Nierplezier met... Bevrijdingsdag

De maanden hieraan voorafgaand heb ik echt geprobeerd afstand te houden, maar het lukte me niet meer. Hem lukte het niet om vrienden te blijven. Dat kan ook niet, want hoe ga je van verliefd zijn terug naar vriendschap? Onmogelijk… En dat is ook niet de aandacht die ik van hem verlangde. Het voelde simpelweg onnatuurlijk.

De maanden waren hysterisch, rustig, romantisch, gezellig, verdrietig, fijn en ook daar op het strand voelde hij als thuis... De keuze zou dus eigenlijk heel makkelijk zijn. Maar wat als ik hem teleurstel? Wat als ik niet de persoon ben die hij hoopt dat ik ben en hij zijn interesse verliest in mij? Hoe gaat het dan verder? Onze gezamenlijke vriendengroep zou me haten als ik hem ooit pijn zou doen. Wat ook volkomen terecht zou zijn, want hij is de liefste, mooiste... *zucht*

En dan zijn broer, mijn beste vriend, wat zou hij hiervan vinden? Wat als hij dit niet goedkeurt..? Het mag niet zo zijn... Dit kan toch niet waar zijn? En toch liggen we hier, samen, in een tentje op het bijna verlaten strand van Hoek van Holland op 5 mei 2018, terwijl iedereen op het Malieveld aan het feesten is.

In een chaos van een hoop onzekerheden was ik al jaren lang op zoek naar rust en liefde. Liefde vind je niet wanneer je het zoekt. Dat was me al erg duidelijk geworden nadat ik een lange tijd gebruikt werd, tegen mijn eigen kind werd uitgespeeld en geestelijk mishandeld door iemand waarvan ik dacht dat hij naast me stond en het beste met me voor had.

Toen Wouter na zes jaar terug kwam uit Londen in september 2017, bracht hij de rust met zich mee waar ik zo naar verlangde. We praatten uren over alles en niets. Keken films tot diep in de nacht. Hij liet me weer lachen en stralen. En toch was het niet de rust die me bij hem aantrok.

Hij leerde me weer om oprecht plezier te mogen maken, te genieten van de dingen die ik zo belangrijk vond en te mogen ervaren hoe mooi mijn leven kon zijn. Hij opende mijn wereld weer en ik werd verrijkt met zoveel moois. Hetgeen wat echt belangrijk voor me was kwam weer in het licht te staan. Mijn hoofd werd rustiger en ware gevoelens liet ik toe.

Mijn liefde en passie voor de vrijheid kwam terug. Hij leerde me dat het niet de rust maar vrijheid was waar ik zo naar hunkerde. Niet de vrijheid van het alleen zijn, maar vrijheid van het mogen. Ik mag dingen doen en voelen die ik fijn vind, ik mag zijn wie ik wil zijn!

Jarenlang voelde ik mij gevangen in mijn leven. Gevangen in mijn nieuwe rol als moeder, waarbij ik mijn kind en mijzelf moest beschermen tegen de agressie van zijn verwekker. Jarenlang gevangen in het niet mogen voelen wat ik wilde voelen, het geluk ervaren van het moois dat mijn zoon mij gegeven had. Natuurlijk is dit verre van vergelijkbaar met het gevangenschap die men ervaren heeft tussen 1940 en 1945. Deze tijd had ik die vrijheid gewoon mogen hebben, maar kon mijn gebroken geest het niet aan.

Hij leefde in onzekerheid over het krijgen van een nier. Hoelang kon hij nog doorgaan op een dieet van donuts, pillen en happen zand? Hoe lang zou zijn lijf dit volhouden? Toch belemmerde zijn nierziekte hem niet, hij bleef de vrije ziel die hij wilde zijn. Hetgeen hem zo mooi maakt. Hij had namelijk de vrijheid om geholpen te worden met een nieuwe nier.

Natuurlijk zag ik ook hoe fijn wij samen waren. De goede match die je ziet in een romantische film waarbij het uiteindelijk goed afloopt. Samen waren wij vrij. En God wat pakten wij deze vrijheid. We zongen luidkeels in een karaokebar, want wij mogen plezier hebben van muziek! We genoten van dansavonden, schaatsten op natuurijs en op rolschaatsen vlogen we door de Stadsgehoorzaal van Leiden tijdens de Skate Fever roller-disco, want beide hadden wij de vrijheid plezier te mogen hebben.

En op die bewuste 5 mei 2018 besloten wij samen te willen rijden naar een plek zonder drukte, want ook deze vrijheid hadden wij.

Op een leeg strand in een blauw windtentje, waar we wat slingers aan opgehangen hadden, voelde ik me vrij om te zijn wie we waren. Een verliefd stel met uitzicht op zee en havens. Wat een ontzettend groot contrast in al deze rust om ons heen. De zee; dynamisch en vol met leven. De havens in de verte met uitstoot dat de natuur afbreken zou. Liggend in een tentje met lekkere hapjes, die eigenlijk veel te zout waren, en muziek. Onze muziek van de playlist die hij voor ons maakte. Romantiek en realiteit gedropt op een plek waar wij ons fijn konden voelen. Blote voeten in de zee, wanneer wij dat wensten te doen, zonder dat iemand ons tegen zou houden. Dit maakt ons zo ontzettend vrij.

En toch was er angst om deze vrijheid te verliezen. Onze vrijheid. Zou dit ooit anders worden? Of zouden we blijven wie we nu zijn en samen sterker worden? Zou hij zichzelf verliezen aan zijn ziekte? Zou ik je dan weer moeten missen?

Ik weet niet meer wie het was die op het strand van Hoek van Holland het eerste kuste. Maar iets veranderde. Die kriebels die ik altijd had wanneer we plezier maakten, bleven langer. Zijn kus deed mij doen zweven. Mijn gevoel voor hem had geen lading meer van onzekerheid. Ik voelde me zeker over ons, over wat het leven ons te bieden had. Ik kreeg zijn roze bril op, waarover ik maanden zeurde deze af te zetten.

Nu twee jaar later mogen we meer vrijheid voelen dan ooit tevoren. We hebben elkaar, allebei een leuke baan, een heerlijk kind en boven alles: hij heeft een goed functionerende nier!

Vaak denk ik terug aan onze Bevrijdingsdag op het strand.

Wie had dat gedacht? In mijn jarenlange zoektocht naar liefde en rust, was jij het altijd die ik wenste in mijn leven, lieve Wouter. Mijn happily ever after, mijn ware liefde. Al die tijd ben jij degene over wie ik droom. Jij ben het. Wij zijn het! En ik ben vrij om verliefd op jou te zijn, om van je te houden, om de keuze te maken dat ik bij jou wil zijn.

Samen met jou mag ik vrij zijn.