Nierplezier met... zwarte inkt

Ik ben iemand die graag romantiseert. Daarbij leef ik in een wereld waarbij ik altijd dacht hetzelfde te zijn als iemand met een ander uiterlijk.

Mijn mooie wereld, waarin geen racistische uitlatingen worden gedaan, stortte in. Maar het frappante daaraan is; HET DRAAIT HIER NIET OM MIJ!

Wat kan ik doen? Schrijven en hardop nadenken over dit oh zo lastige, beladen onderwerp. Mezelf leren over dit onderwerp. Mensen om mij heen confronteren met dit onderwerp.

Het punt is dat ik het niet weet. Enerzijds doordat ik zo ontzettend bang ben om mensen onbedoeld te kwetsen, verkeerde dingen te zeggen. Anderzijds uit een stuk plaatsvervangende schaamte, voor hen die zo veel onrecht aandeden.

Uiteindelijk is die onzekerheid en dat stuk schaamte helemaal prima. Want als witte mensen, van deze enkele weken vragen om gerechtigheid, ongemakkelijk worden, stel je dan eens voor hoe dat dan ALTIJD voor zwarte mensen is geweest. Zij hebben zich hun hele leven extra moet verantwoorden, bewijzen tegenover de wereld zonder goede reden. Slechts voor wie zij zijn. En niet eens voor wie ze zijn, nee voor hoe ze eruit zien! Ik voel mij nu ongemakkelijk, zonder gegronde reden. Ik heb spijt voor de pijn die zij al die tijd voelen, zonder goede reden. Nooit zal ik me beter voelen of kwetsende uitspraken doen over iemand met een andere achtergrond of kleur. En tóch voelt het alsof het deels mijn schuld is en dat ik er eerder iets aan had moeten veranderen.

En dan de wake-up call; prima dat je dit op deze manier ervaart, maar denk na! Het gaat hier niet om jou, wit mens! Het gaat om hen, iedereen die zich dit onrecht is aangedaan, heeft gevoeld, heeft ervaren of nog altijd ervaart. Het gaat erom dat we met z’n allen het verschil moeten maken voor die groep mensen die het zo hard nodig heeft en zo hard verdient.

Voel je maar ongemakkelijk, dat is namelijk niet het punt. Het draait nu een keer niet om jou, maar om jouw medemens die jou nodig heeft. Nu is het moment om dit tot een halt te roepen! niet voor even, maar door te blijven zeggen ‘we’ve got your back!’. Wij staan met jou, want wij verdienen die verdoezelde voorkeursbehandeling niet. Wij staan met jou, omdat jij minstens zo belangrijk bent als ieder ander mens.

Dat is precies wat het is. Wij zijn niet anders dan zij, zij zijn niet anders dan wij, iedereen is anders! Dus wat maakt jou dan zo veel specialer dan wie dan ook? Jij bent niet beter, zeker niet sterker, niet mooier dan wie dan ook.

‘#39 De blinde vlek van white privilege met Claire van den Heuvel’; een hartverscheurende en bloedeerlijke Podcast van Zarayda. Claire, een witte moeder van twee zwarte zoons. Geadopteerd om precies de reden waarom de wereld zo staat te tollen van ongeloof, van de realiteit die niet lijkt door te dringen. De rillingen lopen weer over m’n rug als ik aan haar woorden denk. Haar woorden blijven zweven en blijven bij mij ieder moment dat ik mijn zoon veilig zie spelen.

Een zwarte moeder die haar kinderen afstaat met zo veel pijn en liefde, omdat zij in het huidige klimaat van de Verenigde Staten, het oh zo “wonderful” Amerika. Haar kinderen niet de belofte kan doen ze veilig te houden en de toekomst te geven die ze voor hen wenst. Wat voor een waanzin is dit? Hoe is het mogelijk dat we in een wereld leven waar zoveel angst is dat dit een moeder in staat brengt haar kinderen te moeten afstaan. Niet omdat ze dat wilt, maar omdat ze daartoe genoodzaakt is door racisme in haar eigen “vertrouwde” omgeving. Hoe is het mogelijk dat iemand dagelijks in angst moet leven of haar kind wel thuis zal komen. Of haar kind niet aangehouden wordt door de mensen die je veilig zouden moeten houden, omdat hij net als zij zwart is. Ik kan dit niet accepteren... Wij kunnen dit niet accepteren.

