De operatie (1)

Meer dan de operatie zelf, was 1 ding waar ik bang voor was: middenin de nacht wakker worden en niet meer kunnen slapen door de zenuwen en dan uren alleen moeten wachten op de operatie.

Gelukkig sliep ik prima en toen ik wakker werd was ik helemaal relax. Het enige waar ik vaag zenuwachtig voor ben is of de nier het wel goed gaat overleven. Over mijn eigen operatie heb ik blijkbaar genoeg nagedacht.

Dan komen mijn broertje en zwager op mijn kamer. De vorige avond heb ik nog wat foto's van m'n ongeschonden buik gemaakt en ook nu grappen we nog wat over onze prachtige ongeschonden lichamen. Ik trek m'n operatie 'schortje' aan en we maken samen nog wat foto's.

Dan vertrek ik om 7u naar de verkoever. Wederom een vreemde ervaring, want ik mag niet zelf lopen. Liggend in bed is het als een film die wordt afgespeeld: we rijden het halve ziekenhuis door en de weinige mensen die we tegenkomen zie ik naar me kijken. Ik neem voor we naar binnen gaan afscheid van zwager & broer. Vooral m'n zwager vind 't moeilijk afscheid nemen en ik denk vooral dat het moeilijk moet zijn om van hieruit nog uren te moeten wachten op zijn eigen operatie.

De verkoever zelf is minder indrukwekkend dan gedacht: je wordt naar binnen gereden, krijgt wat plakkers (voor hartslag) en een knijper (voor saturatie) op en moet dan vooral lang wachten. Zou aanraden om een boekje mee te nemen, ik heb een uur lang geprobeerd gesprekjes van de verpleging af te luisteren tegen de verveling...

Na een uurtje word ik als laatste opgehaald. Kort wordt even uitgelegd wat er gaat gebeuren en dan rollen mijn anesthesie verpleegkundigen me weg. Ze zijn super vriendelijk en stellen me gerust, terwijl we door verlaten gangen richting de operatie kamer rijden.

In de o.k. lijkt het wel alsof we opeens midden op een drukbezochte markt staan. Overal mensen (ik tel er zo snel 12) en enorme lampen op me gericht. Het is veel groter dan gedacht en waar zijn al die mensen mee bezig? Ik besluit me maar even af te zonderen van de drukte en te focussen op de meest vriendelijke van de verpleegkundige naast me.

Ik ga op de tafel liggen en krijg een infuus in m'n linkerhand (enige wat kort pijn zou doen deze dag). Dan komt de chirurg naar me toe en zijn opgetogen gezicht doet me goed. Ik heb 't idee dat hij altijd opgewekt is en z'n relaxe houding doen de hele setting een beetje vergeten. Hij vertelt wat ie gaat doen en of ik helemaal ok ben.

Ik krijg wat zuurstof en slaapmiddel en ben weg...