Nierplezier met... mijn nieuwe vriendje

Tijdens zes heerlijke jaren te hebben geleefd in het bruisende London, kelderde zijn nierfunctie binnen een aanzienlijke tijd van 84% tot zo’n 24%. Te laag dus. Er werd hem direct op het hart gedrukt dat hij waarschijnlijk in een korte tijd een niertransplantatie moest ondergaan en zich hier vast mentaal op moest voorbereiden. Wouter zei met pijn in zijn hart zijn baan en nieuwe leven op om dit in Nederland bij zijn familie te kunnen doen. Hij belandde bij mij op de bank en ging niet meer weg.

Natuurlijk dacht ik er, in de eerste staat van verliefd zijn, nog veel te luchtig over. Hij voelt zich goed (zegt hij), doet zelf alsof er niets aan de hand is, slikt (niet in mijn bijzijn) wat pillen en past zijn dieet een beetje aan... Ja een beetje, want ik wist er nog veel te weinig van om me ermee te bemoeien, waar hij dan wel weer geluk mee had. Hij wilde normaal leven, dus voor hem was een beetje aanpassen op dat moment voldoende.

Oké hij moet een niertransplantatie, daarom is hij tenslotte teruggekomen uit de UK. So what? Dat is toch een kwestie van formaliseren en nog zo ontzettend ver weg!

Meer fout had ik het natuurlijk niet kunnen hebben. Die

heerlijke kaasplank waar ik hem oh zo gelukkig mee

maakte op onze eerste date, te zout. De parmaham,

omdat ook hij van bourgondisch lekker eten houdt, te veel natrium. Samen patat eten na het stappen, te veel kalium en te zout. Een lekker stuk vlees met groente en aardappels, te veel natrium, fosfaat, eiwitten én kalium. Een “gezond” groentesoepje of lekker dippen in guacamole, kalium bom. Want ja, in veel wat voor ons gezond is zit kalium en laat dat nu net niet gezond zijn voor (de meeste) nierpatiënten. Dit kan nog wel eens ingewikkeld worden!

Dus ging ik op les, of eigenlijk; ik maakte hier mijn persoonlijke ‘houdt mijn nieuwe vriendje zo gezond mogelijk’ projectje van en overdrijf dat een beetje...

Wouter nam me mee naar zijn diëtiste; die hem in mijn beleving na al mijn uitzoekwerk, nog sneller naar de ok wilde krijgen. Hij gaf mij zijn nier-receptenboek ‘Eten met plezier’; welke ik nog steeds moet herschrijven, want jeetje wat jammer dat dit alleen tot een nierfunctie van plus minus 30% handig is. Ik leerde de analysetabel uit mijn hoofd. Nam een zelfde hoeveelheid resonium, een poeder (of hap zand hoe hij het noemde) om kalium af te breken, om me te kunnen verplaatsen in zijn dagelijkse hel.

Ik wilde ALLES weten. Over nieren, over voeding, over welke medicatie hij kreeg, op welke tijdstippen, waarvoor ze waren. Uiteindelijk kon ik van vrijwel alle gerechten benoemen hoeveel eiwitten, zout, natrium, kalium en fosfaat erin zat en was ik de overbezorgde vriendin waar hij compleet gek van werd! Zelfs mijn

zoon van twee wist hem te vertellen wat hij wel en niet mocht eten.

We kwamen samen tot de conclusie dat het enige eetbare voor hem donuts waren. Dus dat at hij. In grote getalen. Naast zijn berg aan pillen en een hap zand natuurlijk!

Oké, natuurlijk waren groenten en koolhydraten ook een absolute must. Maar met zijn slechts zestig overgebleven kilo’s adviseerde zelfs de diëtiste hem een extra koekje te nemen bij de koffie en gezoete frisdranken te nuttigen in plaats van water.

In de komende delen “Nierplezier met...” neem ik jullie mee in onze (food)journey, waarin wij op onze manier de tijd voor de niertransplantatie iets fijner probeerden te maken voor Wouter en makkelijker in de supermarkt.

Mocht je tussentijds willen reageren of vragen hebben aan Wouter of aan mijzelf, dan kan dat hieronder. Je kunt Nierplezier ook volgen op Instagram en Facebook.