaag wel mooi weer dus ga ik in de herkansing voor mijn eerder geplande wandeling van een klein uurtje rondom het ziekenhuis. Niet veel later komt mijn arts van de vorige transplantatie nog even langs. En zo kom ik ook deze ochtend prima door.

‘s Middags is dan eindelijk mijn laatste dialyse. O, wat heb ik naar dit moment uitgekeken! Al juich ik niet te vroeg, hoor. Er kan toch nog iets misgaan waardoor de hele transplantatie niet doorgaat. Ik ben dan wel opgenomen, maar wandel zelf naar de dialyse-afdeling in de kelder van het ziekenhuis. Nu kan het nog. Alleen waren de medewerkers aan het wachten op een patiënt in bed, dus kijken ze me eerst wat vreemd aan (wat kom je hier doen? heb je een vraag?) als ik voor de zaal sta. Nadat ik vertel wie ik ben, mag ik gelukkig toch doorlopen.

Ondanks dat mijn ouders nog even op bezoek komen, is dit gevoelsmatig de langste dialyse ooit. Ik kan de tijd wel wegkijken. Vooral die laatste keer 2 keer 10 minuten afdrukken duren voor mijn gevoel uren. Terug op de afdeling heb ik een bericht van mijn donor: ze is onderweg richting het ziekenhuis. Dat stelt me meteen een beetje gerust. In mijn achterhoofd ben ik altijd nog bang dat ze ze zich last-minute terugtrekt, maar zo'n berichtje geef toch een beetje zekerheid.

Later die avond komt mijn vriend terug om hier te logeren. Ik vind het heel fijn dat die mogelijkheid er is, want dat scheelt ons allebei stress op de ochtend van de operatie. We halen nog iets te snacken in de automaat beneden in de hal, wat voelt alsof we iets illegaals hebben gedaan wanneer blijkt dat de afdelingsdeuren al dicht zijn en we moeten aanbellen, brengen de avond niet geheel verassend door met spelletjes en beginnen dan aan de laatste nacht voor de transplantatie. Spannend of het allemaal echt doorgaat, maar gelukkig slapen we er allebei redelijk goed om.