2. Cherso here I come!

31-10-2018

Nadat ik gister in een emotionele bui besloten had om een blog te gaan starten over hoe ik nierpatiënt geworden ben en hoe ik alles heb ervaren. Weet ik nu , in 'normale' toestand, dat ik dat wil gaan doorzetten. Dit moet niet wéér een van mijn impulsieve acties zijn waarmee ik met volle overtuiging start en het vervolgens niet doorzet of halverwege afhaak.

Ik bedenk mezelf meteen; hoe ga ik dit aanpakken? Wat wil ik vertellen? Waar start ik mijn verhaal? Tegelijkertijd denk ik; wordt dit wel boeiend? Is een verhaal uit het verleden wel leuk? Het is immers 'alweer' 2 jaar geleden dat ik ziek werd. Al weet ik het nog wel als de dag van gisteren, ik zou zo alle details van die dag kunnen vertellen als dit nodig zou zijn. Maar wat als ik zo klaar ben met mijn verhaal vertellen? Kan ik dan wel doorgaan met bloggen? Ik hou van schrijven en als ik dit doorzet dan wil ik daarna zeker doorgaan met bloggen, maar ik heb helemaal geen bijzonder leven, dus waar ga ik dan over schrijven? Nee! stop! denk ik dan, ik ga dit doen. Ik laat niet weer mijn onzekerheid de overhand nemen.

Ik ga schrijven! Schrijven over mijn ervaringen en hoe ik alles heb meegemaakt en hoe ik alles nu nog ervaar, hoe ik dat ga doen en hoeveel blogs ik daarvoor nodig heb, dat zie ik vanzelf wel. Al zijn het maar 5 blogs en ik heb alles dan al beschreven, dan heb ik alsnog mijn doel bereikt! En dat is jullie, mijn lotgenoten, vertellen over mijn ervaringen en gevoelens. En weet je, daarna zie ik wel verder wat mijn inspiratie is om te schrijven...

We gaan even terug in de tijd...

Zomer 2016

Festivals! Feestweken! En niet te vergeten op vakantie met vriendinnen. Onze reis ging naar Cherso (Chersonissos, Griekenland). Al om al, veel alcohol nuttigen dus, deze zomer. Want ik ga er niet om liegen, ik hou wel van een glaasje.

Iedereen trouwens in mijn vriendinnengroep en uit mijn omgeving. Dat is dan ook wel een beetje waar het Westland om bekend staat. Het Westland, daar woon ik ja. Voor sommige mensen komt dit vast wel bekend voor; de kassenbouw , glastuinbouw, hier rij je geen vierkante meter zonder een kas te zien. Voor ons meer dan normaal, bewoners van het Westland hebben het geeneens meer door, bij wijze van spreken. Terwijl dit voor sommige mensen juist heel speciaal is om te zien.

Maar goed we gaan het hier niet over de kassenbouw hebben. Ik had het over alcohol. Het nadeel van alcohol is, behalve dat het slecht voor je is, dat je er een kater van kan krijgen. Niet allemaal even erg, en niet iedereen zo erg als de ander. Waarom was dan precies ìk gezegend met van die verschrikkelijke katers? 'S ochtends wakker worden met barstende koppijn en misselijkheid die tot 's avonds door mijn maag bleef zweven, het enige wat ik wilde is vet eten en ja ook het liefst zout.. Mijn zus lachte me altijd weer vierkant uit en dacht altijd dat ik het dan weer te bond had gemaakt. Maar ik maakte het heus niet altijd te bond. Ik begon namelijk steeds vaker te merken deze zomer dat ook als ik maar 2 wijntjes had genomen ik de volgende dag al kots misselijk was. Onder het motto, ' katers worden erger als je ouder wordt', liet ik mezelf echt niet uit de weg slaan door een misselijk gevoel en stopte ik eigenwijs niet met drinken. Dom, hoor ik je denken als wijs volwassen persoon. Maar probeer je maar eens in te denken dat je 18 bent, iedereen om je heen drinkt, je houdt zelf ook van een glaasje, je wordt ook nog eens raar aangekeken als je ineens niet meer drinkt. Zeker als de reden dan is dat je 'te erge katers' hebt. Nee, dat liet ik me echt niet gebeuren.

Eerlijk gezegd heb ik me nooit mega erg afgevraagd waarom mijn katers ineens zo heftig waren, terwijl dit voorheen niet zo was. Achteraf is dat natuurlijk allemaal best wel duidelijk. Signaal 1 van mijn lichaam dat deze het allemaal niet meer aankon....

Maar eigenwijze Bente ging gewoon vrolijk door met waar ze mee bezig was, op naar Cherso! 8 dagen lang 'zuipen'......

Nou wil je vast wel weten hoe ik er na die week uitzag en mij voelde.

Wat was ik blij dat die week over was. Mijn lichaam en geest leek oververmoeid. Ik had de laatste 2 dagen oorontsteking opgelopen en mijn verstandskies kwam de laatste dag door waar ik ontzettend veel last van had, inclusief een dikke wang van kreeg. Ook was ik lijkwit terwijl ik toch echt 8 dagen had liggen zonnen, en ik wordt altijd snel bruin! Jeetje, wat was ik blij dat ik naar huis ging, ik kon niet meer!

Maar ja, wat denk je anders na een week stappen en weinig slaap. Weer een reden om niet te denken dat er meer speelde in mijn lichaam.

En de signalen werden alleen maar heftiger!....

Liefs, Bente

Cherso met mijn vriendinnen