ook hier maar even...

Hierbij mijn reactie die ik toch ook maar even in mijn blog wilde schrijven omdat ik er erg veel reacties op gehad heb wilde ik het jullie niet onthouden.

Het gaat om het volgende:

Onzichtbare Strijd

Ik heb dit geschreven om duidelijk te maken hoe het nu echt gaat. Niet omaandacht te vragen, maar om te voorkomen dat mensen in de omgevinghoeven te raden of zelf invullen wat er aan de hand is. Het is geen klaagzang,maar eerder een open hand: dit is er aan de hand joh!

Sinds de dag dat de arts het woord diabetes uitsprak, is het leven veranderd.Eerst leek het nog beheersbaar: wat opletten met eten, medicijnen nemen,regelmatig controleren. Maar langzaam sloop de vermoeidheid erin. De dagenwerden zwaarder, de nachten korter, en de energie die ooit vanzelfsprekendwas, verdween stukje bij beetje.

De laatste tijd zijn de nieren ook achteruitgegaan. De cijfers op het scherm vande arts vertellen een verhaal dat het lichaam al lang kent: het gaat niet meerzoals vroeger. De officiële bevestiging kwam in de vorm van een brief —volledig arbeidsongeschikt. Een paar woorden op papier, maar met een enormeimpact.

Toch blijft het moeilijk om los te laten. Het idee om weer te werken, iets bij tedragen, blijft hangen. De wil is er, maar het lichaam protesteert. Elke poging omiets te doen eindigt in uitputting. De conditie is slecht, de kracht ontbreekt.

Wat misschien nog zwaarder weegt, is het gevoel van afstand. Vrienden die ooitvaak belden, lijken nu verder te leven zonder stil te staan. De berichten blijvenuit, de vragen om hulp met hun websites of computers komen niet meer. Alsofde wereld is doorgedraaid en er een plek leeg is gebleven die niemand meeropmerkt.

Toch is er één constante gebleven: een relatie die onverwoestbaar voelt. Eenpartner die er altijd is, zonder aarzeling, zonder oordeel. Als er problemen zijn,staat ze klaar. Terwijl er dagen zijn waarop zelfs een spijker in de muur slaan teveel gevraagd is. Soms lijkt het luiheid, maar het is vooral vermoeidheid — eenlichaam dat niet meer meewerkt. En dat gevoel van schuld knaagt dan weer vanbinnen.

Tegelijkertijd is er iets nieuws ontstaan: een manier om woorden te geven aanalles wat er gebeurt. Op dit moment verschijnt er een column in het magazinevan de Nierstichting, waarin het leven als ‘beginnende nierpatiënt’ wordtbeschreven. Want eigenlijk staat alles nog maar in de kinderschoenen. Er isnog geen dialyse nodig, maar dat moment zal ooit komen. En die reis — metalle onzekerheden, angsten en kleine overwinningen — wordt stap voor stapgedeeld in die columns.

Nu, in deze kersttijd, wil ik vooral één boodschap meegeven aan iedereen diedit leest: koester je gezondheid. Sta stil bij hoe bijzonder het is om zonder pijnof vermoeidheid door de dag te gaan. Geniet van de kleine dingen — een lach,een goed gesprek, een wandeling in de kou. Want het leven kan zomaar eenandere wending nemen, zonder waarschuwing. Leef nu, met volle teugen, enwees dankbaar voor wat er is. Dat is misschien wel het mooiste kerstcadeaudat je jezelf kunt geven.

Fijne feestdagen allemaal!

Groetjes Berrie