3. Het spook van de Opera

''Je lijkt wel het spook van de opera!'' Iets wat ik de laatste tijd steeds vaker tijdens het avondeten te horen kreeg van mijn moeder. Of mijn vader vroeg steeds vaker bezorgd of het wel goed met me ging. ''Ja alleen wat moe'' werd mijn standaard antwoord. Maar het was ook zo, want mensenkinderen, wat was ik toch moe de laatste tijd.

Als ik mensen die mij kennen vraag mij te beschrijven zeggen de meeste meteen 'druk!' en dat ik veel praat, ook niet te vergeten. Ze hebben ook wel gelijk, ik kan best aanwezig zijn. Ik ben iemand die heel snel enthousiast ergens over is. Het punt is, dat ik dan vaak meteen héél enthousiast daarover ben. Dan ga ik stuiteren en druk doen en gek doen. Klinkt misschien gezellig, maar als je dat meerdere malen in de week doormaakt dan denk je best wel eens; doe is normaal. Ik kan ook precies het tegenover gestelde zijn. Als ik iets niet leuk vind of ik voel iets wat mij eigenlijk best kwetst, dan ben ik meteen heel erg geraakt of kan ik meteen omslaan naar chagrijnig. Eigenlijk heb ik altijd al die pieken en dalen in mijn stemming gehad in mijn leven. Maar chagrijnig, dat ben ik meestal alleen thuis. Niet omdat ik niet mezelf kan zijn bij andere mensen, maar omdat ik bij de momenten dat ik leuke dingen doe, of met vriendinnen/vrienden ben altijd wel enthousiast, en dus druk ben.

Ik ben ook erg positief ingesteld, ik hou niet van negativiteit of gelijk maar een stug oordeel over iets of iemand hebben. Nu ga ik niet ontkennen dat ik niet meteen een oordeel over iemand heb, ik denk dat iedereen dat bewust of onbewust heeft over alles en iedereen. Het verschil is; ben je bereid dat oordeel over een persoon of situatie aan te passen door diegene of datgene een kans of uitleg te geven? . Ja, ik ben daar bereid voor, maar dat kan je helaas zeker niet van iedereen zeggen.

Naïef, dat ben ik ook... Als iemand ook maar even 10 minuten gezellig met mij kletst, vertel ik mijn vriend een dag later dat ik echt een aardig persoon heb ontmoet. Iets wat mijn vriend nog wel eens kan irriteren; ''Bent... niet iedereen is gelijk aardig als je een kwartier met diegene praat''. Dat bedoelt hij zeker niet gemeen over die personen hoor, voor je nu verkeerd over mijn vriend gaat denken. Dat ik iedereen altijd maar 'aardig' vind, dat maakt mij dus nogal naïef, en daar wilt mijn vriend mij graag voor beschermen.

Maar goed.... Ik dwaal alweer helemaal af met over mezelf vertellen. Hopelijk ben jij nog niet afgedwaald.

Toch vind ik het wel belangrijk dat je mij een beetje leert kennen tussen mijn nierverhalen door. Want dan weet je dus hoe ik als persoon was voor ik ziek werd en wat die impact had op mijn persoonlijkheid. En hopelijk kan ik je ook op die manier nog beter in mijn blogs laten meeleven...

Oktober 2016

''Bente wakker worden, we gaan eten''. Verward word ik wakker. Huh, eten??? Ik kan me nog herinneren dat ik om 13:30 uit mijn werk even op de bank ben gaan liggen met mijn telefoon en af en toe een beetje wegviel en nu gaan we al eten? Ik kijk op de klok.. Ja het is echt 18:00.. etenstijd dus. Dat betekend dat ik dus 4,5 op de bank heb liggen slapen?? Ik snap er helemaal niks van. Dit gebeurd mij de laatste tijd zo vaak.. Dan kom ik thuis uit mijn werk en het enigste waar ik nog aan kan denken is die verdomde bank, dan ga ik liggen en bam.. ik slaap. Dat is echt niks voor mij, ik onderneem liever nog even iets als ik uit mijn werk kom, zeker als ik om 13:00 al klaar ben. Ik sta op, jeetje wat een raar hoofd heb ik nog. Dat zal wel komen doordat mams me net uit een diepe slaap wakker maakt. Pff en ik voel me nog steeds ellendig moe.

Ook dit avondmaal krijg ik weer de zelfde dingen naar mijn hoofd geslingerd; dat ik op een spook lijk en etc...

'S avonds zoek ik rond 21:00 mijn bed weer op. Dat is trouwens normale zaak hoor bij mij, ik lig altijd rond 21:00 op bed, heerlijk.. Nog even een beetje tv kijken en op mijn telefoon en dan half 10 slapen. Morgen moet ik er trouwens ook weer vroeg uit, want ik heb een vroege dienst, dat bekend 07:00 beginnen.

Als ik de volgende ochtend wakker word ben ik nog steeds heel moe. Een bepaalde moeheid die ik voel die echt niet te beschrijven is, een die je eens gevoeld moet hebben om te begrijpen, maar een die ik je zeker niet gun als je dat nog nooit gevoeld heb. Ik trek een shirt met lange mouwen aan en 2 dikke vesten over elkaar heen. Ik ben altijd al een kou kleun geweest, maar tegenwoordig heb ik al geeneens genoeg meer aan 1 dik vest om mezelf warm te houden, dus trek ik er maar 2 aan, en dat pas in oktober, bah. Ik kijk in de spiegel en zie dat onder mijn ogen nog steeds die donkere kringen zitten. Die willen ook maar niet vertrekken, zelfs niet na een halve dag slapen.

Op mijn werk douche ik mijn cliënten, maak ik eten voor ze, sommige geef ik nog medicatie en dan gaan ze naar hun werk toe. Ik ga achter de computer zitten om te rapporteren maar ik dwaal af. Mijn ogen willen elke keer dicht vallen en mijn lichaam blijft maar rillen, ondanks mijn 2 dikke vesten en de verwarming op zijn hoogst. '' Ik zal wel een verkoudheidje krijgen'' , denk ik dan.. ''vanavond misschien maar een keertje niet gaan voetballen''.

Liefs, Bente