De volgende fase?

Het is eigenlijk best vaag hoe het leven loopt. Je hebt je dagelijkse routine, alles gaat zo z'n kabbelende gangetje. En dan — klik — gebeurt er iets.

Je krijgt te horen dat je suikerziekte hebt. Je complete leven wordt door die ene diagnose overhoop gehaald. Dieet! Zo weinig mogelijk suikers eten. Maar ook weer niet té weinig hoor, want ook dat is mis. Vervolgens lever je deels je rijbewijs in. Dag baan, want ik reed als vrachtwagenchauffeur.

Goed... dan maar weer een ander pad inslaan. Ik ga weer rijles geven! Dat vak heb ik bij Defensie geleerd, dus papieren verlengen en gaan. Autorijden mag ik immers nog. Zogezegd, zo gedaan: papieren geüpdatet en weer voor in de lesauto. Ik vind een fijne baan en heb het enorm naar mijn zin. En ja hoor... daar is-ie weer: een nieuwe fase!

Een oogbloeding. Resultaat: de ziektewet in. Mijn tijdelijke contract liep af en een werkgever verlengt dat natuurlijk niet als onduidelijk is wanneer — of dat — je überhaupt weer kunt werken. Het was bovendien coronatijd, dus het kwam de werkgever stiekem wel goed uit, vermoed ik zo. Door die oogbloeding lag ik een hele poos uit de running. Maar dankzij de kundige artsen in het Oogziekenhuis in Rotterdam en in Breda werd ik weer op weg geholpen. Na een flink aantal injecties en laserbehandelingen kon ik weer genoeg zien en leken die problemen opgelost.

Op naar de volgende fase, zou je denken!

Ondertussen nam mijn gewicht schrikbarend toe en hield ik enorm veel vocht vast in mijn voeten. Mijn schoenmaat schoot van 42 naar 43. Mijn bloeddruk was torenhoog en de bloedwaardes klopten langs alle kanten niet meer. De internist vertrouwde het niet en stuurde me door naar de nefroloog.

En die kwam met wéér een nieuwe fase.

Ik hoorde erbij! Bij de 'Niervereniging-club', zal ik maar zeggen. Mijn eGFR schommelde op dat moment rond de 20%. De conclusie: het gaat voor nu nog, maar ga je toch maar vast oriënteren op dialyse of een donoroperatie.

Meteen werd die loodzware vermoeidheid verklaard. Ik kan amper de straat uit lopen of ik ben doodmoe. Elke lantaarnpaal is mijn beste vriend; soms heb ik de neiging om er een te omarmen, puur om niet om te vallen en even uit te rusten.

En zo rorol je weer een nieuwe fase in. De ziektewet uit, de IVA in (of zeg ik dat verkeerd? Ik vind al die afkortingen net zo verwarrend als WAO of AOW). Inmiddels ben ik 100% afgekeurd. Dat geeft ergens wel rust — in elk geval valt die financiële stress weg.

Nu lijken de fases wat verder weg. Ik heb eigenlijk heel veel zin om het woord 'fase' te verbannen en gewoon meer in het nu te leven. Want daar draait het uiteindelijk om. En nee, ik ben echt niet depressief. Ik heb enorm veel geluk met Barbara, met mijn grootste maat Tinus en met trouwe kat Bandit, die me elke ochtend wakker komt maken omdat hij zijn snack wil.

Kleine dingen waar ik stiekem heel gelukkig van kan worden.

Barbara en ik zijn nu bezig om zelf een nieuwe fase te creëren. We willen verhuizen. We zoeken een wat kleinere woning met de mogelijkheid voor een slaapkamer op de begane grond. Mocht ik in de toekomst moeten dialyseren, dan kan dat gewoon thuis. Zonder dat ik afgezonderd boven op een kamertje hoef te liggen.

Deze 'nieuwe fase' is dus vooral een stuk voorbereiding op wat komen gaat. Erg? Nee hoor. Ik ben er onderhand wel aan gewend geraakt om in fases te denken en ze te ondergaan. Tegenhouden lukt toch niet.

Soms denk ik wel eens bij jezelf: zouden al die fases er gewoon zijn om deze blogs te kunnen schrijven? Om maar weer content te hebben?

Natuurlijk niet. Ik zou eerlijk gezegd liever een gezonde, jonge god zijn die hele marathons loopt en de sexappeal van Richard Gere heeft.

Maar ja, dat sla ik dan maar even over. Ik maak mee wat ik meemaak. En als ik op de community lees wat andere mensen doormaken en in wélke fase zij zitten, mag ik me nog altijd gelukkig prijzen. Dan ben ik dankbaar dat ik het relatief zo 'goed' heb en door kan gaan, ondanks alle rotzooi waar je mee te maken krijgt.

Er zijn genoeg mensen die het veel zwaarder hebben. Voor hen steek ik zo een kaarsje aan. Om te laten weten dat er aan jullie gedacht wordt.

Probeer die fases door te komen. Samen. Je hoeft het niet alleen te doen. Wij lezen, delen, ervaren en maken hetzelfde mee. Praat erover, of schrijf het van je af!

Groetjes, Berrie