Rust

Ik voel rust, met her en der een klein schrik-momentje: ‘het gaat echt gebeuren’. Ik bereid me voor door blogs te lezen op nieren.nl en krijg steeds meer vertrouwen.

Tegelijk komt er steeds meer op me af over de operatie. De hele operatie zag ik eerst als een hobbeltje, maar als het dichterbij komt wordt het steeds minder aantrekkelijk om straks even patiënt te zullen zijn. Tegelijkertijd realiseer ik me hoe bevoorrecht ik ben dat dit qua werk eenvoudig op te lossen is en er talloze mensen aanbieden om voor mij en onze dochter te zorgen.

Mijn vriendin regelt grotendeels de planning van de zorg voor onze dochter. Op z’n minst de eerste weken, daarna kijken we wat ik zonder tillen kan. Mocht het herstel beter of slechter gaan, kunnen we altijd nog dingen aanpassen.

Langzaam groeit het contact met mijn zwager. Ik appte hem nooit, maar voel opeens de behoefte. Hoe gaat t met hem? We liggen straks tegelijk op de o.k. en moeten daarna samen herstellen. Gaat het bezoek straks eerst naar hem of naar mij? Het is een vreemd idee en het is prettig erover te praten.

We bellen vaker en ik merk dat het hem geruststelt dat ik zeker van mijn zaak ben en hoewel gespannen voor de operatie, niet angstig. Ik slaap goed en heb alle vertrouwen. Hij vind dit duidelijk prettig te horen, en heeft het zelf een stuk moeilijker. Zijn omgeving feliciteert hem en is blij. Hij is juist bang geworden. Eerst leefde hij toe naar het vinden van een match, nu is hij vooral bezig met ziek zijn en de gevolgen van zijn ziekte. Ook met een geslaagde transplantatie blijft het een fink herstel, met altijd de angst dat de nieuwe nier het op een dag zal begeven.

Onze relatie was nooit zo close en als ik mijn broertje aan de lijn krijg, grap ik dat hij snel vervangen is nu we niet meer in hetzelfde schuitje zitten. Hij vind het natuurlijk erg fijn dat zijn man en broer, beiden niet zulke praters, elkaar voor de tweede keer deze week in een lang gesprek gevonden hebben.

We maken met z’n drieën ook wat afspraken: ik spreek m'n zwager exact een week voor de operatie om wederzijdse verwachtingen uit te spreken. Hij zal z’n moeder uitleggen dat ik niet zo’n behoefte heb met zijn familie uit eten de gaan voor de operatie. Het is lief aangeboden, maar voelt als een feestje vooraf. We spreken af achteraf samen te komen, hopelijk om een geslaagde operatie te vieren.