Herstel na donatie: eerste 2 maanden

Week 2

Dag 9 ga ik wat vooruit en dat geeft hoop. Ik ga voor t eerst zelf naar buiten en dat is prachtig. Ik ruik de bomen heel bewust, geniet van de wind en ‘strompel’ een paar honderd meter. Geniet er enorm van dat dit weer kan en laat t iedereen weten.

Dag 11 ben ik chagrijnig en het zat om patient te zijn en wandel naar het inmiddels verbouwde huis van de vrienden die hier logeerden. Een kilometer heen en terug en tussendoor een theetje is een flinke sprong vooruit. Ik voel aan m’n buik wel dat het iets teveel was, maar ben blij met deze stappen. Gelijk vrolijk weer thuis!

M'n relatie met m'n buik is de hele periode iets geks. In het begin voel je de wond nog, maar ook lijkt het alsof je darmen hun definitieve plek nog niet gevonden hebben en bij het omdraaien in bed alles van binnen van plek veranderd. Later voelde ik exact aan m'n buik hoeveel ik gedaan had. Niet pijnlijk, maar een licht zeurderig gevoel speelt op als ik teveel gedaan had: tillen, te lang wakker, te veel bewegen, alles had z'n weerslag op m'n buik. Heel geleidelijk verdween dit gevoel en hoewel ik me soms flink zorgen maakte (ik tilde 1x per ongeluk m'n dochter op nadat ze viel en begon te huilen) was dit eigenlijk een prima waarschuwingssysteem.

Dag 14 heb ik een belangrijke meeting voor m’n bedrijf. M’n compagnon haalt en brengt me, maar tussendoor spreken we drie uur en geef ik een presentatie. Ik ben open over wat er gebeurd is en dat ik niet weet of ik het volhoudt en iedereen vindt dit prima. Het ging allemaal opvallend goed en tot m’n eigen verbazing ben ik op de terugweg nog in prima doen. Dit is het eerste wat ik weer voor werk doe.

De dag erop fiets (heerlijk weer te fietsen) ik even naar werk om alleen mee te lunchen. Ik heb die dag alleen nog in bed gelegen, maar toch hou ik t niet vol. Snel vertrek ik weer en op de terugweg vallen m’n ogen letterlijk (!) af en toe dicht op de fiets… de 3 dagen erop lig ik weer grote delen van de dag in bed.

Een goede waarschuwing, en ik besluit voor mezelf dat ik iedere dag een wandelingetje maak, s middags even rust en dat ik op werkdagen ‘s ochtends afhankelijk van de hoeveelheid energie probeer 3/4 uur thuis te werken.

Na 2,5 weken maak ik met m'n vriendin de balans op en concluderen dat het herstel veel langzamer ging dan gedacht. We denken dat dit ook komt doordat ik wat ziekjes was, maar het was even een rot weekje voor iedereen. Nu ik vooruit ga is de hele familie weer happy.

Week 3 en 4

Allereerst het goede nieuws: Het gaat super goed met m'n zwager en zijn nieuwe nier. Er zijn genoeg ervaringsverhalen van ontvangers uit de eerste hand, maar mij doet het natuurlijk goed dat hij vooruit blijft gaan, al heeft hij het ook zwaar met alle medicatie.

Zelf start nu het echte leven weer: ik werk een aantal uurtjes per dag (achteraf vrij zinloos, inefficiënt en niet juiste energie besteding, maar voelde toen als het juiste). Dit is thuis achter m'n computer en kost ook niet heel veel energie. Daarnaast starten er weer wat 'normale' sociale uitjes en afspraken. Het kost allemaal extreem veel energie, maar met 's middags slapen, 's avonds vroeg naar bed en niet teveel plannen lukt het allemaal.

Na 4 weken lukt 't om naar een strandje te fietsen en met familie en een vriendin met alle kinderen daar lekker te spelen. Het is een ultiem geniet moment, ik sta lekker met m'n voeten in het water en de zon schijnt. Ik doe rustig aan en het lukt prima om met m'n neefjes te spelen en ze blijven ook eten voor het feest. Een heerlijke dag en qua herstel fijn dat het lukt om tot een uur of 20 actief te zijn en met hen te kunnen spelen. Daarna val ik als een blok in slaap.

Week 5 en 6

Week 5 en 6 heb ik (zomer)vakantie. Goede timing wat mij betreft: even samen bijkomen van de impact van de operatie en de eerste week zullen m'n ouders er ook bij zijn. Zes uur autorijden is geen probleem, maar het valt me wat tegen dat ik 's middags nog moet slapen. Over het algemeen val ik direct in slaap en slaap dan ook een paar uur diep.

M'n vriendin heeft met de gehele periode ongelooflijk goed gesteund en verzorgd. Maar tegelijkertijd werkte ze ook gewoon zorgde voor onze dochter. Bij haar komt nu de stress en vermoeidheid eruit en we moeten even moeite doen om weer in onze oude rollen te komen, waarin ik geen patient meer ben. We hebben goede gesprekken en genieten extra van deze stress vrije dagen.

Ik kan weer zwemmen, probleemloos langere stukken lopen en aan het einde van de 6 weken ren ik een rondje van 4km. Nog een klein beetje last van m'n buik, maar volgens de chirurg is dat geen probleem.

Week 7 en 8

Vanaf week 6 begin ik weer met het tillen van (en zorgen voor) m'n dochter, full time (kantoor) werken, een beetje sporten en een klein beetje huishouden en sociale verplichtingen. Ik meet al lange tijd mijn HRV, wat globaal de stress op je lichaam weergeeft. Deze stress schoot omhoog na de operatie en blijf op dat hoge niveau, niet gek als je bedenkt dat ik gedurende 6 weken steeds wat herstel, maar mezelf ook steeds meer belast.

Vanaf week 7 schiet m'n lichaam nog verder in 'stress' modus en ik merk dat: ik word weer vermoeider en kan soms gesprekken aan het einde van de dag moeilijk volgen. Het is niet heel vervelend, maar voelt vanaf een uur of 4 's middags alsof het middernacht is: ik kan prima werken, sporten, gesprekken voeren, maar vaak heb ik hierbij het gevoel liever even m'n ogen dicht te doen.

Vooraf werd er gewaarschuwd dat ik weliswaar fysiek goede kans had snel te herstellen, maar dat ze juist bij relatief jonge, actieve donoren zien dat deze langer vermoeidheidsklachten hebben. Vanaf deze periode werd dat heel duidelijk.

Uit m'n appjes aan m'n zwager:

"Ja, 't is nu voornamelijk gek dat ik alles weer kan, maar niet op dezelfde dag. Lastig ook om op werk inhoudelijk en sociaal bezig te zijn, thuis te koken en sociaal te zijn en dan te zeggen ‘ik ruim niet af en wil niet meer praten, want ik ben moe’. Maar dat is eigenlijk wel nodig. Maar goed, ook luxeprobleem, iedere week heb ik uur per dag meer energie 💪"

Dit vat deze periode samen: het gaat lekker vooruit, maar af en toe ben ik nog ongelooflijk moe en zou ik het liefst midden uit een gesprek weglopen. Ik vind echter dat ik 'normaal' moet functioneren.

Achteraf had ik hier veel rustiger aan moeten gaan doen. Ik deed alles, maar met een grauwe sluier eroverheen en ook regelmatig maar 'om het te doen'.