Uiteindelijk zal de daadwerkelijke verandering van veel hoger moeten komen, maar iedereen kan zich wel afvragen wat voor effectieve stappen wijzelf kunnen zetten naar een toekomst van gelijkheid, zonder discriminatie, racisme en ongelijke behandeling om uiterlijk, afkomst, seksuele geaardheid of wat dan ook.

Mijn ouders vinden zichzelf niet beter dan ander kleurige mensen en dus ik ook niet. Ik ben opgegroeid in een wereld, waarbij de helft van mijn familie Joods is, een deel Duits en ik hang er ergens tussenin, zonder bijzonderheid. Maar waarom, als iemands afkomst of uiterlijk er niet toe zou doen, moet een afkomst, uiterlijk kenmerk, geaardheid of ander gegeven wel altijd benoemd worden?

Halfbloed blijkt racistisch, het suggereerde vroeger namelijk dat de persoon voor de helft uit blank, ofwel zuiver, bloed zou bestaan. De andere helft werd als onrein gezien. De reden dat ik nooit meer het woord blank met een huidskleur zal associëren. Zelfs mensen met een gemengde familie noemen zichzelf halfbloed. Hoe is het mogelijk dat dit bij niemand meer bekend is? Mijn beste vriendinnetje uit groep 7 en 8, van Islamitisch Surinaamse afkomst, noemde zichzelf een koelie wat “ongeschoolde arbeiders” betekent.... Discrimineerde ze hiermee zichzelf en haar familie, door de gewoontes van anderen? En waarom wordt zoiets als normaal beschouwd?

Mijn zwarte vriendin, met wie ik mijn liefde voor hiphop deelde rond mijn 16de jaar, heb ik het nooit echt gehad over onze verschillende huidskleuren. Niet omdat we het daar niet over konden hebben, maar omdat dat niet hetgeen was wat onze vriendschap tekende. Het was simpelweg niet belangrijk genoeg om te benoemen. We konden het goed met elkaar vinden en dat was alles wat wij hoefden te weten. Wel werd ik zo nu en dan een wigger genoemd. ‘...De

term wigger is een samenvoeging van de woorden 'white' en 'nigger' of "wannabee" en "nigger"’ aldus Wikipedia. Want hiphop en rap zou toentertijd niet het typische stijltje zijn dat bij een wit meisje paste. Ik vond het grappig, lachte erom. Was dit echter een poging tot mij te laten voelen hoe zwarte mensen zich altijd voelen in het bijzijn van de witte? Was dit een poging om mij wakker te schudden uit mijn idyllische wereld en me in te laten inzien dat de verdeeldheid nog altijd aanwezig was? Ik ben zo lang blind geweest voor dat ene onderwerp. Racisme.

Noem me naïef, maar ik heb altijd geloofd dat er in Nederland geen verdeeldheid was op dit gebied. Natuurlijk zag ik de skinheads op kisten en Lonsdale lui die met hun rariteiten meer dan bewezen hebben dat beperkt gebruik van de hersencapaciteit zorgt voor onmenselijk, idioot gedrag. Maar for some reason waren dit in mijn beleving een handje vol mensen. Uit de hoeveelheid mensen op de been om te vechten waar ze recht op hebben, een normaal leven met gelijke rechten, wordt het tegendeel bewezen.

Die blinde vlek waar ook Zarayda het over heeft, kunnen en moeten we iets aan doen. Vraag jezelf eens af of je omringt bent door witte mensen of dat dit gelijkwaardig verdeeld is. En als dit niet gelijkwaardig is, vraag je dan eens af waarom er in jouw omgeving, op scholen, bij werkgevers zo weinig zwarte mensen zijn.

Zou het dan toch zo zijn dat ook Nederland dusdanig verdeeld is dat racisme niet verbannen kan worden, omdat men zelf in die waanideeën geloofd? Hoopte ik alleen op die perfecte wereld waarbij iedereen gelijk is of zag ik het verschil echt niet meer tussen zwart en wit. Ben ik er niet mee bezig of men hetzelfde of anders is dan ik?

