4. Tobberd met eten

Tijdens de voetbaltraining verkrampen mijn benen. Er gaat een bepaald gevoel door mijn lichaam heen, met name door mijn benen. Soort tintelingen die zeer doen als ik ga rennen of een bal moet trappen. Maar ik laat me niet kennen en ren hard door. Ik probeer de oefeningen zo goed mogelijk uit te voeren en zo min mogelijk aan de rest te laten merken dat ik pijn heb en doodop ben. We zijn pas 10 minuten bezig..

Al sinds dat ik 8 jaar ben zat ik op voetbal. Met heel veel plezier ging ik altijd naar de trainingen en vooral de wedstrijden toe. Vaak speelde ik zelfs 2 wedstrijden op zaterdag. Dan moest ik eerst met mijn eigen team meedoen en daarna met een ander team. Ik stond dan altijd op het middenveld en rende het hele veld over en weer. Zelfs na 2 wedstrijden voetballen was ik nog niet doodop, ik had een super conditie.

Vanaf toen ik een jaar of 14/15 was merkte ik dat mijn conditie wat achteruit ging. Ik speelde steeds wat minder goed en het middenveld werd ook vermoeiender. Ik dacht dat het kwam door de pubertijd en dat ik nu vaker naar feestjes ging dat mijn conditie dan ook automatisch achteruit ging. Doordat ik elke keer erg vermoeid was lukte er weinig in de wedstrijden en trainingen. Mijn plezier in voetbal werd dan ook een stuk minder het een na laatste jaar. Ik twijfelde om er op te blijven maar kon me geen leven zonder voetbal voorstellen en bleef erop. Tot al mijn vreugde mocht ik naar Dames 1 toe. En nu stond ik daar te trainen en lukte het voor geen meter. Ik was dan ook echt niet van plan te vertellen thuis of tegen iemand uit mijn team dat ik erg last had van onbeschrijfbare tintelingen door mijn benen. Ze zullen wel denken; wat een mietje, gewoon doorgaan en niet zeuren. Of ze zouden denken dat het een slecht excuus zou zijn voor dat ik moe ben, nog erger. Dus bleef ik weken door trainen met zere tintelingen en kramp in mijn benen zonder dat ook maar iemand hier iets vanaf wist. O ja, en de moeheid erbij niet te vergeten...

November 2016

Mijn wekker gaat af, ik wordt wakker met erg veel moeite en zet mijn wekker uit. Mijn hele lichaam voelt nog moe aan. Het is 06:15, het is november dus het is nog erg donker in mijn kamer. Bah, dan is het altijd zo lastig om mijn bed uit te komen. Toch kan ik me nog wel herinneren dat ik altijd redelijk makkelijk uit bed kwam, ook als het wat donkerder en kouder is. Maar nu de laatste tijd gaat het wel erg lastig. En dat geldt ook voor uitslapen, maar dan andersom. Normaal als ik vrij ben of een avond dienst heb was ik altijd gewoon half 8 klaarwakker, maar de laatste tijd slaap ik tot 10/11 uur uit en lijk ik nog niet uitgeslapen te zijn.

Als ik opsta voel ik mezelf duizelig worden, ik krijg zwarte vlekken in mijn gezicht en moet me even vasthouden aan mijn bureau. Het moment lijkt 5 minuten te duren, maar dat zal in werkelijkheid nog geen minuut zijn geweest. Als ik weer een beetje bij ben loop ik de trap af naar de badkamer en gooi koud water in mijn gezicht. Daarna poets ik mijn tanden. Ik loop weer terug naar mijn zolderkamer en kleed me aan; weer 2 vesten over elkaar heen. Daarna loop ik naar beneden en pak de auto. Zonder te hebben ontbeten ga ik naar mijn werk toe. Ik voel mezelf niet heel fit, maar dat laat ik niet merken. Toch valt een collega haar op dat ik wel erg wit ben en donkere kringen onder mijn ogen heb. 'Ja wintertijd hè'', zeg ik. '' Dan ben ik altijd wit, en ik moet nog een beetje bijkomen van de vroegte''. Mijn collega knikt begrijpend en zegt dat ze daar ook altijd last van heeft.

Eenmaal thuis plof ik weer op de bank en val ik, zoals standaard de laatste tijd, in slaap op de bank. Aan het avondeten vraagt mijn moeder of alles wel goed gaat. Ik vertel haar van vanmorgen dat ik een beetje duizelig werd en dat ik me eigenlijk de hele dag nog net echt fit heb gevoeld daarna. ''Even in de gaten houden dan maar'', zegt mijn moeder. We eten die avond bonen met aardappels en een hamburger. Ik eet nooit veel, ik ben nooit een grote eter geweest trouwens. Ik schuif altijd mijn eten in delen opzij, zodat het lijkt of ik heel veel gegeten heb. Maar na al die jaren hebben mijn ouders dat echt wel door. Ook mijn hamburger eet ik maximaal een helft van, maar ook vandaag gaan er maar 2 stukjes in. Ik wordt gewoon misselijk als ik door zou moeten eten. Mijn hamburger wordt met alle liefde verdeeld over mijn vader en mijn zus. In totaal heb ik denk 4 happen prak op, maar het voelt alsof ik al 2 borden op heb. Ik probeer nog verder te eten, maar stagneer helemaal en wordt echt misselijk dus laat ik heel mijn bord maar weer staan. Ook daar worden vaak opmerkingen over gemaakt thuis, dat ik zo verschrikkelijk slecht eet de laatste tijd. Mijn moeder dacht dan vaak dat ik een zak chips naar binnen had gewerkt die middag, maar dat was vaak niet zo. Toch dachten we er niks achter. Want een tobberd met eten... dat was ik altijd al!

Liefs, Bente