1. 3 vliegen in 1 klap!

30-10-2018

Daar zit ik dan.. Huilend. Op mijn veel te grote tweepersoonsbed in mijn veel te kleine zolderkamer. Mijn laptop op mijn schoot. Hoezo huilend? zul jij je nu wel afvragen. Nou dat zal ik je vertellen. Nog geen 2 uur geleden zat ik namelijk beneden, samen met mijn moeder op de bank. Een van mijn beste vriendinnen was er ook trouwens, maar die zat niet op de bank, maar op de stoel ernaast. We zaten een beetje 'domme programma's' te kijken als first dates, altijd weer lachwekkend om te zien hoe mensen zichzelf op tv in ongemakkelijke situaties weten te werken.

Maar goed, daarom huil ik nu niet. Ik huil ook niet om het programma 'verslaafd!' , waarin een 25 jarige meisje al 11 jaar lang verslaafd is aan drank en speed. Dat is overigens wel om te huilen.

Maar goed daar ga ik weer.. Ik dwaal af, iets wat mij dagelijks overkomt, als ik bijvoorbeeld heel enthousiast een verhaal aan iemand wil vertellen en er na 10 minuten achter kom dat er helemaal geen clue aan het verhaal zit. En ook als het om mijn gevoelens gaat, want zeg eens eerlijk, wie praat er wel graag over zijn eigen gevoelens? De mens is altijd maar geneigd om ongevraagd en onervaren de beste advies te geven aan iemand die op dat moment kwetsbaar is, maar praten over eigen gevoel? Ho maar. En dat geldt zéker ook voor mij, want advies geven, dat kan ik als de beste haha ! Of het goed advies is, dat is een ander verhaal ;)

Mijn vriendin en ik willen reizen, hoe gaaf zou het zijn om deze grote mooie wereld te ontdekken. Wel voor maar 2 maandjes hoor, want langer kan ik mijn lieve vriend echt niet missen. Toen we het er enthousiast over begonnen te hebben dacht ik laat ik het mijn moeder ook maar vertellen, die zit overigens toch al op de bank en wilt vast ook weten wat mijn plannen zijn. Helaas was de reactie niet zoals ik gehoopt had, mijn moeder zag dit totáál niét zitten. ''En hoe moet het dan met je medicijnen? en het tijdverschil?'' ''Ja daar heb ik al wat op bedacht mam..." probeer ik voorzichtig. ''En de hygiëne in zo een land? je bent een stuk vatbaarder nu'' ''Ja maar mam het is al 1,5 jaar geleden, ik heb al superveel weerstand opgebouwd '' , ik weet dat het een slechte smoes is, eigenlijk kom ik altijd met slechte smoezen om mezelf in te dekken, helaas weet ik wel beter.. Als laatste voegt mijn moeder er nog achteraan ''en wat als je je tas gestolen wordt? dan heb je een heeeeeel groot probleem. dan ben je al je medicijnen kwijt'' . F*ck! denk ik, aar had ik niet over nagedacht. Maar dat zeg ik natuurlijk niet. ''Ja maar mam ik doe dan bij mezelf wat medicijnen erin en bij La in haar tas (vriendin), ze worden echt niet tegelijk gestolen de tassen''. ''Het is nou eenmaal zo Bente, je kan niet alles meer nu je nierpatiënt bent'', zegt mijn moeder nog en kijkt daarna strak naar de tv, ik kan de bezorgdheid van haar gezicht lezen. Mijn gezicht heeft duidelijk plaats gemaakt voor een grote teleurstelling, maar die probeer ik natuurlijk echt wel te verbergen. Gauw lach ik om een grappig stel bij first dates en maak er een opmerking over. Mijn vriendin lacht mee, pfoe ze heeft niets door. Dat reizen bespreken, dat komt nog wel..

Eenmaal boven denk ik erover terug, ik moet huilen. Ik wil niet dat dit mij in de weg staat, denk ik, en ga onderzoek doen naar reizen met een niertransplantatie. Zo kom ik op deze site terecht.

Hé, een blog, denk ik. Daar heb ik echt even behoefte aan. Opschrijven hoe ik mij nu voel en wat mij dwars zit. Jammer dat ik nooit eerder een blog heb bij gehouden, die gedachten voel ik door mijzelf heen gaan.

Ik hou van schrijven, ik deed dat vroeger altijd. Ik heb heel veel oude verhaaltjes op de computer staan van toen ik nog heel jong was, daarna ging ik over op dichten, nadat ik eenmaal een gedichtenboekje had uitgegeven en op de hogere school zat is het schrijven gestopt. Zonde en ook best jammer. Ik heb al meerdere malen van familieleden gehoord waarom ik niet ben doorgegaan met schrijven. ''Daar heb ik het te druk voor'' of '' daar heb ik geen inspiratie meer voor'' , zei ik dan. Dat laatste was wel deels waar, maar geen tijd? Tijd maak je er voor, als je iets leuk vind om te doen. Ik schaamde mezelf gewoon, ik wil niet dat andere lezen wat ik schrijf. Ik ben veel te perfectionistisch daarvoor en was altijd bang voor de reacties.

Nu ben ik dat niet.. Hoe persoonlijks ik nu ook schrijf, dan zou ik me juist moeten schamen, zul je denken en bang zijn voor de reacties. Dat zou ik normaal ook zijn ja.. Als bekende mensen dit lezen die dicht bij me staan. Ja daar hou ik echt niet van. Maar alles wat ik nu aan jullie schrijf, en nog wil gaan schrijven is echt.

Dat is geen nep verhaaltje of verzonnen. Nee dit gaat over mijn leven en over mijn gevoelens. Daarvan kan iedereen vinden wat die vindt, slecht, saai, stom of juist leuk. Maar dan is het zoals het is en kan er niet iets 'beter' of 'mooier' , nee dan is het de, soms harde, waarheid die je leest, en geen zelfverzonnen verhaal.

En met die moed en het goede gevoel die ik uit schrijven haal, ga ik een blog starten. Dan zet ik ook nog eens mijn gevoelens van me af. 3 vliegen in een klap!

Liefs, Bente