Vooruitkijken naar 2026

Ze zeggen altijd: kijk vooruit. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Maar wat als vooruitkijken voelt als staren in mist? Wat als de horizon niet glinstert van belofte, maar zwaar aanvoelt van onzekerheid?

Dit jaar heb ik het aftellen ontlopen. Voor het eerst. Altijd was die overgang van oud naar nieuw een moment van stilte voor mij, een korte pauze waarin ik terugkeek. Dankbaar dat ik er weer een jaar bij had. Dat ik mocht blijven. Maar dit jaar wilde ik er niet zijn. Ik heb me teruggetrokken, het feest aan me voorbij laten gaan. Niet uit boosheid. Gewoon omdat ik niet wist hoe ik moest kijken naar wat komen gaat.

De kerstdagen brachten me een schoonvader in het ziekenhuis met galstenen. Een vriend met de boodschap die niemand wil horen: een hersentumor. En ikzelf, nierpatiënt, diabeet, afgekeurd, met het spookbeeld van dialyse dat steeds dichterbij sluipt. Vooruitkijken? Ik zie vooral ongemak en pijn. Voor anderen, voor mijzelf.

Dat is de harde waarheid van het leven. We doen alsof we het pad voor ons kunnen overzien, alsof een nieuw jaar een schone lei betekent. Maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Lichamen geven op. Ziekte kiest willekeurig. Tijd gaat door, of we er klaar voor zijn of niet.

En toch. Ergens tussen de angst en het vermijden door, blijft er een vraag hangen die me niet loslaat: wat ga ik doen met de dagen die ik wél heb? Blijf ik wegzakken in YouTube-video's, passief kijkend naar het leven van anderen? Of vind ik iets, hoe klein ook, waarin ik binnen mijn kunnen iets kan betekenen? Voor een ander, misschien. Voor mezelf, zeker.

Ik weet het antwoord niet. Nog niet. Maar ik begin te begrijpen dat vooruitkijken niet betekent dat je een helder uitzicht moet hebben. Misschien is het juist accepteren dat de mist er is. Dat je niet weet wat er komt. Dat dialyse er misschien aankomt, dat mijn vriend een zware strijd tegemoet gaat, dat mijn schoonvader herstelt of niet.

Vooruitkijken is niet rooskleurig schilderen wat er niet is. Het is erkennen wat is. En dan toch de volgende stap zetten. Ook al weet je niet waar die naartoe leidt.

2026 begint zonder dat ik heb afgeteld. Zonder verwachting, zonder valse hoop. Maar ergens, heel voorzichtig, groeit er iets. Geen optimisme, niet per se. Meer een soort zachte koppigheid. Een fluistering die zegt: je bent er nog. Dus kies. Niet hoe het jaar eruitziet, maar hoe jij erin staat.

En misschien is dat genoeg. Misschien is dat vooruitkijken.

Groetjes!

Berrie