Losse ideeën na 6 maanden

Over de wond

Stiekem was ik best een beetje trots op m'n 'oorlogswonden'. Al vrij snel zie je er echter vrijwel niets meer van, tenzij ik m'n boxer flink wat omlaag beweeg. Gek genoeg willen de eerste weken toch flink wat mensen dit zien en show ik het graag.

Het doet - na een paar weken - helemaal geen pijn meer, maar gaf misschien 2 maanden een vreemd gevoel. Ook 6 maanden later heb ik nog het gevoel dat ik me naar achteren niet helemaal uit kan rekken; dat geeft wat druk op m'n wond van binnen. Ook toen ik na 4 maanden in een kinderspeelparadijs sprong om aan een stang te gaan hangen ging er plots een flinke pijnscheut door m'n buik. Ik begreep dat het tot een jaar duurt voor het echt helemaal hersteld is.

Ondertussen vind ik het ook lastig om van de wond af te blijven en wrijf er nog veel over.

Relatie met donor

Dit zal voor iedereen anders zijn, maar ik had vooraf gezegd dat de relatie enkele weken na de donatie weer zou moeten worden als ervoor. Ik heb het geluk dat m'n zwager hier heel goed mee omgaat. Ik voel veel dankbaarheid, maar denk dat hij zich niet laat leiden door wat ik ergens van vind of zich (al te) schuldig voelt.

Ook hebben we bij mijlpalen goed en emotioneel contact, maar is het daarbuiten grotendeels zoals vroeger. Er zal altijd een bijzonder band blijven en extra warme knuffel als we elkaar zien, maar het voelt alsof onze 'verliefdheid' zoals ik ons intense contact rond de operatie noemde, op een natuurlijke manier ook weer normaal werd.

Reacties van anderen

Ik maakte me niet heel erg druk om wat anderen zouden vinden, maar moet zeggen dat er nog veel meer begrip of vaak ook bewondering is van anderen voor wat je doet als donor. Collega's die werk graag overnemen, m'n ouders die ook na 6 maanden m'n dochter nog thuisbrengen in plaats van dat ik heen en weer fiets, andere familie en vrienden: iedereen wil bijdragen en dat zorgt ervoor dat ik me een stuk minder schuldig voelde in allerlei situaties waarin ik niet 'normaal' kon bijdragen. Er is ook in situaties waarin ik dat vooraf niet perse verwachtte enorm veel begrip.

Levensgeluk

Ik heb veel gelezen over donatie. Daarbij vond ik het mooiste toch de artikelen over levensgeluk, want daar draait het uiteindelijk allemaal om. Donoren zijn gemiddeld gelukkiger dan anderen.

Voor mij geldt hetzelfde. Ik had bij 2 weken en 3 maanden een kort dipje, maar ben het afgelopen halve jaar eigenlijk heel gelukkig geweest. Gelukkig met de geslaagde transplantatie natuurlijk, maar ook dat er een nieuwe 'purpose' in je leven is, waarmee je kunt bijdragen aan het geluk van (ook) anderen. Gelukkig dat je je realiseert in wat een mooi land we leven dat ervoor zorgt dat zo'n ongelooflijk complexe transplantatie - vrijwel gratis - mogelijk is. En natuurlijk dat je zelf gezond bent en dat ik me helemaal niet druk hoef te maken over dialyseren of stapels medicatie innemen.

The end

Wellicht schrijf ik ooit nog een update, maar ik hoop dat dat lang gaat duren: Het goed heel goed met de ontvanger en met mij en dan geldt: geen nieuws is goed nieuws.

Ik hoop dat iemand wat heeft aan deze serie en voel je vrij om een berichtje te sturen. Ik zat zelf met veel vragen toen ik twijfelde om donor te worden en ik vind het leuk om anderen te helpen om deze beslissing te nemen, dus aarzel niet contact op te nemen. Ook bel ik graag of spreek ik een keertje af in de omgeving van Leiden.