Bij de nefroloog op de koffie

Bij de nefroloog op de koffie

Vandaag mocht ik weer eens voor de gebruikelijke controle op de koffie komen in het Amphia Ziekenhuis in Breda.

Zoals altijd neem je eerst even plaats in de wachtkamer nadat je bloeddruk en gewicht zijn gecontroleerd. Beide waren gelukkig stabiel.

Klaar met de metingen liep ik door naar de volgende wachtruimte, die behoorlijk vol zat. Gelukkig was er nog een plekje vrij. Eigenlijk twee... Dat kwam mooi uit, want Barbara was mee en zij was nog even de auto aan het parkeren. Maar voor ik kon gaan zitten, zei een dame fel: "U kunt hier niet zitten, want daar zit mijn man. Daar wacht ik op."Om haar statement kracht bij te zetten, legde ze gehaast haar Libelle op de zitting.

Ik besloot op de derde stoel daarnaast te gaan zitten en maakte een grapje: "Mijn vriendin komt er ook zo aan, dus de stoel is voor wie er het eerste is!"

In geschreven tekst kun je makkelijk een knipoog plaatsen, maar in het echt kwam deze grap absoluut niet aan. Ze kon er de humor niet van inzien. Aangezien ik vanaf mijn plek goed zicht had op de gang om Barbara op te opwachten, heb ik de situatie maar zo gelaten. Ik had geen zin in drama; dat was helemaal mijn insteek niet. Het enige wat ik wist, was dat ik niet ga blijven staan als ik kan zitten — de wandeling van de parkeergarage naar de polikliniek kost immers al energie genoeg.

Niet veel later werd de dame opgeroepen. Toen ze opstond, gaf ik haar een vriendelijk knikje. Ondanks het verkeerd begrepen grapje kreeg ik toch een klein glimlachje terug. Hij was bescheiden... maar hij was er! :)

Na een korte pauze mochten we naar binnen bij de dokter. De bloedwaardes en de eventuele eiwitten werden besproken. Gelukkig zijn de uitslagen erg stabiel. Niet de waardes van een jonge god, hoor, maar wel stabiel. En dat is al heel wat waard.

Uiteraard waren er de gebruikelijke waarschuwingen en heb ik de dokter ook even gevraagd: "Wat als...?" Hij gaf daar een heldere uitleg over en benoemde eerlijk wat er in de toekomst zou kunnen spelen. Ook informeerde ik naar maagbeschermers in combinatie met mijn medicatie. De nefroloog gaf meteen aan dat dit niet nodig was en dat maagbeschermers juist belastend kunnen zijn voor de nieren. Die laten we dus mooi voor wat het is.

En zo stonden we eigenlijk al snel weer buiten. Over drie tot vier maanden mogen we weer op de koffie komen.

Nog een leuk detail: de dokter leest het Niermagazine blijkbaar ook! Hij vertelde dat hij mijn vorige columns had gelezen. Dat was natuurlijk erg leuk om te horen.

Op de terugweg naar de auto zag ik de mevrouw — die eerder haar stoel met haar leven verdedigde — in haar eentje lopen. Haar man was nergens te bekennen. Ik hoop maar dat ze elkaar inmiddels gevonden hebben, anders zit ze er misschien nu nog...

Groetjes,

Berrie