Stress

Opeens is alles anders. Mijn zwager gaat hard achteruit. Zo hard, dat hij niet over 6-9 maanden een nieuwe nier nodig heeft, maar zijn arts hem over enkele weken al denkt aan te melden.

Een week later een tweede schok: de voorkeursdonor valt af.

Voor mijn broertje en zwager zijn dit beide hele moeilijke berichten. Mijn zwager zou gevoelsmatig veel liever een nier ontvangen van zijn moeder, dat voelt minder erg dan een nier ‘vragen’ aan iemand anders. Daarnaast is er bij hen enorme onzekerheid: wat gaat er precies gebeuren? Moet ik dialyseren? Is iedereen in het ziekenhuis wel van de haast doordrongen? En natuurlijk de spanning of een andere donor wel geschikt is.

Het ziekenhuis vraagt aan mijn broertje en mij om te beslissen wie van ons het vervolgtraject ingaat. Ik spreek met mijn broertje af en we praten urenlang. Graag had ik een knoop doorgehakt, maar we hebben beiden dezelfde gevoelens: we willen het doen, zijn bang om het te doen, maar willen ook niet dat de ander het doet (opluchting als die ander zegt dat hij wilt, maar ook het gevoel 'maar ik zou 't toch doen'). Verwarrend!

Het is een prachtig, emotioneel en intiem gesprek, maar we besluiten nog niet te kiezen. Door de bijzondere situatie (er moet snel actie ondernomen worden) heeft het ziekenhuis een uitzondering aangeboden op de vaste procedure: we kunnen beiden de onderzoeken doen en kijken of er op medische basis een keuze gemaakt kan worden. Mochten we op medische basis gelijkwaardig zijn, dan kopen we wat tijd. Mocht 1 van ons niet geschikt zijn, dan staat in ieder geval de andere optie direct klaar. We zien de voordelen hiervan wel in en melden ons beiden voor de onderzoeken aan.

Bij mij komt dan toch de twijfel: het gaat opeens wel erg snel en het ziekenhuis had ook wel erg hard de deur dichtgedaan nadat zijn moeder 2 maanden terug wel geschikt leek als donor. Dat op zich is niet erg, maar ik heb het hele proces hiermee uit m'n hoofd gezet.

Ik heb in deze fase ook geen contact (op een mailtje met de lijst van te plannen onderzoeken na) met het ziekenhuis en hoor alles via mijn broertje. Lastig als familieleden mij vragen hoe zaken ervoor staan: ze weten vaak via de arts van m'n zwager en m'n broertje al meer dan ik. Het maakt me wat onzeker.

Terugdenkend aan m’n overtuiging enkele maanden eerder om wel te willen doneren, besluit ik toch verder het onderzoek in te gaan. De dag met ecg, bloeddruk, urine en bloed inleveren is stressvol. Dat had ik niet verwacht! Het leek mij vooraf een ontspannen - ochtendje niet werken - dagje te worden, en de onderzoeken zijn op zich niet vervelend, maar het is emotioneel uitputtend. Bij het bloed geven val ik bijna flauw en ik ben blij als ik het ziekenhuis uit ben pfff.