Vroeger droomde ik van die mooie diep donkerbruine warme kleur op mijn huid, de volle bos met krullend haar dat vol en veerkrachtig heen en weer ging bij iedere stap die ik zou zetten. Dus dat ik het niet zie, is onzin, ik zie dat nog steeds, vind het nog altijd prachtig en zou graag met ze ruilen.

Ik denk niet dat ik mensen ken die meer tijd, aandacht en toewijding tonen voor hun uiterlijk, en dan met name het haar, dan zwarte mensen. Ik benijd dat.

Een van de mooiste dames op het schoolplein. Het meisje dat ik eerder kende uit de tijd waar zij werkte in de discotheek waar ik kwam. Deze mooie dame is nu de moeder van het beste vriendinnetje van mijn zoon. Haar beeldschone dochter, met haar prachtig lange, dik krullende haar, waar ik tijdens het luizenpluizen maar al te graag de tijd voor neem omdat mijn ogen vol wonder naar haar schoonheid staren. Een zwarte moeder, operatieassistente in het LUMC, hilarisch in omgang, zorgzaam, lief en gemeend. Zij rent even hard om jouw leven te redden, als voor de man op kamer 41 met haar eigen huidskleur. Waarom zou jij belangrijker zijn dan zij?

Een zwarte man op de transplantatie afdeling. Zijn wondvocht kleurt hetzelfde als dat van jou. Zijn mooie nieuwe nier prefereert geen wit of zwart lijf. Zijn bloed, dat uit een zakje toegevoegd werd, omdat ook hij net als Wouter te veel bloed verloor, kleurt evengoed rood wanneer hij zijn arm schaaft. Waarom zou jij belangrijker zijn dan hij?

Nooit eerder vond ik zwarte piet zo naar als nu. Nooit eerder zag ik de pijn die het met zich mee bracht. Een aantal jaren geleden rond de Sint tijd zei een collega tegen me “al is het één persoon die er last van ondervindt of ooit heeft gehad, moet dit al genoeg zijn om het te stoppen.” En oh wat had deze man gelijk! Vanaf dat moment voelde ik de pijn. De pijn van een Joodse achtergrond hebben, de pijn van vroeger jaren lang gepest worden for no reason, de pijn die zoveel mensen hebben ervaren omdat zij zwart zijn.

Men komt op voor de belangen van zwarte mensen. Zwarte mensen die slechts willen dat zij dezelfde rechten krijgen als een wit persoon van nature bij zich draagt. De rechten waarvoor het niet eens nodig zou moeten zijn te vechten, want het zou zo al moeten zijn. Men zegt niet dat alleen de zwarte mens doet er toe. Men zegt niet dat zwarte mensen meer betekenen. In tegendeel. Zij geven aan dat ook zij net zo veel betekenen als wie dan ook, zij doen ertoe. Black lives matter! Dat is het enige dat overal ter wereld ertoe moet doen, want zij doen ertoe!

Er zijn zo veel zaken die aan het licht moeten komen om dit te stoppen. Daarom is het enige wat je kan doen, je erin verdiepen. Leer jezelf de échte geschiedenis die al die tijd verdoezeld leek. Leer jezelf jouw, misschien onbedoelde, gedragingen en gewoontes te veranderen is het enige dat je kan doen. Mens zijn. Laat iedereen mens zijn. Ga na waarom de dingen zijn zoals ze zijn in jouw omgeving. Met hoeveel zwarte mensen werk jij? Zit jij, of je kind, op school? En waarom is dat dan? Alleen zo kunnen we structureel iets veranderen. Alleen zo kunnen we effectief iets veranderen.

Laat ieder mens gelden, want in the end hebben zij misschien die nier bij zich die jouw leven kan redden. Houden zij het instrument vast op de O.K. dat ervoor zorgt dat jouw nieuwe nier jouw lichaam kan betreden. Geven zij het bloed dat jouw leven redt wanneer je op de IC ligt.

Dit hele blog schreef ik met dezelfde zwarte inkt als normaal, inkt die niet anders kleurt dan andere dagen en niet anders oogt of droogt. Mijn inkt is zwart.