En toen werd ik wakker.

Het volgende moment werd ik wakker op de uitslaapkamer. Ik was natuurlijk suf, maar had geen pijn en voelde verder geen rare dingen. Ik had een infuus, een katheter en kreeg extra zuurstof. Niet veel later mocht ik alweer terug naar mijn eigen kamer. Gezien de omstandigheden voelde ik me eigenlijk best goed. Van de chirurg kreeg ik te horen dat de operatie succesvol was verlopen en dat mijn nier met succes bij mijn vriend was getransplanteerd.

Maar daarmee begon ook een nieuwe spannende periode. Zou de nier het goed blijven doen? Zouden er geen afstotingsverschijnselen komen? Hoe ging het met mijn vriend?

Die avond was het een drukte van jewelste op mijn kamer. Mijn kinderen kwamen langs, mijn schoondochter, de kinderen van mijn vriend en mijn nichtje. Van de kinderen van mijn vriend kreeg ik emotionele berichten. Ik was een held, zeiden ze. Ze kregen hun vader weer terug. Dat komt natuurlijk binnen maar zelf voelde ik mij nog steeds geen held. Voor mij was het vanaf het begin vanzelfsprekend geweest. Tegelijkertijd begrijp ik heel goed dat zijn kinderen en andere mensen om hem heen daar anders naar kijken. Mijn grootste cadeau was dat het goed met hem ging.