Samen opgegroeid

Om te begrijpen waarom het voor mij zo vanzelfsprekend voelde, moet ik iets vertellen over onze vriendschap.

We zijn letterlijk en figuurlijk samen in de wieg opgegroeid. Onze moeders woonden in hetzelfde dorp, in dezelfde straat, en waren tegelijkertijd in verwachting. Drie weken nadat ik werd geboren, kwam mijn goede vriend ter wereld.

Tot in onze late tienerjaren waren we onafscheidelijk. Daarna gingen we ieder onze eigen weg, maar we zijn altijd goede vrienden gebleven. Hij is zelfs met een nicht van mij getrouwd.

Voor mij was het daarom eigenlijk heel simpel. Als ik hem hiermee kon helpen, waarom zou ik het dan niet doen?

Ik vond het niet bijzonder of heldhaftig. Het voelde gewoon logisch.