Dag in de schaduw

Sinds mijn man ziek is geweest, heb ik geleerd om weer los te laten. Niet meer overal bovenop zitten, niet meer mee met elke ziekenhuisafspraak. Dat geeft lucht en rust. Maar, net als ieder mens, wordt mijn man ook wel eens ziek. Juist doordat hij een verminderde weerstand heeft door de medicatie. Jullie zullen het wel herkennen.

Maar die griepdagen, vind ik het moeilijkst. Wanneer hij ziek is, hoe klein het ook is, voel ik mijn lijf aanspannen. De blik scherper en mijn oren alert. Doet hij anders? Ziet hij er anders uit? Hé, dat plekje, zat dat er net ook al? Mijn hoofd draait overuren. Ik ga in waakstand.

Het feit dat het, na drie jaar, nog steeds zo voelt, vind ik wel eens lastig. Nog steeds lukt het mij niet om te denken ‘Ach, het is maar griep’. Misschien ook omdat ziek-zijn niet meer is zoals ‘vroeger’, voor zijn transplantatie. Die alertheid zie ik soms als angst. Angst om het niet weer mee te hoeven maken. Tegelijk is het ook mijn manier van liefhebben: het zorgen voor, het aanwezig zijn.

Bloeien in schaduw betekent voor mij niet dat het licht altijd fel schijnt. Het leert mij te groeien op de momenten dat ik word verrast door de schaduw. En misschien is dat wel de meest waardevolle les van de afgelopen jaren: het leven is geen perfecte balans van licht en schaduw. Maar als je in de schaduw staat, wees dan in ieder geval een beetje lief voor jezelf.