Herstel na donatie: De eerste 6 maanden

Week 8 en 9

Vanaf week 8 heb ik plots weer een sprong in energie en het idee dat ik weer wat meer kan, maar het blijft koortdansen: niet teveel doen (dan heb ik hier later last van), maar ook niet te weinig (wel belasting blijven opbouwen). In het weekend doe ik 's middags nog een dutje, ik kan prima 10km rennen (maar ben dan mentaal erg moe 's avonds en merk dit de volgende 1/2 dagen ook nog). Ik kan prima werken, maar moet wel op tijd naar bed om dit 4 dagen vol te houden. Kortom: het leven voelt weer bijna als normaal.

Afgelopen weekend zag ik m'n broertje en m'n zwager voor het eerst weer in persoon. Het was erg leuk en fijn dat het met m'n zwager ook de goede kant op gaat. Het gaat vanaf het begin extreem goed met zijn nieuwe nier, maar hij had veel 'normale' transplantatie klachten (zoals slecht slapen) en was daardoor nog niet helemaal happy met z'n herstel. Goed om even ervaringen uit te wisselen en gek om 'mijn' (nu zijn) oude nier te voelen: hij ligt echt een beetje op z'n buik en we hopen dat ie nog iets gaat 'indalen'. Maar ergens ook wel mooi (en gevoelsmatig kwetsbaar) om 'm te kunnen zien.

Week 10-14

Ik ben heel dankbaar voor alles wat ik wel kan, maar het herstel valt toch tegen. Ik blijf maar moe en heb ook niet het idee dat het vooruit gaat.

In week 13 heb ik een afspraak in het ziekenhuis en alle nierwaarden van mij zijn prima. Van het gesprek met de specialistisch verpleegkundige word ik qua vermoeidheidsklachten niet veel wijzer. Fysiek is er niets aan de hand, maar op vragen over vermoeidheid kan ze niet meer zeggen dan dat anderen sneller herstellen, en er vrijwel altijd nog verbetering plaatsvindt. M'n vriendin vat dit als heel positief op, maar ik schrik juist: Met deze vermoeidheid leven is zeker niet onmogelijk, maar dat betekent wel dat ik echt moet gaan kiezen tussen sociale activiteiten, sporten of werken op een dag. Dat dit 'meestal' nog vooruit gaat, maar dus niet bij iedereen, en hoeveel dan, is eerlijk, maar niet prettig te horen. Tot dit moment ging ik er helemaal vanuit dat ik (vrijwel) volledig de oude zou worden. En voorheen kon ik prima alle drie activiteiten op een dag plannen...

Gelukkig hoor ik in het ziekenhuis ook wel wat andere dingen waar ik me een (beetje) zorgen over maakte. De adviezen: 'Genoeg drinken, geen NSAID's, niet teveel zout' zijn leefstijlregels en als ik een keer een ultra loop en te weinig drink, of als ik een keer een ontsteking heb en een NSAID neem is dat niet gelijk schadelijk voor m'n overgebleven nier. Dat het gaat om lange termijn effecten is dan weer een geruststelling. Ook omdat ik m'n hele leven me al aan deze 'regels' houd.

Maand 4, 5 en 6

Hoewel de verpleegkundige me aanraadt om 'zoveel mogelijk' te doen, 'zonder over grenzen te gaan', besluit ik toch een ander pad te kiezen (of ga ik al lang over m'n grenzen?). Ik ga even ingrijpen in m'n eigen patronen: Meer slapen, dus vroeger naar bed en 3 dagen in de week m'n middagslaapje wat trouwer doen. Meer eten, ik ben flink wat afgevallen, en ik had al een BMI van onder de 20. En geen duursporten meer, de afgelopen tijd liep ik af en toe rondje hard, maar daar had ik dagen last van.

Ik vertel iedereen dat ik rustig aan doe de komende tijd en temper daarmee ook overal in m'n omgeving de verwachtingen rond sociale activiteiten. Ik werk 'gewoon' 4 dagen, maar doe in het weekend niets meer voor werk, waar ik vroeger altijd een paar uurtjes werkte op vrijdag t/m zondag.

Ondertussen is het even spannend bij m'n zwager. Na 4 maanden zouden we de transplantatie vieren. De avond ervoor appt hij dat hij zich niet zo lekker voelt, de volgende ochtend zegt hij af en 's avond appt hij dat hij in het ziekenhuis ligt... we hadden een iets andere voorstelling bij deze avond! Hij blijkt covid te hebben en moet een nachtje in het ziekenhuis blijven. Het is erg spannend, want door het virus moet hij z'n medicatie deels stoppen en hoe reageert de nier daarop? De artsen vinden het een stuk minder spannend en gelukkig herstelt hij binnen een paar weken weer helemaal en kan de medicatie weer opgebouwd worden.

Na vijf maanden vieren we het alsnog en het is een hele mooie avond. De mannen spreken (terecht!) ook veel waardering uit voor mijn vriendin die op de achtergrond dit mogelijk maakte en hebben voor ons heerlijk eten en een eigen kunstwerk meegenomen. Prachtig en een mooi aandenken. Fijn om met z'n vieren terug te blikken op deze heftige periode.

Ondertussen gaat het ook weer beter met mij. Het zijn kleine stapjes, maar ik ga al weken weer vooruit en dat geeft me rust! Vanaf maand 5 gaat het opeens weer in sprongen vooruit. Het is heel vreemd, maar het leek wel alsof op een willekeurige woensdag opeens de switch werd omgezet en ik 2x zoveel energie had.

Voorzichtig probeer ik weer meer activiteiten: 10 kilometer met redelijk tempo hardlopen... geen negatieve reactie. Tot middernacht met vrienden bordspelletjes spelen.... na een dag prima hersteld. Na werk uit eten of padel spelen... geen last van. 5 kilometer wedstrijd voluit hardlopen... wow, dat gaat prima! Het is nog niet helemaal zoals voorheen, en moet de dagen met grote inspanningen en wat meer rust een beetje afwisselen, maar ik heb geen terugslag meer. Ik doe nog regelmatig dutjes op vrijdag - zondag, maar dat is meer om extra veel daarbuiten te kunnen doen, dan dat het echt nodig is. Het voelt echt alsof ik m'n oude leven weer kan oppakken en het leven z'n glans weer terug heeft.

Het is nu een half jaar na de operatie en niet voor niets het moment om deze blogs te schrijven. Ik wilde m'n herstel niet beschrijven op het moment dat ik nog niet tevreden was. De afgelopen weken is de blik voor het eerst weer vooruit gericht: plannen maken voor vakanties, werk en sportwedstrijden, het voelt alsof het van de zomer allemaal weer mogelijk is.

Het herstel zal voor iedereen anders verlopen, maar in de meeste blogs hier las ik wel hele positieve verhalen hierover. Ik ben natuurlijk ontzettend dankbaar voor de mega succesvolle transplantatie en dat ik niets blijvends aan de operatie heb overgehouden, maar wilde wel een eerlijk verhaal beschrijven van een herstel dat wat langer duurt dan normaal.