Wat 7 jaar getransplanteerd zijn mij brengt

Afgelopen woensdag was ik met mijn vrouw door het huis aan het lopen en spullen aan het pakken, we waren de caravan aan het inladen om dit hemelvaartsweekend een lang weekend te gaan kamperen. Uit het niets zei ik tegen haar: schat, weet je eigenlijk welke dag het is vandaag? Zij: Nee, hoezo? Ik: Het is vandaag 28 mei. Zij: Oja! De dag dat je getransplanteerd bent. Vervolgens hebben we hier samen even kort bij stil gestaan en zijn we weer door gegaan met inpakken.

Later op de dag hadden we het er nog over waarom 28 mei voor ons geen dag meer is waar we groots bij stil staan. Immers, het eerste jaar na mijn transplantatie hebben we een borrel georganiseerd waarbij we mijn donor en een select groepje naasten hadden uitgenodigd. Maar in de jaren die volgden verslapte onze aandacht voor mijn nierverjaardag en dat ging eigenlijk parallel met het verwateren van het contact met mijn donor. Voor mijn transplantatie kende ik haar namelijk niet, zij had gereageerd op een oproep die mijn vrouw op facebook had gezet dat we op zoek waren naar een donor en ze bleek een goede match te zijn. Mijn donor en ik hebben, naar ik me kan herinneren, voor de transplantatie nooit verwachtingen uitgesproken over het contact wat we zouden hebben na de transplantatie. In het begin hield ik haar op de hoogte van hoe het met mijn ging, maar ik kreeg met de tijd het gevoel dat zij niet veel behoefte had aan het aanhouden van het contact en dat het prima was zo, en dat moet ik ook respecteren. Soms vind ik dat wel jammer dat we geen contact meer hebben, want ik ben haar echt oneindig dankbaar voor wat ze voor mij en mijn gezin betekend heeft. Want ook al heb ik nog steeds last van chronische vermoeidheid en merk ik vooral problemen op cognitief vlak, met als resultaat dat ik volledig uitgevallen ben op mijn werk, die transplantatie heeft mij en mijn gezin zo veel gebracht!
Zoals ik al in een eerder blog schreef bracht mijn transplantatie de geboorte van ons tweede kind, wat zonder nieuwe nier had dat er echt niet ingezeten. En die twee mannetjes van ons samen zien opgroeien en te zien dat ze een sterke broederband hebben is machtig mooi. En dat ik daar nu veel fitter deel van kan uitmaken en een actievere vader kan zijn is onbetaalbaar, ik kan weer wél samen voetballen, stoeien, boulderen, fietsen, wandelen etc. Maar misschien nog wel mooier zijn juist de kleine momenten, zoals wél de energie hebben om ze naar bed te brengen, ze nog even voor te lezen en de dag te bespreken of ze ’s morgens naar school brengen met ons afscheidsritueel: knuffel, high-five en een schuifboks.
Mijn transplantatie heeft er ook voor gezorgd dat ik beter de dag door kom en minder hoef te rusten overdag. Hierdoor kan ik weer wél kan sporten, kan ik mezelf uitdagen op de racefiets en heb ik een passie gevonden waar ik veel van geniet. Het heeft ervoor gezorgd dat ik en mijn vrouw weer zélf het huis en de tuin kunnen bijhouden, iets waar mijn ouders veel mee geholpen hebben in de periode voor mijn transplantatie en waar wij ze heel dankbaar voor zijn. Het heeft ervoor ook gezorgd dat ik bepaalde avonden wél met vrienden kan afspreken, ik hoef immers niet meer 3x in de week een avond te dialyseren in het ziekenhuis, en ik kan weer wél op vakantie gaan of een lang weekend kamperen waar en wanneer ik wil, kortom ik heb mij vrijheid terug.
En de transplantatie heeft ook mijn vrouw een fittere man gegeven. Daardoor heeft ook zíj weer meer vrijheid. Want zij kan nu wél met haar zusje een weekendje weg of voor haar werk een paar dagen naar het buitenland omdat ik de zorg van de kinderen dan nu wél kan dragen. En als ze een borrel heeft van haar werk of een avondje met vriendinnen afspreekt hoeft ze zich minder bezwaard te voelen dat ze te veel van mij vraagt. En die vrijheid, die doet haar goed.

Dat wij niet groots stilstaan bij mijn nierverjaardag betekent niet dat wij niet heel bewust zijn van wat mijn transplantatie ons heeft gebracht en dat wij mijn donor niet oneindig dankbaar zijn, dat zijn we wél. Maar de behoefte om er een bijzondere dag van te maken hebben wij schijnbaar niet, dat heb ik overigens ook met Valentijnsdag. Liefde toon je iedere dag en zo ben ik ook íedere dag dankbaar dat ik een nier heb mogen ontvangen van mijn donor en dat ik daardoor het mooie leven kan leven wat ik nu heb.